Volker Schlöndorff is terug van weggeweest. De regisseur van Die Blechtrommel leek enkel te kunnen gedijen in de jaren zeventig en tachtig maar zijn toneeladaptatie Diplomatie blijkt naast een intens acteerduel tussen Niels Arestrup en André Dussolier ook een spannende karakterstudie die vraagtekens plaatst bij de rol van diplomatie.
In haar eerste Engelstalige film, Dirty God, focust de Nederlandse cineaste Sacha Polak (Hemel, Zurich) op een jonge, door een zuuraanval verminkte, Britse moeder die ondanks de blijvende littekens niet klein te krijgen is. Polaks indrukwekkende beeldtaal en de fenomenale vertolking van ervaringsdeskundige Vicky Knight creëren een indringend drama.
Tijdens Cannes ‘08 vierde Warner Bros, de studio van Stanley Kubrick en van Clint Eastwood, zijn 85ste verjaardag. Een feest dat, na de sluiting van haar arthousefilialen Picturehouse en Warner Independent, veeleer in mineur verliep voor de studio die aanvankelijk acteurs en later auteurs koesterde. Gelukkig friste Richard Schickel ons filmgeheugen op met de documentaire ‘You Must Remember This’ en kwam Eastwood een met extra’s overladen Dirty Harry dvd-collectie persoonlijk voorstellen.
“Dirty Harry is 38 jaar geleden gemaakt en hoewel mijn geheugen nog goed werkt, is het makkelijker voor een outsider dan voor mij om er op terug te kijken,” zei Clint Eastwood in een groepsinterview n.a.v. ‘The Dirty Harry Collection’, “Richard Schickel deed de audiocommentaar in mijn plaats. Als historicus kan hij de film uitstekend plaatsen in de historiek van Warner Bros, de filmgeschiedenis in ’t algemeen en de tijd waarin hij werd gemaakt”.
“Django Unchained is een van de beste satires ooit gemaakt. Een zeldzame Amerikaanse film over slavernij en de oorsprong van onze zieke, racistische geschiedenis. Wauw!” Met deze tweet nam Michael Moore de verdediging op van Quentin Tarantino die “liefde voor geweld” werd aangewreven. Kritiek die enkel diende om de aandacht af te leiden van het feit dat Tarantino door zijn walging voor racisme en slavernij tastbaar te maken een duidelijk kritisch standpunt innam. Subversief en anti-kapitalistisch zoals een goede spaghettiwestern betaamt.
Een derde Gouden Palm? “Het zijn humoristen die daarover filosoferen” zei Luc Dardenne net voor hij met zijn broer Jean-Pierre naar Cannes trok, “we hopen enkel dat de film goed wordt ontvangen. Maar misschien is de reactie ‘ze hebben ons vroeger al geambeteerd met hun films, nu is het wel genoeg geweest’!”. Om maar te zeggen dat de zenuwen gespannen stonden bij de makers van Rosetta en L’enfant toen dinsdag 20 mei Deux jours, une nuit in wereldpremière ging. Een ding is zeker: de nieuwe film van de broers Dardenne is een brandend actueel melodrama over de gevolgen van crisis en werkeloosheid.
“Dat mijn personage in DNA haar leven niet opnieuw kan oppakken wanneer haar grootvader wegvalt wijst op onderliggende problemen” zegt Maïwenn Le Besco. Problemen verbonden met een dysfunctionele familie, geslagen emotionele wonden en diepe onzekerheden.
Omdat hij, zowat als enige, Stanley Kubricks The Shining uit 1980 maar niets vond schreef horrorauteur Stephen King al het scenario voor de zwakke TV-miniserie Stephen King’s The Shining (1997). Nu haalt hij de loftrompet boven voor Doctor Sleep, een verdienstelijke mix van remake en vervolg geschreven en geregisseerd door Oculus-maker Mike Flanagan.
Met de poëtische, tragische klucht Dogman koppelt Gomorra en Reality regisseur Matteo Garrone een ode aan de stomme cinema aan een portret van een hedendaags Italië in de greep van verwarring en onzekerheid. Hoofdacteur Marcello Fonte werd in Cannes terecht bekroond voor een ijzersterke vertolking met een hoog Buster Keaton gehalte.
Sinds de millenniumwisseling en het floppen van Mission to Mars is Brian De Palma persona nongrata in Hollywood. Ook voor zijn terrorisme thriller Domino moest de regisseur van Carrie, Scarface en Body Double financiering zoeken in Europa. Het budget was te beperkt en De Palma had geen final cut maar hij levert toch een fraai staaltje pure cinema af.