LIKE FATHER, LIKE SON
Een telefoontje van het ziekenhuis met de melding dat hun zesjarig zoontje bij vergissing werd verwisseld brengt in Like Father Like Son een architect aan het wankelen. Ook voor Hirokazu Kore-eda was dit familiedrama een wake-up call.
Met het door waargebeurde feiten geïnspireerde ‘Lillian’, een road movie waarin een zwijgzame vrouw door een desolaat Amerika trekt om uiteindelijk in de wildernis te verdwijnen, kijkt de Oostenrijkse filmmaker Andreas Horvath met de ogen van een outsider naar de Verenigde Staten. Sublieme breedbeeld fotografie laat ons kennismaken met adembenemende landschappen, rurale gemeenschappen en een jonge immigrante die radicaal maar langzaam uit de wereld vlucht. En zo een sterk, woordeloos statement maakt.
Lees meer »
“Draag geen pakken van dezelfde kleur,” zegt Eddie Mora tegen zijn pas aangeworven lijfwachten, “dit is The Matrix niet”. Met die repliek laat Neil Burger in zijn kaarten zien. De regisseur van The Illusionist wil ook met Limitless toveren binnen een duidelijk naar film (en ‘creatie’) verwijzend kader.
Lees meer »
LINCOLN: Daniel Day-Lewis in Steven Spielbergs historisch epos
‘Iedereen zal altijd verhalen willen horen’, antwoordt Steven Spielberg steeds wanneer men hem ondervraagt over ‘het einde van de cinema’. En ook: ‘een keer per maand valt de hemel op mijn hoofd en zie ik een nieuwe film die ik wil maken’. De hyperactieve verhalenverteller blijft de bioscopen bestormen met in de werkelijkheid verankerde fantasieën – in amper 18 maanden trok hij met The Adventures of Tintin, War Horse en het sublieme politieke epos Lincoln erg diverse registers open – die zijn vaderland een spiegel voorhouden.
LITTLE BIG MAN
“It makes my heart sad, a world without human beings has no center to it” zegt Jack Crabbs Indiaanse grootvader Old Lodge Skins in Little Big Man, Arthur Penns ontluisterend western epos uit 1970 over de genocide van de Amerikaanse indianen. De blanke indiaan Jack heeft zelf geen middelpunt, is noch bij de blanken noch bij de ‘human beings’ (de indianen) thuis. Moreel staat hij wel aan de kant van de indianen, een volk dat volgens de naar zijn favoriete ‘scalp’ verwijzende Old Lodge Skins gelooft dat “everything is alive. Not only man and animals. But also water, earth, stone. And also the things from them… like that hair. The man from whom this hair came, he’s bald on the other side, because I now own his scalp! That is the way things are. But the white man, they believe EVERYTHING is dead. Stone, earth, animals. And people! Even their own people! If things keep trying to live, white man will rub them out. That is the difference.”
Schijn bedriegt in de wereld van Todd Field. In the Bedroom opent met idyllische beelden van een kuststadje maar onthult snel verstoorde relaties en problematische gevoelens van verdriet en wraak. Pijn omwille van verlies en verlangen naar eigen rechtspraak raakten in post 9/11 Amerika een gevoelige snaar. Little Children begint met een onheilspellend maar misleidend bericht dat de harmonie in een voorstedelijke gemeenschap verstoort.
Lees meer »
Vijf jaar na In the Bedroom regisseert Todd Field met Little Children pas zijn tweede film. Volgens hem zijn “zesde werkstuk want ik nam mijn kortfilms even serieus”. Ernst die geërfd lijkt van Stanley Kubrick, de cineast dankzij wie Field bekend werd via de rol van pianist Nick Nightingale in Eyes Wide Shut.
Lees meer »
JANIS: LITTLE GIRL BLUE: Door Janis te zijn veranderde ze de wereld
“Janis Joplin weigerde zich te onderwerpen aan de regels op het vlak van ras, sekse en sociale positie” zegt de Amerikaanse documentairemaakster Amy Berg tijdens een interview in Deauville, “dat maakte haar eenzaam maar niet minder energiek”. Janis: Little Girl Blue kijkt verder dan de rock ‘n’ roll clichés.
LIVERPOOL
“Ik beschouw het scenario of de dialooglijst als een gids,” zei Lisandro Alonso tijdens een publieksontmoeting na de ‘Quinzaine des Réalisateurs’-vertoning in ‘08. Wat voor gegniffel zorgde. Dialoogzinnen zijn in het minimalistische Liverpool immers op een hand te tellen. Maar deze radicale roadmovie werkt hypnotiserend en bewijst dat de Argentijn een eigenzinnig talent is.
Nadat de Guatemalteekse cineast Jayro Bustamante eerder de discriminatie van indianen (Ixcanul) en homo’s (Temblores) fileerde, richt hij nu met de politieke horrorfilm La Llorona zijn pijlen op een verdrongen stuk geschiedenis: de burgeroorlog en genocide tijdens de jaren 80. De genadeloze dictator generaal Efraín Ríos Montt komt in beeld maar het is de ‘huilende vrouw’, een Latijns-Amerikaanse legende, die als spilfiguur helpt om het verleden (her)ontdekken in deze ijzersterke magisch-realistische film. Horror brengt het verdrongene terug boven water. Want dat is volgens Bustamante nodig: “Mensen leven in ontkenning, ze negeren wat er gebeurd is.”
Lees meer »