“This is a lonely country and people die of loneliness as surely as they die of cancer,” zei Michael Cimino (1939-2016), “but I also know that in every friendship there’s the potential for destructiveness as well as nourishment”. De Amerikaanse cineast was zowat de Erich von Stroheim van zijn tijd, een eenzaam filmmaker uitgespuwd door zijn industrie en een immens talent met een te beperkte filmografie. “Het duurde lang voor ik kon zeggen ‘ik ben fier op die film'”, gaf Cimino toe, “en ik ben fier op Heaven’s Gate. Ik had de film niet beter kunnen maken. Geen excuses, geen spijt”. Of anders geformuleerd: “Ik neem de volledige verantwoordelijkheid en alle andere vragen worden beantwoord door de film zelf”. Bij de dood van dit eenzaam genie gaan we even terug in de tijd. Meer bepaald naar 1981 en onze recensie van Heaven’s Gate in het filmtijdschrift ‘Andere Sinema’:
2017/11/01, Antwerpen, Belgium. Boekenbeurs 2017. Samen met assistente Joke Sluydts en producer Willem Thijssen maakt Robbe De Hert enkele interviews voor zijn documentaire Hollywood aan de Schelde.
De sociale erfenis van Robbe De Hert (1942-2020) blijft liggen. Dat geraakte wat ondergesneeuwd door de lawine lofzangen bij het overlijden van de tijdens zijn leven en filmcarrière vaak uitgespuwde Antwerpse cineast. Zijn liefde, nee: passie, voor cinema stond wel in de spotlight. Met dank aan zijn mooie testamentdocumentaire Hollywood aan de Schelde.
“Volg je inwendig maanlicht, verberg de waanzin niet” schreef Allen Ginsberg (1926-1997). Het prettig gestoorde Howl duikt in de geest van de Beat dichter en brengt via het gelijknamige gedicht een tijdperk en een generatie tot leven. Maar ook mythische figuren en een conservatieve, repressieve samenleving.
Een nieuwe golf horrorfilms ruilt humor in voor gruwel. Een teken van de tijd. De nieuwe gezichten van de angst weerspiegelen een diepgewortelde angstcultuur.
“Eli Roth is waar horror op wachtte”, aldus Quentin Tarantino, “geen videoclipcineast die zijn eerste film maakt en dan iets anders gaat doen of een oude regisseur die baalt omdat hij nog altijd maar horror draait. Eli wil horrorfilms maken”. Zoals Hostel.
De toekomst van horror? “Het is een hele eer wanneer je idool Quentin Tarantino je zo noemt,” zei Eli Roth (°1972) toen we de regisseur van Hostel in Rome belden, “maar zelf zie ik me zoals Rob Zombie, Alexandre Aja, Park Chan-wook en Neil Marshall, mensen die de films willen maken waarmee ze opgroeiden”.
“Wanneer je je verleden niet kent, kun je je geen toekomst voorstellen” zegt Lumumba-regisseur Raoul Peck. Met zijn intense James Baldwin documentaire I Am Not Your Negro graaft hij in dat verleden naar hoop. Na een lang interview met Haile Gerima (Teza, Sankofa), het uitspitten van de geschiedenis van L.A. Rebellion, Julie Dash’s Daughters of the Dust magie die Beyoncé inspireerde, en de confrontatie met thema’s zoals slavernij (The Birth of a Nation, Free State of Jones) en raciale discriminatie (Loving) fileerden we met plezier Pecks meesterwerk.
‘Another side of Bob Dylan’. Deze LP-titel uit 64 zou volgens Todd Haynes de titel van èlk Dylan-werk kunnen zijn. De regisseur van Far from Heaven hoopt met I’m Not There “elke vooropgezette notie over Dylan in duizend blinkende stukjes te doen exploderen en hem te (laten) zien als een creatief individu op een bepaalde tijd en plaats én als de ware belichaming van de Amerikaanse meervoudigheid: zijn conflicten, opstanden en tradities”. Het verhaal van Haynes’ Dylan-film-die-geen-Dylan-film-is begon 7 jaar geleden met een inspiratievonk en eindigt met de release van de nu al legendarische anti-biopic. Want het filmevenement van het jaar is een heerlijke brok creatieve, speelse en emotionele cinema. Een visueel en muzikaal meeslepend filmgedicht.
Het 7 jaar durende Dylan-avontuur van Todd Haynes is na de wereldpremière van I’m Not There in Venetië nog niet ten einde. De regisseur trok ‘on the road’ met zijn onconventioneel passieproject. Na het New York Film Festival en voor het London Film Festival stapte Haynes in Gent af. We spraken met de man, wiens favoriete Dylan-album ‘Blonde on Blonde’ is, over de vele gezichten van Bob Dylan en de stilistische, thematische en muzikale rijkdom van I’m Not There.
