BLACK CAT, WHITE CAT
Wat hebben Cat People (Tourneur, 1942), Die Hard with a Vengeance (McTiernan, 1995) en Welcome to Sarajevo (Winterbottom, 1997) gemeen? Weinig, op het feit na dat ze het imago van de Balkan door een westerse filmbril kleurden. Met clichématige gruwel, stereotiepe figuren en een lokale bevolking veroordeeld tot een bijrol.
BAD LIEUTENANT: PORT OF CALL NEW ORLEANS
Toen de licht ontvlambare Abel Ferrara Werner Herzog letterlijk naar de hel wenste omwille van de ‘remake’ van zijn cultfilm Bad Lieutenant, benadrukte de Duitse cineast dat “het om een heel ander verhaal en een volledig verschillende film gaat”. Wat klopt. Het zijn twee variaties op het thema ‘losgeslagen eenzaat in een door God verlaten universum’.
MARTIN SCORSESE
“De prijs voor uw glorie is hun lijden” krijgt een katholieke missionaris te horen in Silence, “jullie houden vast aan illusies en noemen het geloof”. Na zijn hyperkinetische The Wolf of Wall Street, een helletocht door een wereld zonder God of gebod, keert Martin Scorsese in het uitgepuurde en contemplatieve Silence terug naar het thema dat loopt als een rode draad door zijn werk: geloof en de daarmee verbonden existentiële crisis. De adaptatie van Shusako Endo’s roman is minder omstreden dan dat andere passieproject The Last Temptation of Christ maar zo mogelijk nog persoonlijker. De priester, de estheet en de gangster in Scorsese leveren een even intens als metafysisch gevecht.
VIDEODROME
“De jaren 80 waren niet mijn favoriet film decennium,” zegt William Friedkin in zijn voorwoord bij Le Cinéma de Starfix: Souvenirs du Futur, “maar met zijn iconografie, nauwgezetheid en respect voor de onderwerpen was het door een stel jonge Turken gecreëerde magazine Starfix een voor filmmakers gedroomd fanblad.”
A MAN CALLED OVE
Zweedse cinema is meer dan kinderfilms (Gebroeders Leeuwenhart), misdaadseries (Wallander) en Ingmar Bergman. Zweedse films zijn ook niet steevast ernstig en dramatisch. Zweden is immers een rijk filmland met een lange filmgeschiedenis en gediversifieerd filmaanbod. Met dank aan een heel eigen, zwarte humor bezit het land ook een traditie op het vlak van komische films. Een traditie die teruggaat tot… Ingmar Bergman!
ZODIAC: FIncher & Savides
“I think the best cinema is cinema with images and not words. That’s the purest form of cinema. The most powerful cinema I’ve seen has been cinema that is just images, great images. I mean, that’s the trick: To try and tell it cinematically.” Aan het woord: Harris Savides, de visuele meester-met-een-camera die als geen ander besefte dat communiceren met beelden ook betekende dat die beelden niet te mooi en te fotogeniek mogen geen. Beelden die afleiden, licht dat afleidt zijn taboe wanneer authentieke filmische schoonheid het doel is.
LADRI DI BICICLETTE
“Door Roberto Rossellini te volgen toen hij Paisà draaide werd het me ineens duidelijk dat je films kon maken met dezelfde vrijheid en lichtheid waarmee je tekent of schrijft,” zei Federico Fellini, “dat je een film kon draaien, in vreugde en lijden, dag na dag, uur na uur, zonder voor het eindresultaat bang te zijn. Dàt deed Rossellini; hij leefde het leven van een film als was het een wonderbaarlijk avontuur dat je tegelijk moet beleven en vertellen”. Hij was ook een boegbeeld van het Italiaanse neorealisme, een naoorlogse stroming waarvan de filmparels dankzij dvd hun plaats in ons filmmuseum aan huis vinden.
THE MAGNIFICENT SEVEN: ANTOINE FUQUA
Met lijstjes van remakes of reboots kan je makkelijk een site vullen. Alleen is dit weinig boeiend. Zoals de meeste van die remakes of reboots. Getuige Timur Bekmambetovs Ben-Hur (2016), een inspiratieloze versie van de klassiekers van Fred Niblo (1925) en William Wyler (1959). Beter dan de remakes die de vorm aannamen van een tv-serie (Ben-Hur, 2010), een animatiefilm (Ben Hur), 2003) of een B-film (In the name of Ben-Hur, 2016) maar toch behoorlijk overbodig. Een lege film enkel bedoeld om zalen te vullen met een titel die belletje doet rinkelen.
FINE THANKS
“What is cinema?” Jean-Paul Belmondo asks (with the voice of Jean-Luc Godard) in Charlotte et son Jules, “It’s a big head making faces in a small room. You have to be stupid to love this. I know what I’m saying, cinema is the art of illusion”. This is one of those spiritual, philosophical Godard quotes we like to post on our Facebook wall or pin on the cinema section of our personal library. Next to Bruce Willis’ famous “the written word is going the way of the dinosaurs”.
TRIPLE 9
Op Jean-Paul Belmondo’s vraag“What is cinema?” antwoordt Sam Fuller in Pierrot le fou “Film is like a battleground: love, hate, action, death… In one word, emotion”. Dat slagveld wordt ook door hedendaagse filmmakers opgevoerd. Alleen volgt niet iedereen Fullers advies: “Toon het!”.