Schijn bedriegt in de wereld van Todd Field. In the Bedroom opent met idyllische beelden van een kuststadje maar onthult snel verstoorde relaties en problematische gevoelens van verdriet en wraak. Pijn omwille van verlies en verlangen naar eigen rechtspraak raakten in post 9/11 Amerika een gevoelige snaar. Little Children begint met een onheilspellend maar misleidend bericht dat de harmonie in een voorstedelijke gemeenschap verstoort.
Vijf jaar na In the Bedroom regisseert Todd Field met Little Children pas zijn tweede film. Volgens hem zijn “zesde werkstuk want ik nam mijn kortfilms even serieus”. Ernst die geërfd lijkt van Stanley Kubrick, de cineast dankzij wie Field bekend werd via de rol van pianist Nick Nightingale in Eyes Wide Shut.
“Ik beschouw het scenario of de dialooglijst als een gids,” zei Lisandro Alonso tijdens een publieksontmoeting na de ‘Quinzaine des Réalisateurs’-vertoning in ‘08. Wat voor gegniffel zorgde. Dialoogzinnen zijn in het minimalistische Liverpool immers op een hand te tellen. Maar deze radicale roadmovie werkt hypnotiserend en bewijst dat de Argentijn een eigenzinnig talent is.
Wanneer filmster-op-leeftijd Bob Harris (Bill Murray in de rol van zijn leven) in Lost in Translation wakker wordt in een limousine kijkt hij met vermoeide ogen naar het door licht en kleur gedomineerde droomdecor dat voorbijschuift. Zijn blik verraadt verbazing en nieuwsgierigheid maar ook vervreemding. Deze door jetlag getroffen Amerikaan vraagt zich niet alleen af waar hij zich bevindt (Tokio), hij stelt zich ook vragen over de zin van zijn leven en over zijn emotionele ontworteling.
In de satirisch getinte tragedie Loveless gaat een verfoeilijk ouderpaar op zoek naar een verdwenen kind dat ze eigenlijk al vergeten waren. De Russische meester Andrey Zvyagintsev serveert ons ditmaal geen metafoor maar een klinisch portret van de nieuwe petit bourgeoisie.
“Wat me trof was de oprechtheid van de liefde van deze mensen voor elkaar,” antwoordde Jeff Nichols toen Le Monde hem vroeg waarom hij in Loving het waargebeurde verhaal van Richard en Mildred Loving wou vertellen, “daarom benadruk ik dat ze trouwden omdat ze van elkaar hielden en niet om iets aan de wereld te bewijzen. In de V.S., waar men nogal eerstegraads denkt, verweet men mij de zachtheid van de film omdat die niet zou overeenstemmen met de interraciale spanningen in het Amerikaanse Zuiden. Maar het verhaal speelt zich af in Central Point, een kleine gemeenschap waar rassenvermenging al generaties een realiteit was.”
“I can’t help myself! I have no control over this, this evil thing inside of me, the fire, the voices, the torment.” Met M – Eine Stadt sucht Einen Mörder maakte Fritz Lang in 1931 een film over het kwaad in de mens en in de maatschappij. Een verdoken waarschuwing voor het ontluikend nazisme dat de regisseur even later zou ontvluchten.
Een Gus Van Sant-film herken je aan de beelden. En soms alleen al aan de persfoto’s. Zoals die van Paranoid Park, zijn lowbudgetfilm met en over jongeren. De gecaste acteurs, hun lichaamshouding, de kleren, de manier waarop ze in beeld gebracht zijn: alles draagt de Van Sant stempel. Ook de locatie: Portland. Kortom, een nieuwe trip (met skaters i.p.v. illegale Mexicanen) in het vertrouwde universum van debuutfilm Mala Noche.
“It is a tale told by an idiot, full of sound and fury, signifying nothing”. Het zonder vermelding van Faulkner geleend citaat waar de Engelstalige versie van Malpertuis mee begint, was ongetwijfeld niet de beste manier om deze barokke en moeilijk te begrijpen fantasy van Harry Kümel te verkopen aan het Cannespubliek anno 1972. Achterdochtige geesten zien er zelfs een veroordeling van de film in.
