De op 21 december 1970 genomen iconische foto van rock ‘n’ roll legende Elvis Presley en president Richard Nixon handjes schuddend in het Witte Huis inspireerde de Amerikaanse onafhankelijke cineaste Liza Johnson (Return) tot een interessante mislukking, de komedie Elvis & Nixon.
Een nieuwe film maken en vaststellen dat hij vertrouwd oogt. Het overkwam Koen Mortier. Met Ex Drummer wou hij de kijker pissed maken, met 22 mei ongerust. ”Ik wou dat toeschouwers zich vragen stelden,” zegt Mortier, “ik wou ze in iets betrekken en wat er woedt in Sams hoofd van tastbaar maken. ENGEL is contemplatief en heeft weinig te maken met mijn andere films maar toch is het dezelfde filmtaal. Dat heeft me altijd gefascineerd. Toen Ex Drummer af was viel me op hoe sterk die leek op mijn kortfilm A Hard Day’s Work terwijl er toch 9 jaar publiciteit tussen zat. Je stijl als filmmaker blijft blijkbaar toch wat hetzelfde.”
Koen Mortier, regisseur van omstreden en ondergewaardeerde films zoals Ex Drummer en 22 mei, vertelt met Engel (aka Un Ange) het verhaal van een ‘amour fou’ tussen twee verloren, gedoemde zielen. Een sportman met een tanende carrière en een Senegalese prostituee. Net zoals de roman van de Vlaamse schrijver Dimitri Verhulst waarop de film gebaseerd is, verwijst deze contemplatieve sfeerfilm naar het tragische verhaal van wielrenner Frank Vandenbroucke. Maar Mortier serveert ons vooral een emotionele mokerslag die angst en liefde verstrengelt.
‘L’ennemi’, de vierde film van de Brusselse journalist en filmmaker Stephan Streker (‘Michael Blanco’, ‘Noces’, ‘Le monde nous appartient’), is tegelijk een tragisch liefdesverhaal en een trip door de verwarde geest van een van moord beschuldigde politicus. De verwijzing naar het wedervaren van de Waalse politicus Bernard Wesphael is overduidelijk maar een docudrama wordt het nooit. ‘L’ennemi’ blijft fictie en flirt eerder met vragen dan met antwoorden. “Het zou oneerlijk zijn te stellen dat wat ik toon ‘de waarheid’ is” aldus Streker. Maar de emotionele waarheid van deze tragedie aan ’t zeetje zindert wel na. Krachtige, wervelende cinema!
In het viscerale gotische sprookje ‘El Espinazo del diablo’, verstrengelt de Mexicaanse filmmaker Guillermo del Toro (‘Pan’s Labyrint’, ‘The Shape of Water’) de collectieve trauma’s van een land getekend door een burgeroorlog met de spoken waar een jonge wees mee worstelt. Del Toro’s derde film is een genremix die Spaanse horror, klassiek psychologisch drama en aan Buñuel herinnerend surrealisme omtovert in een alchemistisch sprookje. Geen geestverhaal maar een verhaal met een geest, heruitgegeven in een magnifieke Blu-ray editie.
“Groeien er chrysanten op dit eiland?” vraagt Alcatraz directeur wanneer ze na de ontsnapping van drie gevangenen uit de zwaarbewaakte gevangenis een bloem vinden op het strand. Een boodschap weet hij want het antwoord is negatief. Maar toch is zijn conclusie “Ze zijn verdronken”. Zijn falen wordt toegedekt maar de legende leeft verder. Met dank aan Escape from Alcatraz en de toeristische attractie dicht bij en toch ver weg van San Francisco en de Golden Gate Bridge.
E.T. The Extra-Terrestrial mag dan wel niet de beste film aller tijden zijn, het is ongetwijfeld de meest populaire. Zelf noemt Steven Spielberg het zijn meest persoonlijke.
Volgens Hollywood maakt elke negen jaar een nieuwe filmgeneratie zijn opwachting. Om te vieren dat nu al een derde generatie Sam Raimi’s The Evil Dead kan ontdekken werd een nieuwe versie van de horrorklassieker uit 1981 gemaakt. De Uruguayaanse regiedebutant Fede Alvarez leverde een reboot af die volgens producent Sony “de meest beangstigende film is die je in je leven zal zien”. Een slogan die even over the top is als de film, maar Evil Dead is in zijn barokke brutaliteit wèl een krachtige weerspiegeling van de huidige angstcultuur.
“Het verhaal kan je aanzetten om je waardensysteem, en zelfs je geestelijke gezondheid, in vraag te stellen.” Zo leidt William Friedkin op dvd de oorspronkelijke versie van The Exorcist in. Een uitspraak die je zou kunnen afdoen als promotie retoriek of paranoïd gebazel. Ware het niet dat boek en film begin jaren zeventig behoorlijk wat hysterie teweeg brachten. Voor het publiek werd The Exorcist een verontrustende emotionele ervaring die bleef nawerken. Nazinderen zelfs. Volgens Friedkin omdat de film krachtig en realistisch wijst op het bestaan van, goede en kwade, spirituele krachten in het universum.
EXPERIMENTER: Voor Michael Almereyda moeten films ergens over gaan
Met de onorthodoxe Stanley Milgram biopic Experimenter peilt de Amerikaanse onafhankelijke filmmaker Michael Almereyda op tegelijk ludieke en ernstige wijze naar de gevaren van conformisme.