In 1976 uitgebracht onder de slogan “Het meest verwoestende detectiveverhaal van deze eeuw” groeide All the President’s Men uit tot een van markantste Amerikaanse ‘journalistiek’-films en een schoolvoorbeeld van politieke paranoia cinema. Heel erg seventies, maar 50 jaar later blijkt Alan J. Pakula’s klassieker nog altijd relevant én urgent.

Pale Rider is niet de eerste door Clint Eastwood geregisseerde film die indruk maakte – Play Misty for Me, The Gauntlet en Honkytonk Man openden onze ogen – maar het is wèl het eerste werk van hem waar we een uitgebreide bespreking over penden. In 1985, op een moment dat dit verre van evident was én in het progressieve cinefiele maandblad Andere Sinema.

Clint Eastwood is zowat God in Frankrijk maar toch werden sommigen van zijn films uitgespuwd of in het beste geval met de mantel der liefde bedenkt. Detectiveverhaal Blood Work zo’n film die net na Space Cowboys de Franse critici tot wanhoop dreef. Met ‘weinige overtuigende scenario’s’ en een tikkeltje te veel ironie leek hun idool de weg kwijt. Maar de volgende Eastwood bleek een meesterwerk: Mystic River.

De millenniumwissel leverde niet de voorspelde problemen op maar inspireerde Clint Eastwood wel tot een film die wat op een ‘bug’ in zijn oeuvre leek, het mega bizarre Space Cowboys. De fysieke drager beleefde nog hoogdagen en dat leverde dvd’s met soms interessant bonusmateriaal op. Zo kwamen we voor Film & Televisie (later Filmmagie) terug op films die bij hun release vaak ongemerkt passeerden. Zoals Space Cowboys.

In het Franse filmtijdschrift ‘Cahiers du cinéma’ werd bij de release van Heartbreak Ridge in 1987 gewezen op het feit dat Clint Eastwoods legerfilm inspeelde op acteur/president Ronald Reagans “America is back” motto. Dat was niet zo in Vlaanderen waar eerder schouderophalend werd gereageerd op dit werk. Wij schreven toen een kort stukje in filmtijdschrift ‘The Movie’, een publicatie met beperkte levensduur.

De Belgische broers Dardenne lossen met hun groepsportret van tienermoeders Jeunes mères hun immersieve stijl maar blijven focussen op mensen in de marge.

Het verhaal van film- en dromenmaker Francis Ford Coppola blijft boeien. Filmhistoricus Sam Wasson schreef met ‘The Path to Paradise’ een mystieke biografie die leest als een wonderlijke trip. Terwijl de Amerikaanse regisseur ons weergaloos kijkplezier serveert met ‘Megalopolis’, een ruim 40 jaar gekoesterde droom omgetoverd in een utopisch meesterwerk. Wie verder kijkt dan Hollywoods ‘kroniek van een aangekondigd financieel fiasco’ framing en Coppola’s chaotische stijlmix ontdekt het mythisch universum van een visionaire cineast. Spektakel gedrenkt in een bespiegeling over tijd, geheugen, macht, democratie en het belang van utopieën.

Grosse Freiheit is een intiem gevangenisdrama waarmee de Oostenrijkse filmmaker Sebastian Meise het immense onrecht aan de kaak stelt dat Duitse homoseksuelen na de Tweede Wereldoorlog ten deel viel. Een grotendeels onbesproken en vergeten tragedie die de winnaar van de Juryprijs Un Certain Regard 2021 met veel empathie en gevoel voor nuance belicht. Zonder opgeheven vingertje of belerende moraal laat Meise bij de kijker woede opborrelen.

Onder de vleugels van Walter Salles (‘I’m Still Here’) en de broers Dardenne (‘Rosetta’) maakt de Braziliaanse documentairemaker Marianna Brennand haar fictiedebuut met het portret van een Braziliaans meisje getekend door misbruik en patriarchale onderdrukking. Aangrijpend en betoverend.

“Met een wereld waarin niemand komt wanneer een kind smeekt om hulp kan ik totaal niet leven”, zegt Kaouther Ben Hania tijdens ons interview in Brussel. Haar ‘The Voice of Hind Rajab’ fileert het systeem achter de moord op het vijfjarige Palestijnse meisje door een Israëlisch leger dat ook reddingsoperaties onmogelijk maakt.