Na een sisyfusarbeid van 20 jaar heeft Terry Gilliam een ook door Orson Welles gekoesterd Don Quichote project eindelijk afgerond. The Man Who Killed Don Quixote, een film die Keith Fulton en Louis Pepe inspireerde tot twee documentaires (Lost in La Mancha en He Dreams of Giants), weerspiegelt deze lange tocht en is vooral een ode aan de verbeelding.
Lees meer »
The Man with the Golden Arm schreef geschiedenis dankzij de iconische generiek van Saul Bass en Otto Premingers ongemeen realistische schets van drugsverslaving. Het was echter ook een extreme tragedie over obsessie.
Lees meer »
THE MARC OF CAIN
Ook Britse cineasten buigen zich over het Irakconflict. Heel direct en krachtig want in hun controversiële films belichten ze militair wangedrag. Documentarist Nick Broomfield liet zich voor de fictiefilm Battle for Haditha (07) inspireren door een Amerikaanse mariniers aangerichte slachtpartij, tv-regisseur Marc Munden voor The Mark of Cain door een Brits schandaal dat ontstond toen bezwarende, door soldaten gemaakte foto’s opdoken.
MARTHA MARCY MAY MARLENE: Drama van Sean Durkin
“Het idee dat iemand zijn identiteit kan verliezen en een andere identiteit kan aannemen lag aan de basis van deze karakterstudie,” zegt debuterend scenarist-regisseur Sean Durkin, “het gaat in Martha Marcy May Marlene om ‘zijn rol binnen de familie vinden’. Bij een groep willen horen, deel uitmaken van iets en ontdekken hoe je functioneert als individu is inherent aan de menselijke natuur, het is een essentiële nood. Ieder van ons speelt rollen die een beetje verschillen en toont persoonlijkheden die variëren naargelang de fases in ons leven”.
De internationale jury van Film Fest Gent bedacht Pietro Marcello’s ‘Martin Eden’, de bijzonder eigenzinnige en erg actuele verfilming van de gelijknamige roman uit 1909 van de Amerikaanse auteur Jack London, met een ‘Special Jury Prize for Best Director’. Terecht want de Italiaanse regisseur leverde een even poëtische als politieke film af. Een coming-of-age verhaal van een zeeman die schrijver wordt en aan het succes ten onder gaat. We spraken met een cineast die buiten de filmindustrie staat over een cultroman, morele cinema en de destructieve kracht van individualisme.
Lees meer »
MASK
Mask werd enthousiast onthaald tijdens Cannes 1985 en groeide uit tot een behoorlijk commercieel succes maar Peter Bogdanovich liet zich enkel opmerken met negatieve reacties en conflicten. “Men dacht dat ik gek was,” beseft de regisseur nu, “maar ik wist dat ‘mijn’ versie beter was.” Met dank aan Bruce Springsteen is die ‘cut’ uit op Blu-ray.
THE MASTER
MEKTOUB, MY LOVE: CANTO UNO
Vijf jaar na het tumultueuze succes van La Vie d’Adèle reageert Abdellatif Kechiche zowel op dit rond pijnlijke emoties draaiende amoureus coming-of-age drama als op wat de Frans-Tunesische filmmaker ziet als een “angstaanjagend tijdsgewricht dat me een gevoel van malaise bezorgt.” Hij doet dit met een in joie de vivre gedrenkte ode aan de schoonheid van liefde en vrouwelijke lichamen. Mektoub, My Love: Canto Uno is een melancholische film vol licht, lust en leven.
THE MERCY
Avontuur en heldendom. Plus mooi prijzengeld. Dat is de wortel die de Britse zakenman en amateurzeiler Donald Crowhurst plots voor zijn neus ziet bengelen wanneer hij in 1968 een bootshow bezoekt en een zeilrace pionier met aanstekelijk enthousiasme hoort speechen over de unieke kans om “niet langer in de schaduw van andere mensen te staan” door deel te nemen aan de eerste non-stop solo zeilwedstrijd rond de wereld, de ‘Sunday Times Golden Globe Race’. Een held worden in de ogen van zijn echtgenote en drie kinderen spreekt de uitvinder en ondernemer wel aan. Een levenslijn uitwerpen voor zijn kwakkelende onderneming al evenzeer.
METAMORPHOSES
Toegegeven, we hebben een boontje voor auteurcinema en voor Franse films. Een perfecte combinatie wat ons betreft. Ook al heeft de Franse cinema zijn beperkingen. Franse cineasten slagen er niet in verhalen te vertellen zoals de Amerikanen, drie op de vier films handelen over affectieve problemen en Parijs staat al te vaak symbool voor de hele wereld. Maar le cinéma français heeft toch vooral stijl, charme en kwaliteit. Die kwaliteit ligt in het vermijden van vaste modellen, het afwijzen van formattering.