Na de discriminatie van indianen (Ixcanul) en homo’s (Temblores) fileert de Guatemalteekse cineast Jayro Bustamante met La Llorona de impact van de burgeroorlog en genocide in zijn land tijdens de jaren 80. Een Latijns-Amerikaanse legende, de ‘huilende vrouw’, brengt in deze magisch-realistische horrorfilm het verdrongene terug boven water. “Mensen leven in ontkenning, ze negeren wat er gebeurd is.”
Lees meer »
LO AND BEHOLD
Leeftijd is voor Werner Herzog geen reden om minder actief te worden. De bijna 75-jarige Duitse cineast draaide in 2016 zowaar drie films: de speelfilm Salt and Fire en de documentaires Into the Inferno en Lo and Behold, Reveries of the Connected World, een bespiegeling over de rol van het internet in de menselijke evolutie. Via een mix van komedie en dystopie, en met de vraag of onze drang om ‘verbonden’ te zijn een hemel of een hel is, peilt deze doc naar extatische waarheid.
THE LOBSTER: Pijnlijke liefde in een conformistische samenleving
The Lobster is de eerste Engelstalige productie van Yorgos Lanthimos, de prettig gestoorde Griekse regisseur van bizarre films zoals Dogtooth en Alps. Gelukkig opnieuw een dolle surrealistische film vol donkere humor. Het waanzinnige verhaal speelt in een nabije toekomst en draait rond ‘singles’ die in een hotel opgesloten worden en 45 dagen de kans krijgen om een partner te vinden. Mislukken betekent transformatie in een dier naar keuze. Een intrigerende en hilarische film over menselijke relaties in een maatschappij die onze vrijheid wil inperken. Gesprek met een eigenzinnig filmmaker.
LORD JIM: Parel van Richard Brooks
“De taak die ik tracht te vervullen is, door de kracht van het geschreven woord, u te doen horen en voelen; maar vooral, u te doen zien” schreef Joseph Conrad in Lord Jim. Dat devies nam de Amerikaanse journalist, schrijver en filmmaker Richard Brooks ter harte. Zijn op locatie gedraaide Conrad adaptatie uit 1965 is een intens en episch louteringsdrama met een sterke Peter O’Toole en de kracht van Lawrence of Arabia. David Leans romantische film werd een klassieker, Brooks sombere tragedie een cultfilm.
Il Divo, La Grande Bellezza en Youth regisseur Paolo Sorrentino distilleerde uit zijn tweedelige TV-serie Loro een wat ongelijke film maar zijn Fellini-achtig portret van de Italiaanse media tycoon en politicus Silvio Berlusconi overstijgt wel de karikatuur en peilt in deze satirische biopic naar hoe een grotesk figuur jarenlang een bevolking kon misleiden en verleiden.
Lees meer »
THE LOST CITY OF Z
We Own the Night en The Immigrant regisseur James Gray verlaat met het avonturenepos The Lost City of Z zijn vertrouwde New York voor het waargebeurde verhaal van explorer Percy Fawcett. Deze Britse kolonel laat in 1906 zijn familie achter om in een nog niet in kaart gebrachte Zuid-Amerikaans gebied op de grens van Brazilië en Bolivië via verschillende expedities op zoek te gaan naar een mysterieuze ‘verdwenen’ beschaving, volgens de ontdekkingsreiziger het ontbrekende laatste puzzelstukje (vandaar ‘Z’) in de menselijke ontwikkeling.
THE LOST CITY OF Z
“Ik zal wel ouderwets zijn,” zegt de Amerikaanse filmmaker James Gray (° 1969), “maar alleen personages en een verhaal interesseren me. Hoe creëer je zingeving in een schijnbaar zinloze wereld? Hoe ontroer je kijkers? Hoe maak je iets diepgaands? Dat boeit me. Al de rest kan me gestolen worden”. De regisseur van Little Odessa, The Yards, We Own the Night, Two Lovers en The Immigrant blijft heel eigenzinnig films maken die bij hun release onderschat worden en achteraf een cultstatus bereiken. Ook zijn door pakjesdienst Amazon geproduceerde en gedeeltelijk in het Amazonegebied spelende The Lost City of Z is geen klassiek actiegedreven avonturenverhaal maar het portret van een getormenteerde dromer die zijn geliefden meesleurt in zijn obsessieve zoektocht naar een utopische verloren wereld. Sublieme, magische en melancholische cinema waar Gray een patent op heeft.
Humor is de sleutel tot het universum van David Lynch, de regisseur die films maakt over het vreemde dat deel uitmaakt van het leven. Wie rationele verklaringen zoekt en enkel intellectuele ernst ziet in Blue Velvet, Wild at Heart, Mulholland Dr. en Inland Empire komt uit bij emotieloos cynisme, pretentieuze bravoure en innerlijke leegte. Maar wie humor ontwaart in de exuberante beeldtaal en de wrede, bizarre wereld van Lynch beseft dat de ‘meester van het vreemde’ niet zozeer wil verbluffen maar vermaken met zintuiglijk en emotioneel surrealistisch entertainment.
Lees meer »
LOST HORIZON
John Cassavetes liet zich ooit ontvallen dat het Amerika van de jaren dertig misschien wel nooit bestaan had, tenzij als uitvinding van Frank Capra. Een boutade die wijst op de impact van Capra op de Amerikaanse cinema en die tegelijk ook het utopische karakter van zijn films belicht. In de jaren dertig-veertig was Frank Capra een man met een dubbele zending: enerzijds verstevigde hij als succesvol en toonaangevend cineast zijn positie als auteur, anderzijds trachtte hij als filmmaker de democratische gedachte in de Amerikaanse cultuur te verankeren.
LOST IN LA MANCHA
De Amerikaanse filmmaker en Monthy Python-lid Terry Gilliam trok de regisseurs Keith Fulton en Louis Pepe voor een ‘making of’ van zijn droom- en passieproject Don Quichote. Maar de droom werd een nachtmerrie en de making of een documentaire over een film die niet gemaakt wordt. Een tragisch filmverhaal van een tegen windmolens kampende filmer. Lost in La Mancha.