WONDERSTRUCK
“Cinema, dat is de dood aan het werk filmen” zei Jean Cocteau. De melancholische onafhankelijke Amerikaanse filmmaker Todd Haynes vervangt ‘dood’ door ‘leven’ en loodst ons binnen in een wonderlijk kabinet vol emotionele verhalen over verbeelding, het verleden en de tijd die voorbijgaat. Van Poison tot Wonderstruck, een filmleven lang.
JONATHAN DEMME
Woensdag overleed de Amerikaanse filmmaker Jonathan Demme aan de gevolgen van slokdarmkanker en hartproblemen. Zijn familie vroeg fans om geen bloemen te geven maar te doneren aan ‘Americans for immigrant justice’, een organisatie die immigranten beschermt tegen de heksenjacht van Donald Trump. Het typeert de progressieve cineast die Demme was, een man die met twee voeten in de realiteit stond en iemand voor wie de menselijke maat cruciaal was. Vandaar zijn keuze voor films op het ritme van muziek en het leven. Echt, emotioneel en empathisch.
THE WARRIORS
“Jij ziet die titels in mijn filmografie als films, ik herinner ze als sociale ervaringen” stelt Walter Hill. De erfgenaam van Raoul Walsh, John Ford en Howard Hawks houdt van dialogen die veel zeggen met weinig woorden en van personages die zich fel ontwikkelen via sterke actie. Voor de meest klassieke onder de moderne cineasten schuilt in elk verhaal een metafoor en in elke film een western. Wij praatten n.a.v. de western Broken Trail met een ‘storyteller’ die de wereld als een belaagde huifkar ziet.
THE ROAD
“Je stopt heel wat tijd in het schrijven van een boek, je zou er niet moeten over praten. Je kan er beter aan werken” zei de 73-jarige Amerikaanse auteur Cormac McCarthy onlangs in een gesprek met Oprah Winfrey n.a.v. zijn met de Pulitzer Prize bekroond boek The Road. Het was pas het derde interview ooit van de legendarische literaire kluizenaar die geldt als de grootste levende Amerikaanse schrijver. De auteur van No Country for Old Men onderzoekt als geen ander de relatie tussen mannelijkheidscultus, geweld en het Amerikaanse Westen.
MARIUS DE VRIES
Bij het album ‘Ray of Light’ denk je aan Madonna, bij ‘Vespertine’ aan Björk. Niet aan de drijvende kracht achter de schermen: programmer, producer en songwriter Marius De Vries. De man die ook als ‘music director’ van Moulin Rouge in de schaduw stond van vedette Nicole Kidman en de flamboyante cineast Baz Luhrmann. De inbreng van Marius De Vries is nochtans aanzienlijk.
THE SYMBOL OF THE UNCONQUERED
Een in de vergetelheid gesukkeld maar nog altijd fascinerend én omstreden hoofdstuk van de Amerikaanse filmgeschiedenis is dat van de ‘race films’. Deze populaire op een zwart bioscooppubliek gerichte films met een volledig zwarte cast werden geproduceerd buiten het Hollywood establishment in de periode tussen 1915 en eind jaren veertig. Ze boden Afro-Amerikaanse pioniers de kans een eigen stijl en thematiek te ontwikkelen maar verdwenen met de segregatie. Om daarna denigrerend bekeken te worden door nieuwe generaties zwarte filmmakers. Dankzij de digitale restauratie van de in slechte staat verkerende 16 mm kopieën komen de pioniers opnieuw in beeld.
THE TROUBLE WITH HARRY
De grote massa van bioscoopbezoekers en dvd-kijkers heeft een broertje dood aan verveling. De filmindustrie is daarvan op de hoogte en produceert daarom veelal films waarbij geen tijd wordt gelaten aan de consument om zich van een relatie tussen hem en wat hij ziet bewust te worden. Alles blijft in beweging om vooral niet stil te moeten staan bij het feit dat cinema een dialoog voert met de wereld. Maar terugkijken vertraagt de blik en een kleine ‘retrospectieve’ van klassiekers toont hoe beelden iets zeggen over mensen en hun verbeelding.
LA GRANDE BOUFFE
“De mens is wat hij doet” wist de Franse schrijver André Malraux. “Kijk hoe mensen feesten en je weet wie ze zijn” vullen veel cineasten aan. Het begrip ‘feest’ wordt gedefinieerd als een samenkomst van een onbepaald aantal personen ter gelegenheid van een heuglijke gebeurtenis of een gedenkdag. De gebeurtenis is vaak een mijlpaal in het leven (geboorte, verjaardag, overgang naar jong volwassenheid, huwelijk) of een collectief (soms religieus) ritueel (Kerstmis, nieuwjaar, nationale feestdag, buurtfuif). Maar feesten kunnen ook zonder directe aanleiding plaatsvinden en een groep, familie of gemeenschap genot en plezier verschaffen. Vaak dankzij voedsel, drank en muziek. In films zeggen feestjes veel over de aanwezigen maar nog meer over de samenleving.
HARRY BENSON
“Alles stroomt en niets is blijvend” wist Heraclitus. Al heb je vaak de indruk dat alles terug komt. Zo ook de huidige revival van de documentaire die herinnert aan de vorige hoogdagen midden jaren 2000. En meteen dus ook waarschuwt voor een nakende terugval. Maar is er na het Michael Moore effect toen, nu sprake van een Netflix effect? En sluit de hype ook al de crash in zich?
PACIFIC RIM
De Apocalyps is in Hollywood niet langer enkel een leuk filmonderwerp, sinds enkele maanden is doemdenken ook verbonden met de droomfabriek zelf. Het was Steven Spielberg die de trend startte door in juni tijdens een panelgesprek een implosie te voorspellen. “Het is een zootje, de chaos is totaal,” aldus Spielberg, “maar uit die chaos zullen wonderlijke dingen ontstaan. Er zijn momenteel fantastische mogelijkheden voor jongeren die naar de industrie komen en zeggen ‘ik ga dit doen en niemand zal me stoppen’”. De profeet mag dan al aan de heropbouw denken, feit is dat de fabriek al een tijdje niet meer droomt.