Het grote scherm moeten we even missen maar ook in onze cinema@home staan er pareltjes op het programma. Zoals For Sama, een filmische mokerslag en ongetwijfeld de sterkste en meest persoonlijke documentaire over de burgeroorlog in Syrië. Burgerjournalist en selfmade cineaste Waad al-Kateab draaide, bijgestaan door Edward Watts, een beenhard en hartverscheurend dagboek dat niet enkel toont hoe het conflict gruwelijk escaleert maar ook hoe gewone mensen (over)leven te midden een chaos die in het teken van de dood staat. Een terugblik die ook naar de toekomst kijkt. “Alles wat we deden was voor jou, Sama” zegt de cineaste via deze documentaire tegen haar in het beproefde Aleppo geboren dochter.
De immer nuchtere en cynische Billy Wilder zou The Fortune Cookie achteraf als het begin van het einde van zijn carrière zien maar mede dankzij de briljante tandem Jack Lemmon – Walter Matthau wist de Amerikaanse regisseur midden jaren zestig toch een schitterende oplichterskomedie te maken. Deze miskende Wilder is eindelijk uit op Blu-ray.
Na z’n première in Venetië en Deauville landde The Fountain in de muziekcompetitie in Gent, waar de maker van Pi en Requiem for a Dream zijn eclectisch liefdessprookje toelichtte: “Was ik een zwaardvechter, dan dacht ik in 2002 dat mijn lemmet goed zou snijden. Maar weet je wat? Ik kreeg tijd om me terug te trekken en maanden later zag ik dat er ándere manieren waren om dat te verwezenlijken. Ik maakte de film magerder, sluwer en scherper”.
Met Four Friends borstelde Arthur Penn een fraai coming of age immigranten melodrama dat tegelijk een portret van de rebelse sixties is. Deze mix van Truffauts Jules et Jim en Scola’s C’eravamo tanto amati is een vergeten parel van de maker van Bonnie and Clyde en Little Big Man maar gelukkig ook een cult classic in Frankrijk waardoor hij nu eindelijk een dvd-release krijgt.
Acht jaar na zijn langspeelfilmdebuut Lebanon (2009) tekent de Israëlische filmmaker Samuel Maoz (° 1962) opnieuw voor een omstreden maar (in Venetië) bekroonde film. Foxtrot (2017) is een intieme tragedie in drie bedrijven die de absurditeit van oorlog blootlegt. Ex-militair Maoz is een ervaringsdeskundige die de traumatische impact van oorlogsgeweld en de mythe van de Israëlische natie als geen ander in ontluisterende filmverhalen weet aan te kaarten. Tot woede van Israëlische ministers die meer nestbevuiling dan kunst zien.
In een periode waar racistisch geweld in de Amerikaanse samenleving een heropleving kent, worden slavernij films zoals 12 Years a Slave, Django Unchained en The Birth of a Nation vooral als metaforische verhalen gezien. Waarbij de graad van realisme van de weergegeven brutaliteiten (gore in een historisch jasje) én het delen van het point-of-view van slaven (en hun woede) voor waardering zorgen. Free State of Jones, het waargebeurde verhaal van een blanke Zuiderse deserteur die met zijn rebellie de Afro-Amerikaanse zaak dient, past niet in dit stramien en bleef daardoor ondergewaardeerd.
Freud is, zoals de ‘Freud, le film oublié’ documentaire op deze dvd aangeeft, een vergeten film. Wanneer de Amerikaanse regisseur John Huston ter sprake komt worden The Maltese Falcon, The African Queen en Moby Dick aangehaald. Maar zelden meesterwerken zoals Fat City, Wise Blood of Under the Volcano. En helemaal nooit Freud, een intellectuele biopic uit 1962 die net als Hustons ontluisterende Monroe-film The Misfits het jaar voordien een commerciële flop bleek. Het is nochtans straffe cinema. Een gedurfde film over ideeën met een sterke mise-en-scène.
Billy Wilder wordt vooral herinnerd voor zijn jaren vijftig werk, van Sunset Boulevard tot Some Like it Hot, maar de Oostenrijks-Amerikaanse cineast draaide tijdens de seventies enkele miskende meesterwerken. Het melancholische Avanti!, het tragische Fedora én de eerder door Lewis Milestone en Howard Hawks verfilmde bitterzoete komedie The Front Page.
Hugh Jackman stars in Columbia Pictures’ THE FRONT RUNNER.
Met The Front Runner vertelt Jason Reitman, de Canadees-Amerikaanse regisseur van Juno en Tully, het verhaal van een Amerikaans politiek schandaal: de val van Gary Hart, de Democraat die in 1987 op het punt stond de nominatie als presidentskandidaat van zijn partij in de wacht te slepen toen een vermeend seksschandaal hem onderuit haalde.
FRUITVALE STATION: Vroegtijdig einde van een leven
Toen op het Fruitvale station in de vroege uren van Nieuwjaarsdag 2009 een zwarte jongeman werd doodgeschoten door een blanke metro-agent stond Oakland in vuur en vlam. “Ik was getuige van de rellen en de frustratie maar merkte dat ze zonder effect bleven,” zegt Ryan Coogler, “door met Fruitvale Station 90 minuten aandacht te krijgen bereik ik meer dan door winkels te vernielen”.
