STEVE McQUEEN in LE MANS

Meer dan 35 jaar na zijn dood blijft acteur Steve McQueen een icoon, een legende en een moeilijk te vatten man. Voor criticus Andrew Sarris was hij ”een rariteit onder de rariteiten, een ‘method’ actieheld”. Voor het grote publiek bleef McQueen de ‘King of Cool’, een charismatische superster met hits zoals The Magnificent Seven, The Great Escape, Papillon en Bullitt op zijn naam. Maar de acteur was ook een racefanaat die begin jaren 70 voluit ging voor een passieproject: een epos over de race in het Franse Le Mans. “He wanted to leave his scratch marks on the history of film making,” zegt zijn ex-echtgenote Neile Adams in Steve McQueen: The Man & Le Mans. Een prima documentaire over de impact van een ontspoorde maar grensverleggende film.

Lees meer »

SURVIVING LIFE

Alchemie, fantasie en magie rijmen in de wilde wereld van de Tsjechische surrealistische filmmaker Jan Švankmajer op creativiteit en vrijheid. Dankzij crowdfunding werkt de speels subversieve cineast na een carrière van zo’n 30 korte en lange films momenteel aan zijn laatste kunststukje, Insects. Als pionier van stop motion animatie inspireerde hij o.m. Tim Burton, Terry Gilliam en David Lynch. Vier van zijn langspeelfilms worden in fraaie dvd-boekjes uitgebracht.

Lees meer »

HOWL’S MOVING CASTLE

Animatiecinema is een genre waarin in plaats van levende acteurs getekende figuren (tekenfilm), of levenloze materie (zoals kleifiguurtjes) optreden, en waarbij gefilmd wordt met de enkelbeeldtechniek. Beelden worden één voor één opgenomen en bij het achter elkaar plaatsen van deze beelden (bij voorkeur 24 frames per seconde al is er ook animatie met 10 of 12 frames per seconde) ontstaat de illusie van beweging. Met de digitale techniek heeft het animatiegenre een sterke vlucht genomen. Een overzicht van enkele mijlpalen.

Lees meer »

YASUJIRO OZU

Toen het Britse filmblad Sight & Sound in 2002 haar tienjaarlijkse, wereldwijde rondvraag naar de beste regisseurs en films organiseerde, haalde bij de filmmakers één Japanner en twee van zijn films de top 10: Akira Kurosawa met Rashomon en The Seven Samurai. Een ander beeld bij de filmcritici. Zij nomineerden ook Yasujirô Ozu en verkozen diens Tokyo Story boven Kurosawa’s films. De man die met Kenji Mizoguchi en Mikio Naruse tot de vroege grootmeesters van de Japanse cinema behoort, werd in het Westen vrij laat ontdekt. Maar Ozu kon cinefielen meteen bekoren. Op Wim Wenders (Tokyo-Gâ) en Hou Hsiao-hsien (Café Lumière) na lieten cineasten zich meer beïnvloeden door Kurosawa terwijl voor het grote publiek Ozu een nobele onbekende bleef. Dvd-verzamelboxen van Arte Video en Total Film bieden de kans om een van Japans belangrijkste filmmakers te (her)ontdekken.

Lees meer »

YASUJIRO OZU

Voor westerse ‘distant observers’ is het symbolisch dat Yasujiro Ozu, de Japanse cineast die de strijd tegen de levenscyclus onderzocht én seizoenen in zijn filmtitels verwerkte, op zijn verjaardag stierf. De grootmeester zelf besloot een Oosters symbool na te laten. Op zijn grafsteen in de Engaku-tempel van Kita-Kamakura pronkt een ‘mu’ inscriptie. Model stond de door een Chinese monnik voor Ozu gemaakte tekening van het letterteken ‘mu’, een abstract concept dat verwijst naar ‘(de) leegte’ en ‘(het) niets’. Passend, want Ozu heeft zich altijd verzet tegen ‘zingeving’ door fans en critici.

Lees meer »

CEMETERY OF SPLENDOUR

De kloof tussen de hypnotische droomcinema van Apichatpong Weerasethakul en de barokke kannibalenhorror van Eli Roth lijkt immens maar zowel de arthouse parel Cemetery of Splendour als de grindhouse cultfilm The Green Inferno ademen de tijdsgeest uit en zeggen iets over onze gewelddadige hedendaagse wereld. Ze illustreren tevens onze nood aan een dagelijkse portie spoken, geesten, monsters en zombies.

Lees meer »

THE ACT OF KILLING

Het verleden laat ons niet los. Meer nog, het is een monster dat zich niet laat bedwingen door de beelden die ons fragiele geheugen voeden. Hoe ga je om met zo’n onvoltooid verleden wanneer dat in het teken staat van een genocide? Daarover gingen recent drie films met elkaar in dialoog. Drie indrukwekkende reconstructies van massamoorden en verstoorde herinneringen: Joshua Oppenheimers The Act of Killing, Rithy Pahns L’Image manquante en Claude Lanzmanns Le Dernier des injustes. Hallucinante documentaires over respectievelijk de Indonesische genocide in de jaren zestig, de slachtpartijen van de Cambodjaanse Rode Khmers en de Holocaust opgezet door de nazi’s.

Lees meer »

4 MONTHS, 3 WEEKS, 2 DAYS van Cristian Mungiu

Vlaamse films die zalen laten vollopen, jonge Europese filmmakers die furore maken op grote festivals, stijgende marktaandelen; het leek de laatste jaren bijzonder goed te gaan met de cinema van het oude continent. Maar met de crisis sloeg alles om. Filmfinanciering verliep stroever en subsidies kwamen onder vuur. Hoe gezond of ziek is de Europese film?

Lees meer »

THE TEXAS CHAINSAW MASSACRE

“In Groot-Brittannië ben ik een horrorregisseur” aldus John Carpenter, “in Duitsland een filmmaker en in Frankrijk een auteur. Maar in de VS ben ik enkel een schooier”. Logisch want horror wordt er niet ernstig genomen, laat staan gevierd zoals bij ons op de jaarlijkse BIFFF-hoogmis. Ook al zegt het genre veel over de cultuur en samenleving. En ook al heeft die Amerikaanse horrorfilm een universeel karakter. “We zijn allemaal bang van dezelfde dingen,” zegt Carpenter in de documentaire Nightmares in red, white and blue, “daarom is horror zo’n krachtig genre. Om te weten wat mij beangstigt moet je je enkel afvragen wat je zelf angst aanjaagt”.

Lees meer »

TOUKI BOUKI: Djibril Diop Mambéty

De wereld mag dan wel multipolair worden, ‘wereldcinema’ koestert nog oude tegenstellingen en schittert als concept vooral door vaagheid. Hoe westers is de wereldfilm? Of: hoe alomtegenwoordig is het Witte Westen? En: kan een wereldfilmfestival zoals MOOOV filmmakers helpen om uit het getto te breken?

Lees meer »