Wanneer filmster-op-leeftijd Bob Harris (Bill Murray in de rol van zijn leven) in Lost in Translation wakker wordt in een limousine kijkt hij met vermoeide ogen naar het door licht en kleur gedomineerde droomdecor dat voorbijschuift. Zijn blik verraadt verbazing en nieuwsgierigheid maar ook vervreemding. Deze door jetlag getroffen Amerikaan vraagt zich niet alleen af waar hij zich bevindt (Tokio), hij stelt zich ook vragen over de zin van zijn leven en over zijn emotionele ontworteling.
De Marx Brothers draaiden, eerst als kwartet en later als trio, samen 13 komedies. Na de release op dvd van hun zes MGM- en op Blu-ray van hun vijf Paramount-films bleven er nog twee onuitgegeven. Room Service en afscheidsfilm Love Happy. Eén kunnen we al afvinken na de Blu-ray-met-extra’s Love Happy. Een ondergewaardeerde film mèt Marilyn Monroe.
In de satirisch getinte tragedie Loveless gaat een verfoeilijk ouderpaar op zoek naar een verdwenen kind dat ze eigenlijk al vergeten waren. De Russische meester Andrey Zvyagintsev serveert ons ditmaal geen metafoor maar een klinisch portret van de nieuwe petit bourgeoisie.
“Wat me trof was de oprechtheid van de liefde van deze mensen voor elkaar,” antwoordde Jeff Nichols toen Le Monde hem vroeg waarom hij in Loving het waargebeurde verhaal van Richard en Mildred Loving wou vertellen, “daarom benadruk ik dat ze trouwden omdat ze van elkaar hielden en niet om iets aan de wereld te bewijzen. In de V.S., waar men nogal eerstegraads denkt, verweet men mij de zachtheid van de film omdat die niet zou overeenstemmen met de interraciale spanningen in het Amerikaanse Zuiden. Maar het verhaal speelt zich af in Central Point, een kleine gemeenschap waar rassenvermenging al generaties een realiteit was.”
De Nigeriaans-Amerikaanse actie (The Girl Is in Trouble) en sciencefiction (The Cloverfield Paradox) specialist Julius Onah werpt zich met Luce op de psychologische thriller om thema’s alszwarte identiteit en racisme aan te snijden. Het resultaat is een intrigerende mix van ambivalentie en mysterie.
Julius Onah, director of Luce, photo by Matthew Mendelson
Julius Onahs toneeladaptatie Luce is een van de beste en slimste psychologische thrillers van het jaar. Spannend, gelaagd, ambigu en eindeloos fascinerend. Met thema’s alszwarte identiteit, familie, discriminatie, empowerment, geweld en racisme. En stevige vertolkingen van Octavia Spencer, Naomi Watts, Tim Roth en revelatie Kelvin Harrison.
In 1895 vinden de gebroeders Auguste en Louis Lumière de cinematograaf uit en draaien ze de allereerste films. Al doende ontdekken ze travellings, regie en montage. Cannes-directeur Thierry Frémeaux selecteerde 108 van hun films en levert snedige commentaar bij deze reis naar de oorsprong van de cinema. “A world treasure” prijst Martin Scorsese.
“I can’t help myself! I have no control over this, this evil thing inside of me, the fire, the voices, the torment.” Met M – Eine Stadt sucht Einen Mörder maakte Fritz Lang in 1931 een film over het kwaad in de mens en in de maatschappij. Een verdoken waarschuwing voor het ontluikend nazisme dat de regisseur even later zou ontvluchten.
Toen de Amerikaanse onafhankelijke filmmaker Robert Rodriguez in ’07 een fake trailer voor Tarantino’s B-filmhommage Grindhouse draaide gebeurde dat “als een cameratest, we filmden slechts de ‘money shots’ voor elk moment dat in de trailer zit”. Heel onverwacht sloeg de imaginaire actiefilm ‘Machete’ aan, meer nog dan het nochtans puike Planet Terror-segment. “Fans vroegen me ‘maakte je deze film of ga je hem maken’”, aldus Rodriguez, “en ze deden dat zo vaak en overtuigend dat Machete er wel moest komen”. Het werd een hilarisch ‘over the top’ actiespektakel, surrealistische ‘Mexploitation’ die speelt in een corrupte wereld aan beide zijden van de veelbesproken Amerikaans-Mexicaanse grens. Subversief entertainment.
