Naarmate de jaren vorderen profileert Clint Eastwood zich alsmaar meer als een klassieke Amerikaanse cineast met een moderne kijk op cinema en een donkere visie op de cultuur van zijn land. Het feit dat hij zelf uitgroeide tot een icoon weerhoudt hem niet om als verhalenverteller de pijn van het zijn in beeld te brengen. In Mystic River werpt hij van achter de camera een (zijn) blik op getraumatiseerde geesten en het geweld, de angst en het verraad ermee verbonden.
Acteur Bruce Dern bekroont zijn carrière met de briljante vertolking van een verwarde dromer, een oude man die een reclameboodschap letterlijk neemt en denkt dat hij duizenden kilometers verder ‘zijn’ prijs van 1 miljoen dollar kan gaan ophalen. Alexander Payne’s Nebraska is en buitengewone film over gewone mensen. Een scherpzinnig tragikomedie die aangeeft wat er mis is met de V.S.
De Zuid-Koreaanse autodidactische cineast Kim Ki-duk draaide na zijn poëtische doorbraakfilm Spring, Summer, Fall, Winter… and Spring vooral omstreden films. The Net is minder choquerend, ook al is bikkelharde tragische vissersparabel die aangeeft hoe mensen in beide Korea’s het slachtoffer worden van achterdocht, wantrouwen, angst en fanatisme.
Het Amerikaanse duo Paddy Chayefsky – Sidney Lumet maakte in 1976 indruk met het tussen satire en aanklacht laverende Network. Hun met vier Oscars bekroonde woedekreet blijkt zowel tijdloos als visionair.
In het evangelie volgens theatermaker en filmregisseur Milo Rau is er een prominente plaats weggelegd voor een zwarte Jezus en zijn activistische apostels. Rau’s hybride, theatrale docufictie ‘The New Gospel’ is een ‘urgent testament’, een passiespel dat thema’s zoals immigratie, racisme, uitbuiting en verzet integreert. Op locaties, in de Italiaanse culturele hoofdstad van Europa 2019 Matera, waar ook Pier Paolo Pasolini en Mel Gibson hun Jezusfilms draaiden creëerde Rau straffe en authentieke politieke cinema.
Als geen ander weet Terrence Malick schoonheid én spiritualiteit te ontdekken in natuurlandschappen. The New World transformeert het legendarische verhaal van John Smith en Pocahontas tot een adembenemende meditatie over botsende culturen in 17de-eeuws Virginia.
“Ik wou terug naar de Chileense films van net voor Pinochets staatsgreep in 1973, een sociale cinema met documentaire inslag,” zei de Chileense cineast Pablo Larrain naar aanleiding van Tony Manero, “de films inspireerden me omdat ze een sterk politiek standpunt vertolkten zonder pamflettistisch te worden. Ze legden de vinger op iets unieks: imperfectie gekoppeld aan authenticiteit.” Die combinatie
ontwikkelde Larrain verder in Post mortem en in No, de slotdelen van zijn Pinochet-trilogie.
mei 3, 2021 // by Ivo De Kock // actueel, Algemeen, drama, film, genre, nieuws, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Chloé Zhao’s Oscarwinnaar ‘Nomadland’: Druiven der gramschap van de 21ste eeuw.
Chloé Zhao’s Nomadland: On the road, weg van de tirannie van de dollar.
Chloé Zhao’s ‘Nomadland’, een roadmovie over een door armoede getroffen vrouw die met haar bestelbus door Amerika trekt, was de grote triomfator van de 93ste editie van de Oscars. Naast ‘beste film’ en ‘beste actrice’ (derde Oscarbekroning voor Frances McDormand) won Zhao ook in de categorie ‘beste regisseur’. De Chinees-Amerikaanse was daarmee pas de tweede vrouwelijke winnaar (na Kathryn Bigelow) en de eerste vrouw van kleur. Zhao draaide ‘Nomadland’ net als ‘Songs My Brothers Told Me’ en ‘The Rider’ in een docufictie stijl die werkelijkheid en fantasie door elkaar laat lopen in het economisch beproefde nieuwe Amerikaanse Wilde Westen.
‘The Lighthouse’ regisseur Robert Eggers voert ons met zijn Viking-Hamlet epos ‘The Northman’ onverschrokken van een blockbuster-met-filmsterren naar experimentele cinema. Een ondergangsverhaal geïnspireerd door antieke Noorse mythologie dat actueel aanvoelt doordat het ons onderdompelt in een wereld die door zijn toxische gewelddadigheid en waanzinnige oorlogslogica regelrecht afstevent op zijn ondergang.
François Truffaut werkte in 1973 zijn teleurstelling en twijfels na het floppen van Les deux Anglaises et Ie Continent en Une belle fille comme moi weg met een zuurzoete ode aan zijn grote liefde: cinema. La Nuit Américaine werd een onverhoopt succes bij publiek, critici en de leden van de Amerikaanse Academy.
