“Hoe slechter Renny Harlins film werd, hoe beter ik me ging voelen.” Dixit Paul Schrader. Dankzij het BIFFF én de dvd-markt zag Paul Schraders gedoemde Exorcist-prequel toch het licht. Dominion vs. The Beginning of 2 visies op film die botsen via 1 verhaal.
“Binnen 50 jaar is een nieuwe versie zeker aan de orde” stelt Ramin Bahrani, de Iraans-Amerikaanse filmmaker die een halve eeuw na François Truffaut Ray Bradbury’s dystopische literaire klassieker opnieuw verfilmde. ‘Fahrenheit 451’ bleek visionair en blijft helder branden. De temperatuur waarop de waarheid vlam vat geldt als krachtig alarmsignaal.
Alles komt terug. Nucleaire Koude Oorlog-angst verschilt niet zo van het schrikbeeld dat via de huidige pandemie opdoemt. Sidney Lumets sixties klassieker Fail Safe stond altijd in de schaduw van Kubricks Dr. Strangelove maar blijkt nu urgent. En sterke cinema.
De Canadese actrice Charlotte Le Bon maakt haar regiedebuut met het mysterieuze coming of age-drama ‘Falcon Lake’. Een sensuele, spookachtige graphic novel-adaptatie die meer dreiging, diepgang en dubbelzinnigheid bevat dan de doorsneefilm over verwarrende kindertijd. “Adolescentie is fascinerend zolang je niet vervalt in ernst of meligheid”, benadrukt Le Bon.
sep 12, 2023 // by Ivo De Kock // actie, actueel, dvd, film, Geen categorie, genre, thema // Reacties uitgeschakeld voor ‘Fast X’ & Hollywood franchises: Staarteters en popcorn voor de ogen
Fast X
Hoera, voor het eerst sedert lang scoorde Hollywood niet enkel met sequels! Feestje? Nee, franchise blockbusters zoals ‘Fast X’ en ‘Mission Impossible: Dead Reckoning Part One’ doen immers de scheidingslijn tussen bioscoop en attractiepark steeds sterker vervagen. Algoritmes dicteren de wet en zowel de hebzucht van de industrie als het Artificiële Intelligentie spook maken filmmakers kwetsbaar. “Ik wil niet denken dat de beste dagen achter ons liggen,” zegt regisseur-scenarist Richard Linklater, “dat is niet productief.” Maar zoveel is duidelijk: er schort iets aan een droomfabriek die magie en fantasie inruilt voor ‘content’ en ‘multiverses’.
Lang, lang geleden kreeg Simon Carmiggelt van de Franse komiek Jacques Tati te horen dat films gelukkig moeten maken: “Een verhaal moet iets hebben van… en Tati houdt zijn hoofd schuin en fluit even, als een vogeltje in het bos”. Dat hebben zijn erfgenamen Dominique Abel, Fiona Gordon en Bruno Romy goed begrepen. Het Belgisch-Canadees-Franse trio van L’Iceberg (2005), Rumba (2008) en nu La Fée (2011) laat zijn publiek telkens weer happy de bioscoop verlaten. Opgewekt en gelukkig, ook al verstrengelt het visuele sprookje dat ze net zagen humor en tragiek. Dat maakt ons vrolijk en daarom hielden we in Groningen en Amsterdam volgende lezing in het kader van het door Ciné Premieres in Nederland georganiseerde Franse Filmfestival. We schrijven 2011.
Verbazing alom vorige week op het Internationaal Filmfestival van Rotterdam toen de documentaire Feel my love, het debuut van de Vlaamse cineaste Griet Teck, op weg leek om de gegeerde Publieksprijs binnen te halen. Uiteindelijk won Oscar-kandidaat ‘Nebraska’ van Alexander Payne, maar met een vierde plaats hield Tecks liefdevol portret van mensen met dementie films van o.m. Spike Jonze en Jim Jarmusch achter zich. De morele winnaar heet zoiets.
Met Fellini Roma tekende de Italiaanse maestro voor een frivole visuele en emotionele orgie in de ban van middelpuntvliedende krachten, tegelijk een liefdevol portret van een monsterlijke stad én een uit herinneringen opgebouwd zelfportret. De samen met Amarcord meest uitbundige en inventieve film van Federico Fellini krijgt van Rimini een gepast eerbetoon via een Blu-ray editie met spectaculair bonusmateriaal.
Met de dood van een anonieme vluchtelinge lijken de broers Dardenne in te spelen op de actualiteit. “Maar we werkten al aan La fille inconnue voor we aan Deux jours, une nuit begonnen,” benadrukt Luc Dardenne, “onze films zijn universele verhalen over morele vraagstukken en geen documentaire momentopnamen.”
“Een routinefilm” schreven Franse journalisten over La fille inconnue. Voor het eerst werd in Cannes neerbuigend gedaan over een film van de broers Dardenne, toch tweevoudige Palmwinnaars. Sommigen vonden dat Jean-Pierre en Luc Dardenne ontspoord waren bij het inslaan van een nieuwe weg.