SCANNERS
David Cronenberg is een van de meest originele, en verontrustende hedendaagse cineasten. Geprezen door de enen, verguisd door de anderen, laat de verlegen ogende intellectueel niemand onverschillig. Ook al zet hij keer op keer met pervers plezier critici op het verkeerde been.
Le Mépris
In het tijdperk van de laptop en de smartphone is ‘film’ overal – en dus heel ‘gewoon’ geworden – maar de cinematografische belevenis blijft buitengewoon. Film is belangrijk omdat het betoverende, magische en zowel artistieke als onderhoudende ervaringen kan opleveren voor het publiek. Ook al zijn sommige films enkel vluchtig entertainment terwijl andere uitgroeien tot artistieke werken die onze verbeelding stimuleren. Dat merk je wanneer je dagdromend door Gent dwaalt en in de Baliestraat gewekt wordt door RAAM103, het verlaten atelier van de Gentse kunstenaar Aharon.
KEN RUSSELL: THE DEVILS
“Zoals de meeste kunstenaars sublimeerde Tsjaikovski zijn persoonlijke problemen in zijn kunst,” zei Ken Russell , “ik doe dit zelf ook”. Alhoewel de Britse beeldenstormer met meer dan 70 titels een kwantitatief indrukwekkend oeuvre naliet, drukte hij zijn stempel maar op één decennium. Maar tijdens die periode, de jaren 70, liet hij zich wèl fel opmerken met films die flirtten met schandalen en slechte smaak. Barokke cinema gedreven door persoonlijke demonen.
THE BAND WAGON
“De zoektocht om iets te creëren in films is een beetje magisch”, zegt Vincente Minnelli in de Richard Schickel-documentaire bij de musicalklassieker The Band Wagon, “maar de belangrijkste zoektocht is die naar magie in ons leven”. Visueel tovenaar Minnelli vat de magie perfect in gestileerde musicals die ‘emoties in beweging’ brengen.
A GUIDE TO RECOGNIZING YOUR SAINTS
New Yorker Dito Montiel behoort tot de nieuwe generatie ‘Sundance Kids’. De gewezen muzikant kreeg zijn filmopleiding tijdens ‘Screenwriters & Directors Labs’ en won met zijn eersteling in Sundance 06 de speciale juryprijs. A Guide to Recognizing Your Saints is gebaseerd op zijn gelijknamig autobiografisch romandebuut.
TOM McCARTHY
“Mijn afkeer voor onze regering is groot maar ik heb een diepe liefde en respect voor de mensen van mijn land,” stelt Tom McCarthy, “ik vertrouw de edelmoedigheid en openheid van Amerikanen, ook al werden ze de jongste acht jaar met angst en paranoia gevoed”. Als acteur valt McCarthy op in intelligente fictie (Syriana, Michael Clayton) en als regisseur laat hij zich opmerken met het betere arthousewerk. The Visitor werd in de V.S. de ‘indie’ hit van het jaar.
FIEN TROCH
Met Home, haar nog maar vierde langspeelfilm, scoorde Fien Troch (°1978) nationaal en internationaal. Film Fest Gent leverde de Grote Prijs én de Publieksprijs op terwijl gerenommeerde festivals zoals Venetië en Toronto Troch prezen omwille van haar sterke auteursvisie. Zoveel is duidelijk, de Belgische cineaste staat voor een definitieve doorbraak. Met dank aan haar koppigheid, doorzettingsvermogen en eigenzinnigheid. Aan de verbetenheid waarmee ze aandacht vraagt, niet voor zichzelf maar voor haar films.
A QUIET PASSION
De Britse regisseur Terence Davies mag dan voor filmkenners de grootste levende Britse filmmaker zijn, een commercieel cineast is hij niet en het spel van de filmindustrie speelt hij evenmin. Daardoor ondervindt hij steevast immense problemen om zijn films geproduceerd te krijgen, ook al levert hij meesterwerken zoals The House of Mirth, Distant Voices, Still Lives en The Long Day Closes af. Omdat er vaak verschillende jaren tussen zijn films zit is het haast een mirakel dat Davies tijdens Film Fest Gent zowaar twee films kwam voorstellen, het intense lyrische drama Sunset Song en de uitgepuurde biopic A Quiet Passion. Films die nu respectievelijk op dvd en in de zalen te zien zijn.
TERENCE DAVIES: A QUIET PASSION
Terence Davies, volgens sommigen de grootste levende Britse filmmaker, is geen veelfilmer maar na enkele jaren stilte verrast hij ons met twee films over tragische zielen die hun familie koesteren ook al betalen ze daarvoor een prijs. Het intense lyrische drama Sunset Song en de uitgepuurde biopic A Quiet Passion. “Puur toeval” zegt de 71-jarige cineast.
KELLY REICHARDT
Vier films volstonden om Kelly Reichardt (°1964) te doen uitgroeien tot het nieuwe icoon van de Amerikaanse onafhankelijke cinema. Dat zal zo blijven want ze staat niet te trappelen om haar talent te verzilveren in Hollywood. “Ik maak geen mainstreamfilms,” benadrukt de cineaste, “ik maak door personages gedreven films voor mensen die meer van cinema verwachten dan puur entertainment”.