“Ik heb er enorm van genoten,” zei hoogleraar mensenrechten Eva Brems na No, de voor een Oscar genomineerde film waarmee de Chileense cineast Pablo Larrain (Tony Manero,Post mortem) zijn Pinochet-trilogie afsluit “het is een optimistische film die je het gevoel geeft dat mensen die moedig en creatief genoeg zijn dingen kunnen veranderen”. No boeide ook 11.11.11-voorzitter Jos Geysels: “Interessant is dat de partijen die positie kiezen tegen Pinochet opteren voor het verbeelden van een vrijere toekomst en niet voor het leveren van kritiek”.
“Ik wou terug naar de Chileense films van net voor Pinochets staatsgreep in 1973, een sociale cinema met documentaire inslag,” zei de Chileense cineast Pablo Larrain naar aanleiding van Tony Manero, “de films inspireerden me omdat ze een sterk politiek standpunt vertolkten zonder pamflettistisch te worden. Ze legden de vinger op iets unieks: imperfectie gekoppeld aan authenticiteit.” Die combinatie
ontwikkelde Larrain verder in Post mortem en in No, de slotdelen van zijn Pinochet-trilogie.
Gevoelens van angst en pijn vormen de rode draad door het oeuvre van Darren Aronofsky. De cineast van Pi, Requiem for a Dream, The Fountain, The Wrestler en Black Swan vertaalde de angst voor ‘de bom’ waarmee hij opgroeide in apocalyptische filmische visioenen. Duistere verhalen over verslaving, waanzin, ongeluk, lijden en dood. Daarom is hij geknipt om de vinger te leggen op hedendaagse angsten voor terrorisme en global warming. In Noah tovert hij het Bijbelse arkverhaal om in een somber epos vol donkere visioenen, grootschalige verwoesting, familiale tragiek en morele ambiguïteit; met een fanatieke superheld die ondanks zijn hardnekkigheid de speelbal wordt van schuldgevoelens.
Na de afstandelijke komische pastiches Intolerable Cruelty en The Ladykillers keren Joel en Ethan Coen terug naar hun Blood Simple roots met een aangrijpende en gitzwarte vermomde western. No Country for Old Men is een briljante adaptatie van het beklemmende donkere epos van cultauteur Cormac McCarthy. De Coen-broers leveren een nostalgisch-pessimistisch meesterwerk af over het geweld dat een integraal deel is van de Amerikaanse mythe. Tegelijk geeft de tandem een grote les in mise-en-scène.
Martin Scorsese zoekt in No Direction Home: Bob Dylan naar de mens achter de mythe Bob Dylan in een documentaire ontdekkingsreis door de muzikale sixties.
mei 3, 2021 // by Ivo De Kock // actueel, Algemeen, drama, film, genre, nieuws, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Chloé Zhao’s Oscarwinnaar ‘Nomadland’: Druiven der gramschap van de 21ste eeuw.
Chloé Zhao’s Nomadland: On the road, weg van de tirannie van de dollar.
Chloé Zhao’s ‘Nomadland’, een roadmovie over een door armoede getroffen vrouw die met haar bestelbus door Amerika trekt, was de grote triomfator van de 93ste editie van de Oscars. Naast ‘beste film’ en ‘beste actrice’ (derde Oscarbekroning voor Frances McDormand) won Zhao ook in de categorie ‘beste regisseur’. De Chinees-Amerikaanse was daarmee pas de tweede vrouwelijke winnaar (na Kathryn Bigelow) en de eerste vrouw van kleur. Zhao draaide ‘Nomadland’ net als ‘Songs My Brothers Told Me’ en ‘The Rider’ in een docufictie stijl die werkelijkheid en fantasie door elkaar laat lopen in het economisch beproefde nieuwe Amerikaanse Wilde Westen.
‘The Lighthouse’ regisseur Robert Eggers voert ons met zijn Viking-Hamlet epos ‘The Northman’ onverschrokken van een blockbuster-met-filmsterren naar experimentele cinema. Een ondergangsverhaal geïnspireerd door antieke Noorse mythologie dat actueel aanvoelt doordat het ons onderdompelt in een wereld die door zijn toxische gewelddadigheid en waanzinnige oorlogslogica regelrecht afstevent op zijn ondergang.
jul 14, 2019 // by Ivo De Kock // actueel, Algemeen, documentaire, dvd, film, genre, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Patricio Guzmáns Nostalgia de la luz: Koesterend kijken naar sporen van het verleden
Nostalgia de la luz
De Chileense documentairemaker Patricio Guzmán keek al in quasi ‘real time’ (drieluik La Batalla de Chile) en met afstand (La cas Pinochet, Salvador Allende) naar Pinochets staatsgreep in 1973. Nostalgia de la luz blikt poëtisch terug naar het (verdrongen) verleden. De aanklacht is er niet minder sterk om.
Vier jaar nadat de Amerikaanse onafhankelijke filmmaker Steven Soderbergh met ‘Behind the Candelabra’ zijn filmcarrière plechtig afsloot maakte hij in 2017 toch een comeback met de roofoverval film ‘Logan Lucky’. Gretig en gedreven tekende de herboren cineast van dan af voor experimentele en urgente cinema. Tijdens de aan zijn profetische thriller ‘Contagion’ herinnerende pandemie bleef Soderbergh ultra actief. Met twee op Netflix vertoonde films, ‘The Laundromat’ en ‘High Flying Bird’, en drie HBO Max producties: ‘Let Them All Talk’, ‘Kimi’ en de neo-noir rooffilm ‘No Sudden Move’. Rode draad: de Amerikaanse samenleving komt telkens in beeld als destructief geldmonster.
François Truffaut werkte in 1973 zijn teleurstelling en twijfels na het floppen van Les deux Anglaises et Ie Continent en Une belle fille comme moi weg met een zuurzoete ode aan zijn grote liefde: cinema. La Nuit Américaine werd een onverhoopt succes bij publiek, critici en de leden van de Amerikaanse Academy.
