“Na vijf films heb ik al een soort oeuvre,” zegt de altijd nog maar 25-jarige Canadese wonder boy Xavier Dolan, “maar dat was nooit mijn doel. Alles loopt veel instinctiever, ik maak films wanneer ik voel dat ik ze moet maken. Ik wil me telkens vernieuwen en hoop op mijn 30ste nog dingen te zeggen te hebben”. Hoe zijn films er dan gaan uitzien valt moeilijk te zeggen want hij blijft evolueren maar interessant zal het zeker zijn. Als filmmaker wordt Dolan immers steeds sterker. Mommy is zijn beste film tot nog toe.
okt 25, 2021 // by Ivo De Kock // Algemeen, film, interview, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Laura Wandel over Un monde: “Pestgedrag start van een wonde.”
Un Monde
Zeven jaar werkte scenarist-regisseur Laura Wandel aan haar debuut Un monde. Een kwetsbare film over pesten op school, in Cannes bekroond met de Fipresci prijs en de Belgische inzending voor de Oscars. “Wie wil kijken ziet dat er zich dagelijks in scholen grote en kleine drama’s afspelen.”
MONEY MONSTER: De man met het pistool versus de echte criminelen
De vierde door actrice Jodie Foster geregisseerde film houdt het midden tussen een crisiskomedie en een samenzweringsthriller en zweeft tussen kritiek en entertainment. Money Monster is een oprechte film die de criminelen achter de financiële crash van 2008 wil ontmaskeren maar nooit een scherpe aanklacht wordt. Daarvoor heeft het heroïsche filmkoppel George Clooney – Julia Roberts een te hoog glamourgehalte en is het geloof in de Amerikaanse democratie te sterk.
In 1955 draaide Fritz Lang Moonfleet, een avonturenverhaal gedrenkt in hetzelfde ‘smokkelen aan de kust van Engeland” sfeertje als Alfred Hitchcocks Jamaica Inn (1933). Twee films waarin een tot de hogere klasse behorende gentleman de geheime leider is van een bende smokkelaars. Maar het avontuur van die burger boven verdenking is nadrukkelijk tragisch én moreel geladen. Zo spreekt Ms. Minton tegen Jeremy over “The women that you play with to fill the emptiness which is your life!” Al voert een dode vrouw dan weer naar het universum van de regisseur van Vertigo.
De productiegeschiedenis van Darren Aronofsky’s mother! was gehuld in mysterie en de première tijdens het festival van Venetië levert voer voor controverses. Voor- en tegenstanders reageerden heftig. Zelf omschrijft Aronofsky de film als “It’s a cruise missile shooting into a wall, I want audiences to be prepared for that and prepped that it’s a very intense ride.”
“Zelfs schrijven over mother!is pijnlijk” verzuchtte een criticus n.a.v. de filmtitel met onderkast m én uitroepteken. De ultieme Darren Aronofsky of baarlijke nonsens? De verwarring was groot en de verdeeldheid nog groter bij de release van dit staaltje droomcinema. Maar mag een film nog wel verontrusten? Kan een oerschreeuw Moeder Aarde redden?
Twintig jaar na zijn adembenemende hoofdrol in American History X en zijn fraai regiedebuut Keeping the Faith neemt acteur Edward Norton met de Jonathan Lethem adaptatie Motherless Brooklyn voor een tweede keer plaats in de regiestoel. Een passieproject met een lange productiegeschiedenis en narcistische trekjes maar ook een neo-noir die de huidige tijdsgeest weerspiegelt in het New York van de fifties en zo de roots van racisme en corruptie blootlegt.
“Wanneer je klein bent heb je kleine angsten, wanneer je groot bent grote angsten” zegt leraar Vincent tegen de jonge Anna in Les Mots Bleus, een subtiel psychologisch drama dat Alain Corneau net voor zijn laatste films Le Deuxième Souffle en Crime d’amour maakte.
Voor haar tweede film als regisseur blaast actrice Amy Poehler, bekend van o.m. de absurde sitcom ‘Parks and Recreation’, de ‘riot grrrl’ spirit nieuw leven in. ‘Moxie’ is een bitterzoete highschoolkomedie die de seksistische clichés van dit Hollywood subgenre onderuit haalt via een Generatie Z verhaal dat inspiratie sprokkelt bij Generatie X. Verwacht geen genadeloze aanklacht of subtiele, contemplatieve cinema. Poehler kiest voor uitvergroting en ridiculisering om de toxische sociale orde van het Amerikaanse schoolleven onderuit te halen en verbindt rebellie met humor. Aangevuld met een ode aan ‘Bikini Girl’, de legendarische feministische nineties punkband.
Jaco Van Dormael maakt weinig films maar het zijn er telkens bijzonder markante. Zowel Toto le héros (Caméra d’Or in Cannes, César beste buitenlandse film, Plateau-prijzen) als Le Huitième jour (Acteursprijzen in Cannes en bij de Césars) werden wereldwijd bekroond. En na een wonderlijk parcours is er nu eindelijk het verbluffende Mr. Nobody, het meest ambitieuze project ooit van de Brusselse cineast en waarschijnlijk ook van de Belgische cinema tout court. Gewaagd qua budget en gedurfd qua stijl, inhoud en complexiteit. In één film tracht hij de vele (mogelijke) levens van een personage en alle thema’s van een filmmaker te omvatten.
