Heel wat films halen de bioscopen niet meer en voor een aantal anderen is de bioscoopcarrière zo voorbij. Zelfs ooit grote namen zoals Brian De Palma ontsnappen er niet aan. Zijn terreur thriller DOMINO – een zieke film maar tegelijk magistrale pure cinema – leek veroordeeld tot een ‘direct-to-dvd’ status en een reputatie van mislukte film maar gelukkig zijn er nog vertoners die bereid zijn om miskende films uit de vergetelheid te halen. De naam One Shot Cinema is goed gekozen.
“Ik wil films maken waar mensen over spreken,” zegt Richard Kelly in zijn audiocommentaar, “films waar ze drie dagen later nog over praten en die ze graag nog een tweede en derde keer willen zien.” Missie geslaagd met Donnie Darko want de debuutfilm uit 2001 die hij omschreef als “’The Catcher in the Rye’ verteld door Philip K. Dick” groeide uit tot de eerste cultklassieker van het nieuwe millennium. Dankzij een sublieme 4K-restauratie te bekijken en herbekijken, in de bioscoopversie of als Director’s Cut, voor wie zich verwent met de Special Edition box van Arrow.
Met ‘Apocalypse Now Final Cut’ bracht Francis Ford Coppola de derde versie van zijn ondertussen 40 jaar oude Vietnamfilm uit op dvd en Blu-ray. Dat leverde een fraaie Franse box-met-ontelbare-extra’s op. Maar dè dvd-release van het jaar focust op een andere cultfilm: Richard Kelly’s apocalyptisch teenager sprookje uit 2001 ‘Donnie Darko’. Niet toevallig het werk van een kunstenaar die worstelt met het verlangen om zijn film te blijven aanpassen en perfectioneren. Evenmin toevallig dankzij de Franse distributeur Carlotta die bij het samenstellen van een canon verder kijkt dan de eigen kerktoren.
“De noordwestelijke wijk van Portland was in de jaren 1970-80 de tempel van het bohémien leven,” zegt Gus Van Sant, “daar leefden dichters en punk muzikanten. Het is een wijk waar ik veel gefilmd heb. Mijn personages van Mala noche, Drugstore Cowboy en My Own Private Idaho woonden er. John Callahan, de verlamde cartoonist van Don’t Worry, He Won’t Get Far on Foot, ook. Nu is het een dure buurt maar toen was de artistieke underground er thuis. Callahans leven verfilmen gaf me de kans om me opnieuw onder te dompelen in mijn natuurlijke biotoop: het Portland van de bohémiens.”
Ruim 10 jaar liep de Amerikaanse Sideways en Nebraska regisseur Alexander Payne rond met het idee voor een apocalyptische ecologische satire over klimaatverandering, overbevolking en sociale ongelijkheid. Maar producenten vonden dit sciencefiction sprookje – dat vasthouden aan groei countert met nood aan vermindering – “te intelligent voor het noodzakelijke budget” en toen Downsizing er toch kwam bleef het Amerikaanse publiek weg. Helaas werd ook hier dvd de laatste hoop voor deze fantasie die de absurditeit van de realiteit blootlegt.
Scenarist, regisseur, muzikant en schrijver S. Craig Zahler groeide met drie gewelddadige genrefilms uit tot een markante figuur van de Amerikaanse onafhankelijke cinema. Zowel Bone Tomahawk als Brawl in Cell Block 99 en Dragged Across Concrete zijn gewild controversieel. Aardig gevonden worden is eerder een schrikbeeld dan een streefdoel voor Zahler.
okt 26, 2022 // by Ivo De Kock // actueel, Algemeen, documentaire, film, Geen categorie, interview, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Amélie van Elmbt & Maya Duverdier: “Dreaming Walls kijkt naar het Chelsea Hotel door de ogen van haar permanente residenten.”
Amélie van Elmbt & Maya Duverdier in Yalo Boutique Hotel
“Het Chelsea hotel was mijn thuis, ik hield van zijn armoedige elegantie en zijn obsessief bewaakte geschiedenis” schreef kamer 204 bewoner Patti Smith in ‘Just Kids’. Dreaming Walls: Inside the Chelsea Hotel van Amélie van Elmbt en Maya Duverdier portretteert artistieke residenten van het New Yorkse iconische hotel tijdens de chaotische make-over die hun “overblijfsel van de jaren zeventig” transformeert in een hip luxehotel.
“De thriller was een genre dat me erg boeide toen ik visual narration, het vertellen van een verhaal met beelden, onder de knie trachtte de krijgen,” vertrouwde Brian De Palma ons ooit toe, “dramatische personages en de periode waarin het gebeuren zich afspeelt interesseren me nu meer dan het idee van ‘pure cinema’”. Zijn gestileerde thrillers Dressed to Kill en (het geflopte) Blow Out waren omstreden maar blijven na dertig jaar overeind als staaltjes van pure cinema. Briljante smaakmakers voor De Palma’s nieuwste thriller, Passion.
nov 2, 2022 // by Ivo De Kock // Algemeen, drama, film, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Michael Koch over ‘Drii Winter’: “Bergbewoners kijken anders naar leven en dood”
Met ‘Drii Winter’, tijdens Film Fest Gent bekroond met de Georges Delerue Award voor beste soundtrack, serveert de Zwitserse regisseur-scenarist Michael Koch ons een moderne Alpen-variant van een Griekse tragedie. Een fascinerend, verstild noodlotsdrama vol onderhuidse emoties dat volgens Koch draait “om hoe onze relatie met de natuur onze benadering van ziekte en dood beïnvloedt.”
Het verhaal wil dat wanneer Ryan Gosling na een moeizame eerste ontmoeting Nicolas Winding Refn naar zijn hotel rijdt, REO Speedwagons door de boxen galmende ‘I Can’t Fight This Feeling Any More’ de Deense cineast aanzet om mee te brullen en uit te roepen “Ik heb het, ik weet wat Drive is! Het gaat over een man die ’s nachts rondtoert terwijl hij naar muziek luistert”. Resultaat is een fraaie neo noir die auteur- én genre cinema versmelt.
