MELANCHOLIA
THE MECHANIC
Nadat eind jaren zestig een nieuwe generatie Amerikaanse filmmakers de Hollywood burcht had bestormd, surften in de jaren zeventig ook Europese filmmakers op de New Hollywood golf. Cineasten zoals de Brit Michael Winner die in 1972 de zwijgzame acteur Charles Bronson op de kaart zette met het brutale, sombere en nihilistische The Mechanic.
MEEK’s CUTOFF
De Amerikaanse onafhankelijke cinema heeft een nieuw icoon: Kelly Reichardt. De cineaste maakte indruk met twee roadmovies. Old Joy, waar twee vrienden een geïmproviseerde wandeling door een woud maken, en Wendy and Lucy over een jonge vrouw die op zoek gaat naar een job en haar hond. Het kader, de personages en de thema’s zijn telkens typisch Amerikaans maar stilistisch is het allesbehalve mainstream. Reichardt heeft een zwak voor slow cinema, voor films die de tijd nemen om ervaringen, plaatsen, situaties en mensen minutieus te ontleden. Warm en empathisch.
MEEK’S CUTOFF
“Ik maak geen mainstreamfilms,” zegt Kelly Reichardt, “ik maak door personages gedreven films voor mensen die meer van cinema verwachten dan puur entertainment”. Het boegbeeld van de Amerikaanse onafhankelijke cinema draait tegendraadse films die ons confronteren met personages waarover ze zeer weinig vertelt. Reichardt dwingt de kijker om tussen de lijnen te lezen: “Goede cinema bevat meerdere lagen en betekenis kan je ook puren uit beelden en geluiden, en vooral uit de interactie daartussen. Wat tussen de regels verscholen zit is minstens zo belangrijk als wat je hoort en ziet”.
MEKTOUB, MY LOVE: CANTO UNO
Vijf jaar na het tumultueuze succes van La Vie d’Adèle reageert Abdellatif Kechiche zowel op dit rond pijnlijke emoties draaiende amoureus coming-of-age drama als op wat de Frans-Tunesische filmmaker ziet als een “angstaanjagend tijdsgewricht dat me een gevoel van malaise bezorgt.” Hij doet dit met een in joie de vivre gedrenkte ode aan de schoonheid van liefde en vrouwelijke lichamen. Mektoub, My Love: Canto Uno is een melancholische film vol licht, lust en leven.
LE MÉPRIS
“Een botsing, voor en achter de camera, tussen Europese kunst en Amerikaans geld”. Zo omschreef biograaf Colin MacCabe Le Mépris, Jean-Luc Godards beste, duurste en ogenschijnlijk meest conventionele film. Deze briljante Alberto Moraviaverfilming over het einde van een huwelijk en de dood van cinema komt tot zijn recht dankzij een weergaloze Blu-ray-editie. Studio Canal verwent cinefielen immers met mooie heruitgaves – uitzonderlijke beeld- en geluidskwaliteit gekoppeld aan schitterende extra’s – van mijlpalen uit de filmgeschiedenis. Naast Godards meesterwerk ook Belle de Jour, The Elephant Man, 3 Days of the Condor, The Deer Hunter, L’année dernière à Marienbad en Ran.
THE MERCY
Avontuur en heldendom. Plus mooi prijzengeld. Dat is de wortel die de Britse zakenman en amateurzeiler Donald Crowhurst plots voor zijn neus ziet bengelen wanneer hij in 1968 een bootshow bezoekt en een zeilrace pionier met aanstekelijk enthousiasme hoort speechen over de unieke kans om “niet langer in de schaduw van andere mensen te staan” door deel te nemen aan de eerste non-stop solo zeilwedstrijd rond de wereld, de ‘Sunday Times Golden Globe Race’. Een held worden in de ogen van zijn echtgenote en drie kinderen spreekt de uitvinder en ondernemer wel aan. Een levenslijn uitwerpen voor zijn kwakkelende onderneming al evenzeer.
“Vaak denken we dat onze levens de allerslechtste zijn, maar wanneer je in eender wiens kast zou kijken, you wouldn’t trade your shit for their shit.” Het is de enige wijsheid die gang leider Ray in petto heeft voor de 13-jarige Stevie wanneer die in Mid90s verbijsterd ontdekt dat een van zijn skate idolen dakloos is.
Lees meer »
MIDNIGHT COWBOY
“I gotta get outta here” roept de aftakelende en in de New Yorkse Vierde Wereld opgesloten Ratso Rizzo in het schrijnende, tragisch realistische Midnight Cowboy. Tussen droom en werkelijkheid vinden John Schlesinger, Dustin Hoffman en Jon Voight pijn maar vooral menselijkheid. Een klassieker uit 1969, toen Hollywoodfilms nog grenzen overschreden.
Terwijl de meeste documentaires kunst associëren met schoonheid en creativiteit legt cineaste Oeke Hoogendijk (Het Nieuwe Rijksmuseum) in Mijn Rembrandt de link tussen kunst en obsessie, tussen de drang om te scheppen en de drang om te bezitten. Daarbij ontstaat een heel nieuw documentair subgenre: de kunsthistorische thriller.
Lees meer »