“Opgroeien kan beangstigend en vreemd zijn” zegt de 13-jarige Kayla tegen haar You Tube volgers. Online oogt ze zelfzeker en communicatief maar wanneer we haar volgen tijdens de laatste week middenschool blijkt ze eerder onzeker en zwijgzaam te zijn. Met haar prijs van ‘Most Quiet’ scholiere wil ze van schaamte onder de grond kruipen en tijdens een zwembadfeestje waar ze met het foute cadeau opduikt zou ze, zeker in badpak, liever niet gezien worden (behalve door de hippe jongen die haar negeert).
sep 4, 2019 // by Ivo De Kock // actueel, Algemeen, drama, dvd, film, genre, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Sydney Pollacks The Electric Horseman: Cinema van weleer
The Electric Horseman
“Dit paard verdient een beter leven,”zegt vergane rodeo glorie Sonny Steele (Robert Redford) voor de camera van Hallie Martin (Jane Fonda), “ik ga ervoor zorgen dat hij het krijgt.” Alhoewel de strijd om dierenwelzijn en de clash met louter op geldgewin focussende grote ondernemingen actualiteitswaarde heeft, oogt The Electric Horseman lekker ouderwets.
“Ik ben geen beest!” schreeuwt circusattractie John Merrick in The Elephant Man, de meestemotionele maar zeker niet minst surrealistische film van David Lynch (Blue Velvet, Mulholland Drive, Inland Empire). De slotwoorden van Tennyson zinderen na: “Niets sterft. De stroom vloeit, de wind blaast, de wolken vliegen, het hart klopt. Niets zal sterven”.
“Ik hield altijd al van het idee een verhaal van flops en fiasco’s te vertellen met midden daarin een personage dat alleen maar leeft voor de liefde”, zegt Cameron Crowe n.a.v. zijn nieuwste romantische komedie Elizabethtown, “ik schrijf vaak over zulke personages omdat ze mijn helden zijn, ze ademen mislukkingen in, spuwen ze opnieuw uit en gaan voort met leven en positivisme uitstralen”.
Op zijn 77ste stond de Nederlandse filmmaker Paul Verhoeven in mei j.l. te glunderen op de rode loper van het Filmfestival van Cannes. Zijn allereerste Franse film Elle (2016) zou, ondanks een sublieme Isabelle Huppert, dan wel geen prijs winnen maar werd door de internationale pers fel gesmaakt. De bewerking van het boek ‘Oh…’ van Philippe Dijan (auteur van 37°2 Le Matin) was voor velen de sterkste film uit Verhoevens carrière. De voordien vooral als ‘provocateur’ en ‘koning van de slechte smaak’ omschreven cineast bleek plots een ‘auteur’. Een eigenzinnig en subversief auteur dan wel.
Met een falende salesman-predikant, magistraal vertolkt door Burt Lancaster, schetst Richard Brooks in Elmer Gantry een ontluisterend beeld van Amerika’s obsessie voor succesverhalen.
De met Goya-filmprijzen (de Spaanse Oscars) overladen Spaanse politieke thriller El Reino van Rodrigo Sorogoyen is een afwisselend komisch en spannend spektakel dat afrekent met corruptie en graaicultuur. We kijken via het point-of-view van de charismatische politicus maar in een wervelend slot wordt het tapijt onder onze voeten weggetrokken.
De op 21 december 1970 genomen iconische foto van rock ‘n’ roll legende Elvis Presley en president Richard Nixon handjes schuddend in het Witte Huis inspireerde de Amerikaanse onafhankelijke cineaste Liza Johnson (Return) tot een interessante mislukking, de komedie Elvis & Nixon.
“Mijn zoektocht heeft weinig met feiten te maken” blijft Werner Herzog herhalen. Via films die de grenzen tussen documentaire en fictie doen wegsmelten legde de onverschrokken filmmaker al krankzinnige taferelen in groene jungles vast. In Encounters at the End of the World flirt hij te midden Antarctica’s desoriënterende witte ijsvlakte met zielsgenoten, met ‘professionele dromers’. Het ‘einde van de wereld’ en het ‘einde van de mensheid’ blijken verbonden, maar de onafwendbare rampspoed inspireert Herzog meer tot poëtische humor dan tot gortdroge ernst.
“Ik heb redelijk veel zinnen uit Dimitri Verhulsts ‘Monoloog van iemand die het gewoon werd tegen zichzelf te praten’ overgenomen,” zegt Koen Mortier, “maar ik heb deze vertaald naar de mond van de personages.”
