mother!
“Zelfs schrijven over mother! is pijnlijk” verzuchtte een criticus n.a.v. de filmtitel met onderkast m én uitroepteken. De ultieme Darren Aronofsky of baarlijke nonsens? De verwarring was groot en de verdeeldheid nog groter bij de release van dit staaltje droomcinema. Maar mag een film nog wel verontrusten? Kan een oerschreeuw Moeder Aarde redden?
LES MOTS BLEUS
“Wanneer je klein bent heb je kleine angsten, wanneer je groot bent grote angsten” zegt leraar Vincent tegen de jonge Anna in Les Mots Bleus, een subtiel psychologisch drama dat Alain Corneau net voor zijn laatste films Le Deuxième Souffle en Crime d’amour maakte.
Voor haar tweede film als regisseur blaast actrice Amy Poehler, bekend van o.m. de absurde sitcom ‘Parks and Recreation’, de ‘riot grrrl’ spirit nieuw leven in. ‘Moxie’ is een bitterzoete highschoolkomedie die de seksistische clichés van dit Hollywood subgenre onderuit haalt via een Generatie Z verhaal dat inspiratie sprokkelt bij Generatie X. Verwacht geen genadeloze aanklacht of subtiele, contemplatieve cinema. Poehler kiest voor uitvergroting en ridiculisering om de toxische sociale orde van het Amerikaanse schoolleven onderuit te halen en verbindt rebellie met humor. Aangevuld met een ode aan ‘Bikini Girl’, de legendarische feministische nineties punkband.
Lees meer »
MUD
In het apocalyptische jaar 2012 liet de Amerikaanse onafhankelijke filmmaker Jeff Nichols zich opmerken met Take Shelter, een hallucinante tragedie waarin een vader vreest dat een droom werkelijkheid wordt en de ondergang van de wereld nabij is. Een jaar later bevestigt hij zijn talent met een coming-of-age drama over vaders en zonen. En over gebroken harten. Mud is een pareltje.
Fans van Inge Schilperoords roman ‘Muidhond’ vreesden het ergste maar de Vlaamse cineaste Patrice Toye koos voor een gestileerde, genuanceerde adaptatie. “Hopelijk zet ik mensen aan tot nadenken.”
Lees meer »
“Film moet voor mij een zekere urgentie hebben,” zegt cineaste Patice Toye, “ik kan geen drie jaar bezig zijn met entertainment.” In ‘Muidhond’, een adaptatie van Inge Schilperoords beklemmende en verontrustende roman, neemt ze ons mee op een trip door de geest van een pedofiele jongeman die verliefd wordt op zijn buurmeisje. Op integere en subtiele wijze peilt Toye naar de grenzen van ons empathisch vermogen en tracht ze te nuanceren waar doorgaans zwart-wit denken en demonisering overheersen. “Hopelijk zet ik mensen aan tot nadenken en kunnen we het debat over dit controversieel thema op gang trekken.”
Lees meer »
Regisseur Clint Eastwood maakt, tien jaar na Gran Torino, zijn comeback als acteur in The Mule, het waargebeurde verhaal van een tachtiger die drugsezel voor het kartel wordt. Het resultaat is een testamentfilm. Een met humor, spanning en muziek gelardeerde roadmovie die commentaar levert op Eastwoods persoonlijkheid, leven en mythe.
Lees meer »
MULHOLLAND DRIVE
Terugkijkend waren de jaren nul in de cinema die van de botsing tussen begrip en gevoel, interpretatie en emotie. Dansend op de grens van fantasie en realiteit zorgden de meest markante films voor een lyrische trip met personages die kijken zonder te begrijpen en zich laten meedrijven op ongeziene emoties. Getuige Tropical Malady, Elephant, Donnie Darko, A History of Violence, The New World, I’m not there, Los Muertos, Grizzly Man, 2046 en There will be blood. Maar vooral ook dé film van de jaren 2000, Mulholland Drive. Een neo-noir die ons meevoert naar de duistere onderbuik van Hollywood en volgens David Lynch “de kans biedt je te verliezen in een andere wereld”. Een surrealistische droomwereld die onder je huid kruipt. En die je net zoals de personages opzadelt met de vraag ‘wat gebeurt er?’
MURDER ON THE ORIENT EXPRESS
De Britse Shakespeare-acteur en filmmaker Kenneth Branagh brengt de ‘Belgische’ detective Hercule Poirot en het oer-Britse universum van Agatha Christie tot leven in een nostalgisch theatraal drama mèt sterrencast. Murder on the Orient Express is geen whodunit maar morele cinema over de raadsels van het geweten. En de strijd tussen brein en hart.
MY COUSIN RACHEL
Na Henry Kosters 1952-adaptatie met Richard Burton en Olivia de Havilland is Roger Michells My Cousin Rachel de tweede verfilming van Daphne du Maurier’s gelijknamige roman uit 1951. Het is een versie die eerder ambiguïteit dan spanning viseert – alles draait rond de schuld of onschuld van een ‘femme fatale’ – maar ondanks zijn mannelijk point-of-view toch interessante dingen zegt over de positie van de vrouw in het Engelse Zuidwesten begin 19de eeuw.