Tien jaar na het magistraal olie-epos There Will Be Blood werken Paul Thomas Anderson en Daniel Day-Lewis opnieuw samen voor Phantom Thread, het stijlvol verhaal van een tegelijk krachtige en fragiele couturier die in het London van de jaren vijftig weerstand tracht te bieden aan mode en liefde tot een amoureuze passie hem uit evenwicht haalt.
Wie verwacht dat Nicolas Cage brutaal afrekent met de ontvoerders van zijn truffelvarken schat Pig fout in. De karakter gedreven debuutfilm van de Amerikaanse onafhankelijke filmmaker Michael Sarnoski is geen film over wraak maar over rouw, off-grid gaan en verbinding zoeken.
okt 30, 2021 // by Ivo De Kock // actueel, Algemeen, drama, film, genre, interview, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Michael Sarnoski: ‘Pig’ is geen film over wraak maar over begrip
Pig van Michael Sarnoski
Nicolas Cage is beestachtig sterk in Pig als een kluizenaar en varkensvriend die naast een culinair ook nog een problematisch verleden blijkt te hebben. Dat zijn we niet meer gewoon van de acteur die schitterde in films zoals Peggy Sue Got Married, Wild at Heart en Bringing Out the Dead maar de laatste jaren vooral in commerciële actie trash te ‘bewonderen’ was. De Amerikaanse onafhankelijke filmmaker Michael Sarnoski schreef een complexe en mysterieuze rol waar het neefje van Francis Ford Coppola nog een keer zijn tanden wilde in zetten. “Nicolas is en blijft een immens talent én een genereus acteur” vertelde debutant Sarnoski ons in Deauville.
Jane Birkin. Op de fameuze Proustiaanse vragenlijst beantwoordde ze “Quelle qualité préfères-tu chez la femme?” met “Sa souffrance“. Het is dan ook weinig verwonderlijk dat Alma, het centrale personage in de ‘traffic de sentiments‘ van La Pirate, haar ligt, meer nog: dat zij Alma is. Werken met Jacques Doillon is een beproeving die Jane Birkin zich met plezier oplegt: “Il faut faire le film, sinon quelqu’un va crèver” liet ze zich tijdens de opnamen ontvallen.
“Je moet niet herkennen, je moet (leren) kennen” wist Jean Cocteau. Te vaak tonen cineasten wat de kijker reeds kent, te vaak doen ze er alles aan opdat de toeschouwer zichzelf zou herkennen. Terwijl er aan de basis van kunst een conflict dient te liggen, een botsing tussen het vertrouwde en het onbekende. Deze botsing is de artistieke drijfveer van Christophe Honoré.
Platinum Blonde is een film die synoniem werd met Jean Harlow, de actrice die er haar statuut van ster aan te danken had. De film zou Columbia-baas Harry Cohn later inspireren om met Rita Hayworth een eigen ster te creëren. Platinum Blonde was echter aanvankelijk enkel opgezet als een puur commercieel project.
“De dolle schutter die in ‘89 meer dan een dozijn vrouwelijke slachtoffers maakte op een school in Montréal zorgde voor een diep trauma bij de Canadezen omdat zijn daad gemotiveerd was door vrouwenhaat” zei Denis Villeneuve (Maelström) na de vertoning van het stijvol zwart-witte Polytechnique tijdens het Filmfestival van Cannes 2009, waar zijn film geselecteerd was voor de Quinzaine des Réalisateurs.
“De pers is er om de geregeerden te dienen en niet de regeerders.” Dit statement, verwijzend naar de freedom of the press gegarandeerd door het Amerikaanse First Admendment én knipogend naar recente aanvallen op dit democratisch principe, vat aan het slot van The Post de nieuwste Steven Spielberg perfect samen.
The Post is vintage Steven Spielberg: een lekker spannende krantenthriller die van persvrijheid voorpaginanieuws maakt en zowel Meryl Streep als Tom Hanks omtovert tot superhelden.
Het is weinigen gegeven om de tijdsgeest zo goed en onderhoudend te ballen in filmverhalen als Steven Spielberg. Kort na elkaar snijdt hij vrouwenemancipatie en persvrijheid aan in The Post en knipoogt hij naar de heerschappij van pop en geek cultuur in Ready Player One. Fraaie staaltjes van respectievelijk nostalgische en futuristische retrocinema.