Niet zonder mediabombarie werd de nieuwste van het Deense enfant terrible Lars von Trier, zijn langverwachte ‘pornografische film’ Nymphomaniac, begin dit jaar op ons los gelaten. In twee delen (met volume 1 en volume 2 knipogend naar de litereraire structuur van het verhaal) want het na Antichrist en Melancholia derde luik van zijn ‘depressietrilogie’ was te lang om in een keer vertoond te worden. Wat even de kroniek van een aangekondigd schandaal leek, bleek uiteindelijk voor weinig opwinding en opschudding te zorgen. Daarvoor is Nymphomaniac immersonvoldoende uitdagend en transgressief.
De Ocean’s 11, 12, 13 trilogie zorgde voor heerlijk schuldig plezier: inventief geritmeerde, speels geacteerde en sterk gestileerde rooffilms die leuk entertainment waren. “Leuk, maar niet voor de regisseur” preciseerde Steven Soderbergh. Dat Gary Ross wèl lol had bij Ocean’s 8 is misschien wel de achilleshiel van deze amusante ‘vrouwelijke’ reboot.
okt 22, 2023 // by Ivo De Kock // film, genre, politieke film, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Ken Loach over ‘The Old Oak’: “Het neoliberalisme heeft hele gemeenschappen verwoest”
The Old Oak
“Old men shouldn’t fall” zegt Ken Loach grimassend wanneer we hem ontmoeten tijdens Film Fest Gent. De 87-jarige ‘patron saint’ van de geëngageerde filmmakers hield gebroken ribben over aan “een stomme val”. Maar dat belet Loach niet om met passie te spreken over zijn nieuwste, en waarschijnlijk allerlaatste, film ‘The Old Oak’. “Solidariteit is een begrip waarop we de toekomst kunnen bouwen.”
Met Les Olympiades bewijst Jacques Audiard via emotioneel gelaagde vrouwenportretten dat hij meer is dan een auteur van viriele cinema. Al reageert de graphic novel-verfilming niet op kritiek die de Fransman in eigen land krijgt. “Ik wou al lang een film maken over het moderne amoureuze discours.”
Een geëngageerde Palestijnse film maken zonder je te laten verleiden tot een sloganeske zwart-wit aanpak? Dat kan. Getuige Omar, een complex drama waarin Hany Abu-Assad de ambivalentie van mensen en de ambiguïteit van politiek verstrengelt.
Brad Pitt and Leonardo DiCaprio star in ONCE UPON TIME IN HOLLYWOOD.
In hartje Tinseltown draaide de Amerikaanse filmmaker en -nerd Quentin Tarantino Once Upon a Time… in Hollywood, een ode aan Los Angeles en de droomfabriek. Het werd een spectaculaire tragi-komische liefdesbrief doordrongen van Tarantino’s herinneringen aan een plaats en een tijdperk. Ultra-referentieel en uiterst genietbaar, maar ook behoorlijk fake.
“Ik stond al op jonge leeftijd in de spotlights maar ik had altijd het gevoel in de problemen te zitten,” zegt Francis Ford Coppola, “er werd gespot met Apocalypse Now en One from the Heart, men omschreef me als een megalomaan of een gevaarlijke dwaas. Mijn carrière was geen pad dat leidde naar succes, van mislukkingen sukkelde ik in successen”. In de jaren 70 was Coppola zowat de meest ambitieuze Amerikaanse cineast maar One from the Heart deed zijn droom van een nieuw studiosysteem uiteenspatten. Vele jaren later heeft zijn experimentele musical echter een cultstatus bereikt.
Vriendschap, vrouwen, vliegtuigen; de ingrediënten van Only Angels Have Wings zijn gedrenkt in viriele romantiek en typeren de stijl van de Amerikaanse maverick regisseur-producent Howard Hawks (1896-1977). Zijn vergeten meesterwerk uit het gouden jaar 1939 (van The Wizard of Oz, Gone With the Wind en Stagecoach) kan nu gelukkig (her)ontdekt worden dankzij een magistrale 4K restauratie die duidelijk maakt hoezeer de actieregisseur een visueel verhalenverteller is.
Hollywood bereikte zijn absolute hoogtepunt in 1939. De bioscoopzalen zaten afgeladen vol en de filmproductie scheerde zowel kwantitatief als kwalitatief hoge toppen: The Wizard of Oz, Stagecoach, Ninotchka, Gone with the Wind, Young Mr. Lincoln, … Columbia pakte uit met het prestigieuze Mr. Smith Goes to Washington, de laatste film die Frank Capra voor ‘zijn’ studio zou maken, en het lichtvoetige Only Angels Have Wings.
In zijn apocalyptische vampierenfilm Only Lovers Left Alive voert de Amerikaanse onafhankelijke cineast Jim Jarmusch onsterfelijke bohemiens op die met pijn en verbijstering kijken naar een op sterven na dode wereld. Een melancholische, tegelijk speelse en sombere, liefdesfilm als antwoord op de crisis.
