In zijn poëtische documentaire La cordillera de los sueños, het derde luik van een trilogie, mediteert Patricio Guzmán over het heden en het verleden, de natuur en de mensen, van zijn zwaar door de dictatuur van Pinochet (1973-1990) getekende geboorteland Chili. Het werd andermaal een visueel wondermooi, tegelijk persoonlijk en universeel, essay.
Met het op waargebeurde feiten gebaseerde verhaal van een kleine crimineel die zich in een landelijk dorpje voordoet als een priester kon de Poolse cineast Jan Komasa zowel bij een komedie als bij een tragedie zijn beland. Maar zijn ‘Corpus Christi’ (‘Boze Cialo’) schakelt behendig tussen verschillende stijlen, tonen en genres. Om uit te komen bij een complex, emotioneel en dramatisch portret van een ontspoorde jongeman die door zijn maskerade een getraumatiseerde gemeenschap aan verzoening en loutering helpt. Tijdens filmjaar 2020 bleef dit moreel melodrama ondergewaardeerd maar dvd en streaming zorgen voor een herkansing.
De Amerikaanse kortfilmer Justic Dec maakt zijn langspeelfilmdebuut met een adaptatie van een eerdere vingeroefening. Countdown draait rond een app die het exacte tijdstip van iemands dood voorspelt en is een bescheiden maar intelligente horrorthriller die heel efficiënt klassieke en moderne thema’s verstrengelt.
Met scenario’s voor Joachim Lafosse (À perdre la raison), Bertrand Bonello (Saint-Laurent) en Jacques Audiards drie laatste films (waaronder Dheepan) is Thomas Bidegain niet bepaald onervaren. Dat merk je aan zijn netjes gepolijst en in vier hoofdstukken opgedeelde regiedebuut Les Cowboys.
Jacques Audiards vaste scenarist Thomas Bidegain debuteert als regisseur met Les Cowboys een metaforisch ‘cowboys en indianen’ verhaal dat start in de Franse countrywereld. “Een microkosmos die heel aangenaam maar ook exclusief blank is,” aldus Bidegain, “het is alsof ze de huifkarren in een cirkel plaatsen om zich te beschermen”. De odyssee van een vader en zijn zoon begint somber maar eindigt hoopvol. Een moderne western over transmissie en de transformatie van de bange blanke man.
“The Crazies was opgevat als een allegorie,” zegt George A. Romero over zijn apocalyptische horrorfilm uit ‘73, “het uitgangspunt was dat iedereen in zekere mate gek is. De gekende vraag: wat is normaal, wat is waanzin?”. De Hollywood-outsider tekent sinds Night of the Living Dead voor grimmige drama’s die op brutale wijze de culturele en sociopolitieke trends van hun tijd weerspiegelen. Breck Eisners met aanzienlijk meer middelen gedraaide remake zegt ook iets over de tijdgeest – meer bepaald over angst in de jaren nul – maar een vakman is nog geen auteur en kritiek is niet noodzakelijk subversief. Een vergelijking toont hoe horrorverhalen omgaan met verdrongen angsten en monsters met hun tijd meegaan.
CREED: Rocky Bolboa en Adonis Creed @ Philadelphia
“Het verhaal van Rocky is verteld, zijn boksverhaal en zijn reis met Adrian,” zegt Sylvester Stallone op de Blu-ray van Creed, “het gaat nu om een nieuwe generatie. Het personage Adonis Creed komt in beeld”. De tagline van de door Ryan Coogler (Fruitvale Station) geregisseerde zevende Rocky-aflevering is gepast “your legacy is more than a name”. Creed is een verhaal van overdracht en erfenis. Het verhaal van een volkse held met een larger than life aureool die wanneer de dood in beeld komt reïncarneert in een jonge antiheld. Een transformatie waarbij de geest, de spirit, intact blijft en de bokser met het ‘oog van de tijger’ en een hart voor familie klaargestoomd wordt voor ronde 8 en volgende.
Terwijl zijn
Rocky-personage vooral
bezig is met ‘waardig ouder worden’ bewaakt acteur en scenarist
Sylvester Stallone angstvallig de Rocky-mythe.
De met Rocky I tot IV
zorgvuldig opgebouwde franchise leek morsdood na miskleun Rocky
V en eerbetoon Rocky
Balboa maar leefde op na de Creed
make-over. Creed II
blijft ondanks milde sequelitis overeind.
Begin jaren ’80 stapelden de Stephen King verfilmingen zich op. Met The Shining, The Dead Zone en Christine zaten daar bepaald sterke films tussen maar King vond die niet beter dan Children of the Corn of Firestarter. Alleen de bescheiden maar efficiënte thriller Cujo vond genade in zijn ogen. De krachttoer van Lewis Teague krijgt nu een fraaie Blu-ray release.
Dat er dingen bestaan waarvan we geen besef hebben is een van de thema’s van horrorfilms. Omdat zowel kijker als protagonist er niet open voor staan of er niet in geloven blijft het monster fictie. The Curse of La Llorona wil via een Latijns-Amerikaanse legende de grens tussen fictie en realiteit doen vervagen. En een nieuw iconisch monster creëren.