ALIEN: COVENANT
Sciencefiction is een van de oudste en populairste filmgenres. 2001: A Space Odyssey en Star Wars haalden het genre uit het B-film verdomhoekje en verankerden het in arthouse én mainstream cinema. Zijn troef? Scifi is pure visuele magie, een andere en prikkelende manier om naar de wereld te kijken.
ONCE UPON A TIME IN THE WEST
Edwin S. Potter had in 1903 amper 10 minuten nodig om met The Great Train Robbery het waargebeurde verhaal van een gewapende treinoverval ergens in het «Wilde Westen» van Wyoming te verfilmen. Meteen was the Western geboren. De Amerikaanse western groeide uit tot een populair filmgenre en leverde legendarische klassiekers op zoals Stagecoach, Winchester ’73, High Noon, The Man from Laramie, The Searchers, Forty Guns, The Wild Bunch, The Magnificent Seven en Unforgiven. Westerns die bol staan van dramatische actie, markante landschappen en iconische figuren.
THE GREAT TRAIN ROBBERY
De western is nauw verbonden met de mythe van Amerika, met de mythe van the Fronteer. Enerzijds onderzoekt het genre deelaspecten van de Amerikaanse mythe (verovering, ontginning, ordening,…), anderzijds creëert het een imaginair Westen (weergave van een idee en niet van een realiteit). De protagonisten van western-avonturen, de westerners en native Americans, zijn figuren in een landschap, pionnen in tijd en ruimte.
SHANE
Gedreven door de wil zich te bevrijden van het Eurocentrisch historisch perspectief dat de migranten uit de «Oude Wereld» meebrachten, begon de piepjonge Amerikaanse natie snel een eigen (volkse) geschiedschrijving te ontwikkelen. Populair entertainment als pulpliteratuur, Wild West shows en rodeo’s zorgden er samen met schilderkunst en fotografie voor dat de «Go West»-beweging hét symbool werd voor het ontstaan van het land en de ontwikkeling van de Amerikaanse droom.
THE OUTLAW JOSEY WALES
Een van de mythes die in het hedendaagse Amerika leeft, is die van de VS als vredelievende natie. Het is een mythe die niet overeenstemt met zowel de realiteit als de geschiedenis van het land én die het wederzijdse onbegrip tussen de Oude en de Nieuwe Wereld versterkt. Sommige westerns bevestigen die mythe, veel meer ontluisteren ze.
DUCK YOU SUCKER
Robert Rodriguez maakte met Once upon a Time in Mexico een moderne «south-of-the-border» western, een hommage aan het «professional Western» subgenre én aan de spaghettiwestern. In alle geval westerns waarin Mexico fungeert als locatie, Amerikaanse outsiders in een revolutionaire chaos belanden en rationele professionals evolueren van koele avonturiers tot emotionele revolverhelden.
ONCE UPON A TIME IN THE WEST
Het sluitstuk van Sergio Leone’s dollartrilogie, The Good, the Bad and the Ugly (MGM, Film: **** / Extra’s: ****) werd heruitgebracht op dvd in gerestaureerde versie en als rijkelijk van bonusmateriaal voorziene 2-disc Special Edition. Dankzij een door MGM in 2002 gestarte reconstructie krijgen we ook een film te zien die de originele lengte benadert: 171′ is nog niet de 1 77′ van de Italiaanse première maar doet toch beter dan de 161′ van de Amerikaanse release die jarenlang als standaard gold. Dat deze spaghettiwestern uit 1966 wordt behandeld als een te koesteren klassieker zegt veel over de huidige status van Sergio Leone en over de commerciële waarde van zijn films. Het was ooit anders.
THE MAN FROM LARAMIE
De Amerikaanse western is vaak het verhaal van ‘Mannen in het Wilde Westen’ en ensceneert een botsing tussen beschaving en wildernis die de link tussen geweld en de mannelijkheidscultus blootlegt.
FOR A FEW DOLLARS MORE
In zijn rooftocht door de wondere wereld van de B-filmcultuur kwam Quentin Tarantino met ‘Django Unchained’ uit bij de spaghettiwestern, een begin jaren 60 in Europa ontstaan genre dat aanvankelijk omwille van de ongelijke kwaliteit werd uitgespuwd. Maar vooral de drie Sergio’s – Leone, Corbucci en Sollima – maakten naam en gaven de Amerikaanse western een nieuwe impuls. Voor Christopher Frayling, auteur van ‘Spaghetti Westerns’, ging het om “een gouden tijdperk voor de Italiaanse cinema”, Tarantino ziet “het begin van het moderne filmmaken”.
PABLO LARRAIN: JACKIE
Met gestileerde en in de geschiedenis van zijn land gedrenkte drama’s zoals Tony Manero, Post Mortem, No en El Club verwierf de Chileense cineast Pablo Larrain al een stevige arthouse reputatie maar in 2016 brak hij door met twee biopics die geen biopics waren. Twee sterk van elkaar verschillende films die twee nationale iconen portretteerden. De Amerikaanse presidentsvrouw Jacqueline Kennedy in Jackie en de Chileense communistische dichter Pablo Neruda in Neruda.