DE PALMA
Sinds o.m. Dressed to kill, Body Double, The Untouchables en Snake Eyes weten we dat de visuele verhalenverteller Brian De Palma (° 1940) een fan is van long takes. Het is dan ook gepast dat de documentaire De Palma ons schijnbaar via één lange opname toont dat de Italo-Amerikaanse cineast ook een begenadigd verbaal raconteur is.
THE DEPARTED
Na de superproducties Gangs of New York en The Aviator was Martin Scorsese toe aan ‘kleine’ films: Dylan-doc No Direction Home en The Departed. Dankzij een sterrencast werd deze laatste toch een ‘grote’ film. Maar ook Scorsese’s zelfverklaard afscheid van Hollywood. Hij zweert alleen nog kleinschalige films te gaan maken. Zoals Silence, het verhaal van Jezuïeten die in de 17de eeuw Japanners trachten te bekeren.
Lees meer »
“Ik leid een routineus leven. De avonturen spelen zich af op het scherm” merkt de Franse filmmaker Truffaut terloops op tijdens een interview op de sublieme ‘Ultra Collector’ Blu-ray en dvd editie van zijn meesterwerk ‘Le Dernier Métro.’ Niet toevallig schreef collega Eric Rohmer bij Truffauts overlijden in 1984 “het scherm was zijn leven”. Zelf zag hij zich als “een man van gevoelens” en die emoties borrelen op in zijn met 10 Césars bekroonde ode aan het theater en de liefde. Voor Truffaut waren cinema en liefde magisch, maar steeds ook “une joie et une souffrance” zoals een dialoogzin aangeeft.
Lees meer »
DE ROUILLE ET D’OS
“Ooit komt de pijn terug” besluit De rouille et d’os, verwijzend naar de gebroken hand én de getormenteerde ziel van Ali. Verleden, heden, toekomst; zoals steeds is alles problematisch bij Jacques Audiard. Reeds in Sur mes lèvres, De battre mon coeur s’est arreté en Un prophète toonde de scenarist-regisseur hoe het menselijk bestaan een constant gevecht is, hoe lichamen hun plaats trachten te vinden in een vijandig universum en hoe een individueel traject uitvergroot wordt door ongevallen en drama, door toeval en onrecht.
DES HOMMES ET DES DIEUX
De ‘carrière’ van Des Hommes et des Dieux is een succesverhaal dat loopt van een enthousiast onthaal in Cannes over volle zalen bij de Franse release tot een triomf tijdens de Césars. Net slecht voor een trage film over pratende paters in een afgelegen klooster.
DETACHMENT
“Opvoeding is waarom we geboren worden,” zei Tony Kaye (American History X, Lake of Fire) in Deauville, “we worden geboren om te leren, om zelf beter te worden maar ook om anderen te helpen, om te onderwijzen”. Zijn in documentair realisme badende Griekse tragedie Detachment is de kroniek van drie bewogen weken uit het leven van verschillende leraars, schoolmedewerkers en studenten. Bekeken door de ogen van Henry Barthes, een plaatsvervangend leraar die zich perfect voelt in een rol die hem toelaat van school naar school te gaan om kennis over te dragen zonder een band op te bouwen met de leerlingen.
TONY KAYE
Een cultfilm kan je carrière schaden. Dat ondervond Tony Kaye toen de industrie hem na American History X de woestijn instuurde. “Ik deed verschrikkelijke dingen” klinkt het berouwvol. Terwijl Detachment een comeback doet verhopen.
DEUX JOURS, UNE NUIT
De tweevoudige Gouden Palmwinnaars Jean-Pierre en Luc Dardenne delen een nieuwe mokerslag uit met hun vinger-aan-de-pols film Deux jours, une nuit. Deze brandend actuele sociale fabel over de clash tussen angst en solidariteit beleeft vandaag zijn wereldpremière in Cannes en loopt vanaf morgen in de zalen. “We liepen al jaren met het verhaal van deze fragiele vrouw rond,” zegt Luc Dardenne, “maar door de economische crisis kreeg het een extra urgentie”.
DIARY OF THE DEAD
Sinds ‘68 en George A. Romero’s Night of the Living Dead neemt in veel horrorfilms de apocalyps de vorm aan van een door vleesetende zombies overspoelde wereld. Romero onderscheidt zich van imitatoren door zijn vermogen om zich steeds te vernieuwen én voeling te houden met de tijdgeest. Na de stevig in de 20ste eeuw verankerde trilogie Night of the Living Dead, Dawn of the Dead en Day of the Dead volgde in ‘05 het post-9/11 epos Land of the Dead terwijl de valse documentaire Diary of the Dead via sociale kritiek en een knipoog naar moderne beeldcultuur de zombies in de 21ste eeuw binnenloodst.
Nu er in Corona-tijden geen bal meer te zien is in voetbaltempels krijgen we tijd om te genieten van een ‘old school’ documentaire over duivelse voetbalgod Diego Maradona. Asif Kapadia verwent ons met heerlijke korrelige beelden van Argentijnse virtuositeit en eivolle stadions maar gaat net als in Senna en Amy op zoek naar de link tussen imago en tragedie.
Lees meer »