“De filmwereld is op een punt gekomen dat hij teleurstelt,” aldus Alejandro Jodorowsky, “het is een industriële generatie. Met die brij, die kanker, de Amerikaanse films, die de ganse planeet hebben besmet. En dat heeft te maken met de politiek, met economische machten, tal van spirituele uitwerpselen. Wanneer men alle hoop heeft opgegeven, en wanneer je ziet dat alle films hetzelfde zijn. Met die achterlijke Spielberg. Als je in die wereld één kunstenaar vindt die kan overleven en die ondanks het feit dat hij zijn brood moet verdienen, puur blijft, dan is dat een moment van ontzettende vreugde. Een jongen zoals Nicolas Winding Refn heeft me gered van de cinematografische depressie”. Zoveel is duidelijk; met zijn übercool, ultragewelddadig en hypergestileerd misdaaddrama op vier wielen Drive maakte Winding Refn indruk tot ver buiten Cannes .
Tim Burton heeft een haat-liefde relatie met Disney, de gigant die hij omschrijft als “mijn disfunctionele familie die me al drie maal doorstuurde.” Na Alice in Wonderland ontwikkelde hij met Dumbo zijntweede live action variatie op een klassieke Disney animatiefilm. Ditmaal met succes want deze persoonlijke Burton-film heeft een emotionele ziel.
“The Movie of the Year” titelde Rolling Stone toen Christopher Nolans oorlogsdrama Dunkirk in augustus uitkwam. Voor criticus Peter Travers was het de beste film ooit van de maker van de Dark Knight trilogie, “a monumental visual stunner that also hits you like a shot in the heart.” Een visueel meesterwerk met de impact van een mokerslag gemaakt door een ‘virtuoos van pure cinema’ die “breekt met conventies en op diverse vlakken innoveert.” Want, vraagt Travers, “wie anders zou een triomfantelijke oorlogsfilm kunnen maken over een smadelijke militaire nederlaag? En wie anders dan Nolan zou Wereldoorlog II aanpakken zonder Amerikanen in het verhaal?”
Met Dunkirk tekent Interstellar en Inception regisseur Christopher Nolan voor een van de beste films én Blu-rays van het jaar. Een auteur gedreven door perfectionisme en een heel eigen visie.
Na de intieme documentaire El color del camaleón, het verhaal van zijn de Chileense dictatuur ontvluchte vader, focust de Chileens-Belgische filmmaker Andrés Lübbert ook in de sociale documentaire Dying for life op het leven van vluchtelingen. Via het verhaal van Osama en Dara, twee Syriërs die elkaar ontmoetten in het opvangcentrum van Kapellen en via een toneelstuk hun ervaringen trachten te verwerken, wil Lübbert “een ander kijk bieden op deze mensen” en “een urgente boodschap brengen die nooit diepgaand aan bod komt in België.”
“De stroming houdt het lichaam onder het wateroppervlak tot aan de barrière” zegt de ‘begrafenisondernemer’ tegen zijn gangsterkompaan wanneer ze een lijk in de Thames dumpen. Net zoals zijn ‘Amerikaanse’ pendant A History of Violence gaat het ‘Britse’ gangsterdrama Eastern Promises over verborgen gruwel en een criminele onderstroom in een bedrieglijk universum waar “elke zonde een teken nalaat” en “de toekomst al een realiteit is”. Met deze morele fabel vermomd als misdaadthriller, zijn eerste volledig buiten Canada gedraaide film, tekent David Cronenberg voor tegelijk briljante én verontrustende cinema.
“Ik wou absoluut verhinderen dat effecten het liefdesverhaal verdrongen,” zei Michel Gondry n.a.v. Eternal Sunshine of the Spotless Mind, “daarom koos ik voor een artisanale film. Bovendien zijn ‘in de camera’ gecreëerde effecten effectiever, krachtiger en verrassender dan digitale beelden”. L’écume des jours, de zevende speelfilm van de Franse regisseur-bricoleur, is andermaal een ode aan artisanale cinema via opnieuw een surrealistisch getint tragisch liefdesverhaal. Met Romain Duris en Audrey Tautou als de Jim Carrey en Kate Winslet van dienst.
Cultsucces kan schadelijk zijn. Zo stond Tobe Hooper een carrière lang in de schaduw van The Texas Chainsaw Massacre. Maar het prettig gestoorde Eaten Alive geeft aan dat de horrormeester zijn schriftuur telkens aanpaste ook al bleef hij focussen op marginaliteit en het verdrongene.
J. EDGAR: Biopic van Clint Eastwood met Leonardo DiCaprio
“Wat me boeide in het verhaal van J. Edgar Hoover? De parallellen met het heden, met de angsten die onze samenleving in hun greep houden”. Alhoewel veteraan-regisseur Clint Eastwood met deze uitspraak aangeeft oog te hebben voor de hedendaagse relevantie van het levensverhaal van de omstreden FBI-directeur is biopic J. Edgar meer een psychologische karakterstudie dan een politiek drama, meer een amour fou verhaal dan een j’accuse.
Tim Burton werd bij zijn langspeelfilmdebuut door de critici genadeloos neergesabeld. Pee-Wee’s Big Adventure kreeg van sommigen zelfs een quotering van -l op 10. Burton kende commercieel succes (Batman, Planet of the Apes) en oogstte kritische lof (Edward Scissorhands, Sleepy Hollow) maar bleef overtuigd dat het met de waardering van zijn werk alle richtingen uitkon. Vandaar zijn gevoel van verwantschap met Ed Wood. De «slechtste regisseur aller tijden» was onaangepast, eigenzinnig en bizar. Kortom, een typisch Burton-personage.
