PARADISE
De Russische filmveteraan Andrei Konchalovsky peilt naar de wonden van Wereldoorlog II via een visueel verbluffende en experimenteel vormgegeven parabel over de kruisende paden van drie gedoemde mensen. Het zwart-wit drama Paradise leverde Konchalovsky de beste regie prijs op in Venetië en bevestigde zijn comeback met The Postman’s White Nights.
PARANOID PARK
“Paranoid Park gaat over een subcultuur in Portland, Oregon; de subcultuur van skaters,” zegt Gus Van Sant, “ik maakte zelf in de jaren 60 deel uit van het skatemilieu. Ook wij waren marginaal maar als skater beweeg je je sneller en ben je vrijer van je omgeving dan anderen”.
Op zondag 3 mei 2020 werd voor de tweede keer een Sembène Award uitgereikt aan de beste wereldfilm die het afgelopen jaar in België te zien was. Volgens de critici. We kregen van MOOOV de vraag waarom onze nummer 1 Parasite van de Zuid-Koreaanse filmmaker Bong Joon-ho was. Antwoord hieronder.
Lees meer »
De Zuid-Koreaanse cineast Bong Joon-ho blijft de filmprijzen aaneenrijgen met zijn even virtuoze als wrede satire Parasite. Bovendien overtuigt hij zowel cinefielen als het grote publiek. Dat is behoorlijk straf want de strijd tussen twee families die hij toont in zijn nachtmerrieachtig sprookje is gedrenkt in woede en klassenstrijd. Ook straf is dat de Oscarwinnaar met elke nieuwe visie – en zowel dvd als streaming bieden nu die kans – beter wordt. Omdat de visuele en inhoudelijke rijkdom meer en meer in het oog springt. Parasite blijkt nu reeds een klassieker.
Lees meer »
PARKLAND
Een politieke film over de moord op JFK die niet tracht het ‘complot’ te ontrafelen maar wel de reacties van directe betrokkenen te duiden? Nog voor Pablo Larrains Jackie deed Peter Landesman dit met Parkland.
THE PARTY
Wordt elke klassieker meteen feestelijk onthaald? Niet echt. Toen The Party in 1968 werd uitgebracht was het een kritische en commerciële flop. Te gek voor het publiek, te afwijkend van de norm voor de critici. Het etiket ‘slapstick komedie’ leverde wel verwijzingen op naar Buster Keaton en Charlie Chaplin maar de exuberante stijl en de sociale commentaar – het feest is een metafoor voor een verscheurde samenleving – bleven onopgemerkt.
LE PASSE
“Ik heb mezelf beloofd om altijd dezelfde cineast te blijven,” zei de Iraanse regisseur-scenarist Asghar Farhadi in Cannes, “wat ook het land of de context moge zijn waarin ik draai.” Het ‘Franse’ Le Passé draagt overduidelijk zijn signatuur. De filmmaker van Beautiful City, About Elly en A Separation blijft een verhalen verteller en een acteursregisseur die complexiteit puurt uit banale feiten en gewone personages.
PASSION
“Passion is een film over vrouwen en voor vrouwen,” zegt Brian De Palma, “de vrouwen zien er mooi uit, ze worden als gracieuze ballerina’s in beeld gebracht”. De nieuwste thriller van de maker van Carrie, Femme Fatale en The black dahlia is op papier een vreemd project. Een Duits-Franse coproductie en een remake van Alain Corneau’s laatste film, Crime d’amour, over een sensuele machtsstrijd binnen een bedrijf. Een realistische studie over machiavellisme was nooit De Palma’s cup of tea en ook ditmaal werd het geen moderne film noir maar een opera-achtige, surrealistische Hitchcockiaanse thriller die teruggrijpt naar de ‘verhoogde realiteit’ drama’s van de regisseur uit de jaren 80 zoals Dressed to Kill, Blow Out en Body Double. Staaltjes pure cinema met een hoog droomgehalte.
PATERSON
Jim Jarmusch is en blijft een a-typische Amerikaanse filmmaker. Terwijl veel van zijn landgenoten de toeschouwer met hun eerste filmbeelden steevast volop in de actie en de chaos storten (lees: onderdompelen), opent Paterson met rustige en poëtische beelden van een slapend koppel. De lichamen en gezichten van Adam Driver en Golshiteh Farahani, de lakens van het bed, het binnenvallend zacht ochtendlicht, alles ademt een vredige rust uit. Achterdochtige kijkers vrezen onheil en een plotse dramatische omslag maar de regisseur van Stranger than Paradise, Dead Man, Ghost Dog en Broken Flowers neemt hen tegenvoets en serveert een minimalistische film die toont hoe wonderlijk het dagelijks leven wel is. Paterson bewijst zo dat cinema ook poëtisch, grappig, teder en hartverwarmend kan zijn. En dus niet enkel luidruchtig, zenuwachtig en spectaculair.
Soms ligt het Hoge Noorden verrassend dichtbij. Zo heeft Tim Mielants droogkomisch drama De Patrick wat van een Scandinavische absurde komedie. Alleen speelt deze debuutfilm over verlies en identiteit – en een verdwenen hamer – in een fraai in beeld gebrachte Ardeense naturistencamping waar ‘onze’ Kevin Janssens verdwaasd rondloopt.
Lees meer »