Toen Michael Mann in de jaren 80 als producent zijn stempel drukte op Miami Vice, pastelkleurige “televisie gemaakt vanuit een filmische gevoeligheid”, nam NBC hem onder vuur omdat de politieserie “onaanvaardbaar donker” werd. Mann ging dromen van “een volwassen bioscoopversie”. Realistischer, explicieter (qua taal, seks en geweld) en intenser. Met behoud van de essentie: emoties! Eén van de laatste ‘auteurs’ actief in hartje Hollywood maakt van Miami Vice cinema voor het grote scherm.
“Vaak denken we dat onze levens de allerslechtste zijn, maar wanneer je in eender wiens kast zou kijken, you wouldn’t trade your shit for their shit.” Het is de enige wijsheid die gang leider Ray in petto heeft voor de 13-jarige Stevie wanneer die in Mid90s verbijsterd ontdekt dat een van zijn skate idolen dakloos is.
“I gotta get outta here” roept de aftakelende en in de New Yorkse Vierde Wereld opgesloten Ratso Rizzo in het schrijnende, tragisch realistische Midnight Cowboy. Tussen droom en werkelijkheid vinden John Schlesinger, Dustin Hoffman en Jon Voight pijn maar vooral menselijkheid. Een klassieker uit 1969, toen Hollywoodfilms nog grenzen overschreden.
“Het is heel menselijk om elkaar te beoordelen en te veroordelen. Daarom is het belangrijk voor homo’s en lesbiennes om uit de kast te komen. Zodat mensen wèten met wie ze praten. Alles draait om angst voor het onbekende. Wanneer mensen nooit openlijke homo’s tegenkomen blijft die angst bestaan”. Een uitspraak van ‘openlijke homo’ Gus Van Sant die klinkt als een Harvey Milk-speech. De regisseur van de tedere en toegankelijke biopic Milk zet de strijd van zijn hoofdpersonage voort.
“I just do what I feel like I should be doing, and whether you are nominated for something has never been the motivating force for me. It’s in the eye of the beholder, and once you finish a film, in a way, it doesn’t belong to you anymore; it belongs to the audience to interpret it in the way they feel.” Dixit Clint Eastwood, regisseur van Million Dollar Baby.
Het door Keira Knightley gedragen Britse historisch sociaal drama Misbehaviour toont hoe de vrouwenbeweging de Londense Miss World verkiezing van 1970 te kijk zette als een ordinaire vleeskeuring tijdens een live televisie uitzending. Met humor en zin voor nuance belicht Philippa Lowthorpe “een poging het patriarchaat onderuit te halen.” Niet echt een #MeToo film maar wel een onderhoudend en empathisch eerbetoon aan feminisme en de rebelse spirit van de seventies.
“’Les Misérables’ is een universele film,” benadrukte de Franse filmmaker van Malinese afkomst Ladj Ly tijdens een interview in Brussel, “de condities die in Parijs leiden tot een explosieve situatie vind je ook elders. Armoede blijft gelijk en overal creëert men getto’s voor armen.” Vanuit zijn eigen ervaring in de Parijse banlieues gaf Ly een hedendaagse invulling aan Victor Hugo’s roman. Resultaat is een mokerslag van een film die Cannes veroverde, indruk maakte als openingsfilm van Film Fest Gent en nu klaar is voor een hopelijk lange bioscoopcarrière.
“Mijn film is een alarmkreet,” zei de Franse filmmaker van Malinese afkomst Ladj Ly toen hij ‘Les Misérables’ voorstelde in Cannes, “ik wil de politici waarschuwen dat de toestand in de Parijse voorsteden explosief is.” Zelf groeide hij op in die multiculturele cités waardoor politiegeweld, armoede en racisme tot zijn leefwereld behoren. Het liet Ly toe om met veel empathie en authenticiteit vanuit de wijk een situatieschets te maken die de vinger legt op het heersende gevoel van verwaarlozing en woede. We spraken met scenarist Giordano Gederlini en regisseur Ladj Ly over deze mokerslag van een film die Victor Hugo in een modern jasje hijst.
Met Les Misérables tekenen regisseur Ladj Ly en scenarist Giordano Gederlini voor een kroniek die het midden houdt tussen een striemende aanklacht en een emotionele rollercoaster. “We zijn het beu dat anderen onze verhalen vertellen.”
Na Batman loodst Tim Burton ook X-Men binnen in zijn heel eigen universum. Gids is Jake, een Amerikaanse adolescent die opgroeide met de fantastische verhalen van zijn grootvader Abe en na diens traumatiserende dood kennismaakt met ‘bijzondere’ kinderen en zowel de tijdlus die hen beschermt als de ogenvretende monsters die hen bedreigen.
