Tim Burton groeide op in Burbank, een gestandardiseerde voorstad waar in de jaren zestig alles wat anders leek ook verdacht was. Iedereen oogde identiek en vreesde ontmaskering. De monsterfilms die de jonge Burton bekeek openden nieuwe werelden en toonden personages die het slachtoffer werden van hun ‘ander’ uiterlijk. In zijn eigen cinema creëert Burton ook een wereld die draait om vervormingen, maskerades, eenzaamheid, angst en excentriciteit. Dat is niet anders in Planet of the Apes.
Platinum Blonde is een film die synoniem werd met Jean Harlow, de actrice die er haar statuut van ster aan te danken had. De film zou Columbia-baas Harry Cohn later inspireren om met Rita Hayworth een eigen ster te creëren. Platinum Blonde was echter aanvankelijk enkel opgezet als een puur commercieel project.
In eigen land werd Playlist onthaald als de Franse Frances Ha. Begrijpelijk want het zwart-wit filmdebuut van stripauteur Nine Antico is een zuurzoete komedie die à la Noah Baumbach een scherpe milieuschets koppelt aan een eigenzinnig vrouwenportret.
“De dolle schutter die in ‘89 meer dan een dozijn vrouwelijke slachtoffers maakte op een school in Montréal zorgde voor een diep trauma bij de Canadezen omdat zijn daad gemotiveerd was door vrouwenhaat” zei Denis Villeneuve (Maelström) na de vertoning van het stijvol zwart-witte Polytechnique tijdens het Filmfestival van Cannes 2009, waar zijn film geselecteerd was voor de Quinzaine des Réalisateurs.
“De pers is er om de geregeerden te dienen en niet de regeerders.” Dit statement, verwijzend naar de freedom of the press gegarandeerd door het Amerikaanse First Admendment én knipogend naar recente aanvallen op dit democratisch principe, vat aan het slot van The Post de nieuwste Steven Spielberg perfect samen.
The Post is vintage Steven Spielberg: een lekker spannende krantenthriller die van persvrijheid voorpaginanieuws maakt en zowel Meryl Streep als Tom Hanks omtovert tot superhelden.
Het is weinigen gegeven om de tijdsgeest zo goed en onderhoudend te ballen in filmverhalen als Steven Spielberg. Kort na elkaar snijdt hij vrouwenemancipatie en persvrijheid aan in The Post en knipoogt hij naar de heerschappij van pop en geek cultuur in Ready Player One. Fraaie staaltjes van respectievelijk nostalgische en futuristische retrocinema.
“Ik identificeerde me met dit persoonlijk verhaal,” zegt producent en regisseur Lee Daniels, “want ik kende alle personages. Maar toen ik met een financier sprak zei hij dat hij het gevoel kreeg pornografie te lezen”. De verfilming van dichteres Sapphire’s controversiële – want snoeihard realistische – roman ‘Push’ had vele voeten in de aarde. Na een triomfantelijke Sundance-première werden Precious én actrices Mo’Nique en Gabourey Sidibe echter overladen met lof en prijzen in Cannes, Deauville en Toronto. De Amerikaanse pers deelde het enthousiasme van ‘opinion leaders’ Oprah Winfrey en Tyler Perry, al zagen sommigen een weinig flatterend en te clichématig beeld van ‘de zwarten’. Dit steenhard maar steengoed drama laat niemand onverschillig.
“Er zijn overeenkomsten tussen wat illusionisten doen en hoe filmmakers werken,” stelt Christopher Nolan, “vooral in het vrijgeven van informatie en het betrekken van de toeschouwer via een p.o.v.”. The Prestige tovert met goocheltrucs en -technieken “voor de ogen van het publiek”.
“Prince of the City is visueel een erg gestileerde film” zegt regisseur Sidney Lumet (Dog Day Afternoon, Serpico, The Verdict) in een bonusdocumentaire, “terwijl iedereen vindt dat het echt oogt”.
