“Paranoid Park gaat over een subcultuur in Portland, Oregon; de subcultuur van skaters,” zegt Gus Van Sant, “ik maakte zelf in de jaren 60 deel uit van het skatemilieu. Ook wij waren marginaal maar als skater beweeg je je sneller en ben je vrijer van je omgeving dan anderen”.
Op zondag 3 mei 2020 werd voor de tweede keer een Sembène Award uitgereikt aan de beste wereldfilm die het afgelopen jaar in België te zien was. Volgens de critici. We kregen van MOOOV de vraag waarom onze nummer 1 Parasite van de Zuid-Koreaanse filmmaker Bong Joon-ho was. Antwoord hieronder.
De Zuid-Koreaanse cineast Bong Joon-ho blijft de filmprijzen aaneenrijgen met zijn even virtuoze als wrede satire Parasite. Bovendien overtuigt hij zowel cinefielen als het grote publiek. Dat is behoorlijk straf want de strijd tussen twee families die hij toont in zijn nachtmerrieachtig sprookje is gedrenkt in woede en klassenstrijd. Ook straf is dat de Oscarwinnaar met elke nieuwe visie – en zowel dvd als streaming bieden nu die kans – beter wordt. Omdat de visuele en inhoudelijke rijkdom meer en meer in het oog springt. Parasite blijkt nu reeds een klassieker.
Een politieke film over de moord op JFK die niet tracht het ‘complot’ te ontrafelen maar wel de reacties van directe betrokkenen te duiden? Nog voor Pablo Larrains Jackie deed Peter Landesman dit met Parkland.
“Ik heb mezelf beloofd om altijd dezelfde cineast te blijven,” zei de Iraanse regisseur-scenarist Asghar Farhadi in Cannes, “wat ook het land of de context moge zijn waarin ik draai.” Het ‘Franse’ Le Passé draagt overduidelijk zijn signatuur. De filmmaker van Beautiful City, About Elly en A Separation blijft een verhalenverteller en een acteursregisseur die complexiteit puurt uit banale feiten en gewone personages.
Soms ligt het Hoge Noorden verrassend dichtbij. Zo heeft Tim Mielants droogkomisch drama De Patrick wat van een Scandinavische absurde komedie. Alleen speelt deze debuutfilm over verlies en identiteit – en een verdwenen hamer – in een fraai in beeld gebrachte Ardeense naturistencamping waar ‘onze’ Kevin Janssens verdwaasd rondloopt.
Nu we bijna met een acheruitkijkspiegel kunnen focussen op de jaren 2010 richt Columbia de volgspot op de jaren 80. Niet echt hoogdagen in Hollywood, met veel geformateerde en aseptische mainstream films die ver verwijderd waren van de wilde New Hollywood parels. Toch zijn er (her)ontdekkingen te doen. Zoals Francis Ford Coppola’s Peggy Sue Got Married.
“Iedereen zou de ‘slachtpartij van Peterloo’ uit 1819 moeten kennen,” vindt Mike Leigh, “terwijl Britse kinderen er in de lessen geschiedenis niets over te horen krijgen.” De Britse regisseur van Secrets & Lies , Vera Drake en Another Year wil dat euvel verhelpen met zijn politiek epos ‘Peterloo’, een even educatieve als dramatische verfilming van het bloedig onderdrukken van een vreedzame protestactie in Manchester door arrogante en wereldvreemde beleidsvoerders. “Het verhaal is actueler dan ooit” stelt Leigh meer dan terecht.
Na haar indrukwekkende lesbische kostuumfilm ‘Portrait de la jeune fille en feu’ liet de Franse filmmaker Céline Sciamma zich in 2021 opnieuw opmerken. Als co-scenarist van Jacques Audiards grootstedelijk moreel sprookje ‘Les Olympiades’ en als regisseur-scenarist van de sprookjesachtige tijdreisfilm ‘Petite Maman’. Dit magisch avontuur van een klein meisje dat in het bos achter het huis van haar overleden grootmoeder kennismaakt met een bijzonder vriendinnetje is een van de mooiste films van het jaar. Nu te (her)ontdekken via dvd en streaming.
De Amerikaanse filmmaker Paul Thomas Anderson was altijd al eigenzinnig én ambitieus. Op 7-jarige leeftijd noteerde hij in zijn zakagenda: “Mijn naam is Paul Anderson. Ik wil schrijver worden, producent, regisseur, speciale effecten ontwikkelen. Ik kan alles doen; ik ken alles. Huur mij in”. Met dezelfde lef timmerde hij aan een kwantitatief beperkt (8 films in zo’n 25 jaar) maar kwalitatief hoogstaand oeuvre (getuige Magnolia, There Will Be Blood, The Master en nu Phantom Thread).