PAUL THOMAS ANDERSON
«All I wanna try and do is sing ‘Melancholy Baby’, you know, but then it starts to come out like ‘The Star Spangled Banner’ half the time» bekent Paul Thomas Anderson. De gedoodverfde opvolger van Martin Scorsese kan enkele een onafhankelijk filmmaker zijn. En een die streeft naar totale controle. Ook dat kan hij niet helpen.
BORN IN FLAMMES: Rebelse sciencefiction van Lizzie Borden
De Amerikaanse onafhankelijke feministische filmmaker Lizzie Borden maakt van februari de maand van de rebelse cinema. In de Brusselse Cinematek stelt ze niet enkel haar recent gerestaureerde en in guerrilla-stijl geproduceerde cultfilm uit 1983, Born in Flames, voor maar ook een retrospectieve van haar werk én een selectie ‘geestesverwante’ artistieke en activistische films. Tijdens gesprekken met de regisseuse zal het ongetwijfeld gaan over de relevantie van dit soort tegen-cinema en de actuele nood aan artistiek verzet en vurige films.
BORN IN FLAMES
De Amerikaanse onafhankelijke feministische filmmaker Lizzie Borden kwam in Europa haar recent gerestaureerde en in guerrilla-stijl geproduceerde cultfilm uit 1983, Born in Flames, voorstellen. En haar hart luchten over Donald Trump, “niet mijn president”, en een dystopisch geworden werkelijkheid.
LIZZIE BORDEN ANNO 2017
“De dystopie is werkelijkheid geworden,” zei de Amerikaanse onafhankelijke feministische filmmaker Lizzie Borden toen ze in de Brusselse Cinematek haar gerestaureerde en pijnlijk actuele cultfilm ‘Born in Flames’ uit 1983 kwam voorstellen, “Donald Trump zaait haat en verdeeldheid, hij is niet mijn president.” Een gesprek over rebelse cinema en noodzakelijk verzet.
JOHN LANDIS
“Met de huidige technologieën kan iedereen een film maken,” vertelde John Landis (° 1950) ons tijdens zijn BIFFF-doortocht in 2011, “met HD camera’s draai je voor weinig geld mooie films. Die verdeeld krijgen is echter een ander verhaal”. Toen Landis in 1980 de kassa deed rinkelen met The Blues Brothers leek zijn carrière een succesverhaal te worden maar helaas ging het snel bergaf. Na Blues Brothers 2000 in 1998 verdween de regisseur van Trading Places, An American Werewolf in London en Coming to America volledig van de radar. Het was 12 jaar wachten tot de bescheiden comeback met opdrachtfilm Burke & Hare.
NEIL LABUTE
“Bij mijn debuut In the Company of Men had niemand inspraak maar daarna overlegde ik altijd” benadrukt Neil LaBute (°1963), “het label ‘onafhankelijk’ is relatief. Het kan een ingesteldheid zijn, maar alleen wanneer ik mijn films zelf tot in alle zalen breng kan ik ècht onafhankelijk blijven. Hoewel ik geen zakenman ben, heb ik geen problemen met het zakelijk aspect van filmmaken. Financiële keuzes verzoenen met artistieke vormt een uitdaging. Ik ben meer gedreven door het materiaal en de mensen met wie ik werk dan door de grootte van het budget”. Getuige Lakeview Terrace.
JOHN FORD
‘John Ford’s Point’. Het toeristische bordje met dat opschrift siert níet het geboortehuis van Amerika’s meest legendarische regisseur of een of andere Hollywoodstudio maar staat wat verloren te midden in Monument Valley. Passend want filmmonument John Ford toverde dat rotsachtige woestijnlandschap in Utah (“the greatest earth on show”) om in een archetypisch westernlandschap via klassiekers zoals Stagecoach, My Darling Clementine, Fort Apache en The Searchers.
FLAGS OF OUR FATHERS
“I finally came to the conclusion that he maybe he was right,” schreef Flags of our fathers-auteur James Bradley, “maybe there’s no such thing as heroes. Maybe there are just people like my dad. I finally came to understand why they were so uncomfortable being called heroes. Heroes are something we create, something we need. It’s a way for us to understand what’s almost incomprehensible, how people could sacrifice so much for us, but for my dad and these men, the risks they took, the wounds they suffered, they did that for their buddies. They may have fought for their country but they died for their friends. For the man in front, for the man beside him, and if we wish to truly honor these men we should remember them the way they really were, the way my dad remembered them.” Clint Eastwood draaide een unieke diptiek over heroïsme, herinnering, propaganda en overlevering.
MILLION DOLLAR BABY
Op de vraag of hij belichting en camerabewegingen vooraf uittekent antwoordde Clint Eastwood ooit droogjes: “Nee, ik doe het gewoon. Alles zit in mijn hoofd”. Het is een van zijn typische no-nonsense reacties die fascineren maar niet langer verbazen.
UNFORGIVEN
Na de definitieve fade-out van James Stewart in 1997 nam Clint Eastwood zowat de rol van Amerikaanse icoon over van de acteur van Vertigo, Rear Window, The man who shot Liberty Valence en The Man from Laramie. De filmcarrière van Eastwood is nochtans geen typisch Amerikaanse successtory.