Met ‘Apocalypse Now Final Cut’ bracht Francis Ford Coppola de derde versie van zijn ondertussen 40 jaar oude Vietnamfilm uit op dvd en Blu-ray. Dat leverde een fraaie Franse box-met-ontelbare-extra’s op. Maar dè dvd-release van het jaar focust op een andere cultfilm: Richard Kelly’s apocalyptisch teenager sprookje uit 2001 ‘Donnie Darko’. Niet toevallig het werk van een kunstenaar die worstelt met het verlangen om zijn film te blijven aanpassen en perfectioneren. Evenmin toevallig dankzij de Franse distributeur Carlotta die bij het samenstellen van een canon verder kijkt dan de eigen kerktoren.
“De noordwestelijke wijk van Portland was in de jaren 1970-80 de tempel van het bohémien leven,” zegt Gus Van Sant, “daar leefden dichters en punk muzikanten. Het is een wijk waar ik veel gefilmd heb. Mijn personages van Mala noche, Drugstore Cowboy en My Own Private Idaho woonden er. John Callahan, de verlamde cartoonist van Don’t Worry, He Won’t Get Far on Foot, ook. Nu is het een dure buurt maar toen was de artistieke underground er thuis. Callahans leven verfilmen gaf me de kans om me opnieuw onder te dompelen in mijn natuurlijke biotoop: het Portland van de bohémiens.”
Ruim 10 jaar liep de Amerikaanse Sideways en Nebraska regisseur Alexander Payne rond met het idee voor een apocalyptische ecologische satire over klimaatverandering, overbevolking en sociale ongelijkheid. Maar producenten vonden dit sciencefiction sprookje – dat vasthouden aan groei countert met nood aan vermindering – “te intelligent voor het noodzakelijke budget” en toen Downsizing er toch kwam bleef het Amerikaanse publiek weg. Helaas werd ook hier dvd de laatste hoop voor deze fantasie die de absurditeit van de realiteit blootlegt.
Scenarist, regisseur, muzikant en schrijver S. Craig Zahler groeide met drie gewelddadige genrefilms uit tot een markante figuur van de Amerikaanse onafhankelijke cinema. Zowel Bone Tomahawk als Brawl in Cell Block 99 en Dragged Across Concrete zijn gewild controversieel. Aardig gevonden worden is eerder een schrikbeeld dan een streefdoel voor Zahler.
okt 26, 2022 // by Ivo De Kock // actueel, Algemeen, documentaire, film, Geen categorie, interview, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Amélie van Elmbt & Maya Duverdier: “Dreaming Walls kijkt naar het Chelsea Hotel door de ogen van haar permanente residenten.”
Amélie van Elmbt & Maya Duverdier in Yalo Boutique Hotel
“Het Chelsea hotel was mijn thuis, ik hield van zijn armoedige elegantie en zijn obsessief bewaakte geschiedenis” schreef kamer 204 bewoner Patti Smith in ‘Just Kids’. Dreaming Walls: Inside the Chelsea Hotel van Amélie van Elmbt en Maya Duverdier portretteert artistieke residenten van het New Yorkse iconische hotel tijdens de chaotische make-over die hun “overblijfsel van de jaren zeventig” transformeert in een hip luxehotel.
nov 2, 2022 // by Ivo De Kock // Algemeen, drama, film, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Michael Koch over ‘Drii Winter’: “Bergbewoners kijken anders naar leven en dood”
Met ‘Drii Winter’, tijdens Film Fest Gent bekroond met de Georges Delerue Award voor beste soundtrack, serveert de Zwitserse regisseur-scenarist Michael Koch ons een moderne Alpen-variant van een Griekse tragedie. Een fascinerend, verstild noodlotsdrama vol onderhuidse emoties dat volgens Koch draait “om hoe onze relatie met de natuur onze benadering van ziekte en dood beïnvloedt.”
Het verhaal wil dat wanneer Ryan Gosling na een moeizame eerste ontmoeting Nicolas Winding Refn naar zijn hotel rijdt, REO Speedwagons door de boxen galmende ‘I Can’t Fight This Feeling Any More’ de Deense cineast aanzet om mee te brullen en uit te roepen “Ik heb het, ik weet wat Drive is! Het gaat over een man die ’s nachts rondtoert terwijl hij naar muziek luistert”. Resultaat is een fraaie neo noir die auteur- én genre cinema versmelt.
“De filmwereld is op een punt gekomen dat hij teleurstelt,” aldus Alejandro Jodorowsky, “het is een industriële generatie. Met die brij, die kanker, de Amerikaanse films, die de ganse planeet hebben besmet. En dat heeft te maken met de politiek, met economische machten, tal van spirituele uitwerpselen. Wanneer men alle hoop heeft opgegeven, en wanneer je ziet dat alle films hetzelfde zijn. Met die achterlijke Spielberg. Als je in die wereld één kunstenaar vindt die kan overleven en die ondanks het feit dat hij zijn brood moet verdienen, puur blijft, dan is dat een moment van ontzettende vreugde. Een jongen zoals Nicolas Winding Refn heeft me gered van de cinematografische depressie”. Zoveel is duidelijk; met zijn übercool, ultragewelddadig en hypergestileerd misdaaddrama op vier wielen Drive maakte Winding Refn indruk tot ver buiten Cannes .
Tim Burton heeft een haat-liefde relatie met Disney, de gigant die hij omschrijft als “mijn disfunctionele familie die me al drie maal doorstuurde.” Na Alice in Wonderland ontwikkelde hij met Dumbo zijntweede live action variatie op een klassieke Disney animatiefilm. Ditmaal met succes want deze persoonlijke Burton-film heeft een emotionele ziel.
Na de intieme documentaire El color del camaleón, het verhaal van zijn de Chileense dictatuur ontvluchte vader, focust de Chileens-Belgische filmmaker Andrés Lübbert ook in de sociale documentaire Dying for life op het leven van vluchtelingen. Via het verhaal van Osama en Dara, twee Syriërs die elkaar ontmoetten in het opvangcentrum van Kapellen en via een toneelstuk hun ervaringen trachten te verwerken, wil Lübbert “een ander kijk bieden op deze mensen” en “een urgente boodschap brengen die nooit diepgaand aan bod komt in België.”
