Tussen zijn Amerikaanse hitfilms One Flew Over the Cuckoo’s Nest en Amadeus draaide Milos Forman de commerciële flop Ragtime, een nochtans krachtig sociaal fresco over het racisme van Amerika begin 20ste eeuw.
“Wanneer ik een verhaal vertel ben ik me niet altijd bewust van de dramatische kracht ervan,” zei Matteo Garrone in Cannes, “ik besef het vaak pas achteraf. Bij Reality dacht ik vooraf aan een Pixar-film met dramatische accenten”. Na zijn neorealistisch Shakespeariaans misdaaddrama Gomorra pakt de Italiaanse cineast uit met een eerder bijtende dan hilarische satire over Napels en ‘reality tv’. Een bittere kroniek die tegelijk ook een ode aan de Italiaanse komedie van weleer is.
Na de vrouwenportretten Hedda en Lady Jane vertelt de Britse theatermaker en filmregisseur Trevor Nunn het verhaal van een gepensioneerde bibliothecaresse die gearresteerd wordt omdat ze 50 jaar eerder spioneerde voor de Sovjet Unie. Red Joan is gebaseerd op de bestseller van Jennie Rooney en wordt gedragen door Judi Dench en Sophie Cookson.
De onafhankelijke Amerikaanse filmmaker Sean Baker (Tangerine, The Florida Project) houdt van figuren in de marge en van stevig in de realiteit verankerde tegendraadse fictiefilms. Met de kleurrijke fabel Red Rocket hangt hij andermaal een ontluisterend beeld op van de Amerikaanse droom én realiteit.
De Oekraïense regisseur, scenarist, DoP, monteur en producent Valentyn Vasyanovych liet zich in het festivalcircuit opmerken met twee weerbarstige en visueel virtuoze films: ‘Atlantis’ en ‘Reflection’. Twee helletochten die dystopisch leken maar profetisch bleken. Van beide films worden voorstellingen georganiseerd om de filmmakers in Oekraïne te ondersteunen.
“There’s no future for people like you and me, Nick,” zegt crimineel Rudy Duncan in Reindeer Games, “the places we come from – plant towns, mill towns, small lives! No future, just more of the same! You want a future you got to stand up and steal it.” Actie heeft bij John Frankenheimer altijd een context.
“Ik hoop dat ik met Réparer les vivants een een erg emotionele, menselijke film gemaakt heb over een onderwerp dat, alhoewel het een verworven recht is in Frankrijk, nog altijd moeilijk bespreekbaar blijft,” zei Katell Quillévéré (°1980) toen we haar interviewden tijdens Film Fest Gent “terwijl het juist een heel mooi gegeven is en aangeeft hoe cruciaal het is om deel uit te maken van een gezin en een gemeenschap. Een samenleving die levens verlengt is een warme gemeenschap.” Maar ook: “een hart is een heel mooi geschenk.”
Met de urban horror film Requiem for a Dream realiseerde de Amerikaanse onafhankelijke filmmaker Darren Aronofsky zijn jeugddroom: het verfilm van een boek van cultschrijver Hubert Selby Jr.
Resurrection, het speelfilmdebuut van de voormalige Vlaamse kortfilmer Kristof Hoornaert, is eigenzinnige contemplatieve cinema en “een film die je moet voelen in je lijf.”
Resurrection, het indrukwekkende speelfilmdebuut van Kristof Hoornaert, is een prikkelende poëtische parabel over wreedheid en beschaving. Een verhaal van schuld en boete, van een louterende hergeboorte, dat onder je huid kruipt en je ook na de vertoning niet meer los laat. Het is een boeiende film, maar een die volgens de cineast “tegen de mainstream manier van film maken ingaat. Vaak ziet men film als entertainment, iets dat je consumeert. Voor mij is het logisch om eerder kunstzinnige films te maken.” Ijzersterke artistieke auteurcinema.