“Mijn droom was niet om cineast te worden,” zegt de Vlaamse Caroline Strubbe, “ik werd regisseur om dit verhaal te kunnen vertellen”. Net als haar debuut Lost Persons Area is I’m the Same, I’m an Other een intimistisch-minimalistische film waarmee ze een persoonlijk trauma verwerkt. Een visuele, quasi stille film maar “het is niet omdat er nauwelijks gesproken wordt, dat er niets verteld wordt”.
“De sleutel tot ambiguïteit is helderheid,” zegt regisseur-scenarist James Gray, “je moet helder zijn om ambigu te kunnen worden. Vaagheid is de vijand”. Gray is een cineast die duidelijke, herkenbare verhalen vertelt maar tegelijk ook ambivalente personages opvoert. Overgoten met een klassiek sausje. Zo is The Immigrant een magistraal melodrama gedragen door ambivalente en ontroerende personages. Lees meer »
“Films vormden mij enige venster op de wereld” blijft André Téchiné (Impardonnables) herhalen, “ze waren mijn enige mogelijkheid om te ontsnapen aan mijn familiaal milieu en mijn kostschoolbestaan. Het was waarschijnlijk gevaarlijk want via film leerde ik hoe de wereld werkt en hoe menselijke relaties marcheren. Maar het was magisch en ik was vastbesloten de draad van die magie te volgen.”
Het verhaal van Incendies speelt zich af in een fictief Arabisch land, een metafoor voor alle landen in oorlog. De Frans-Canadese cineast Denis Villeneuve analyseert de conflicten in het Midden-Oosten via een familiale tragedie van Griekse proporties. Een episch drama vol strijd en lijden.
“Van jongs af aan ben ik geïnteresseerd in dromen,” zegt Christopher Nolan, “wat me fascineert is het idee dat tijdens de slaap je geest in een droom een wereld creëert die je als echt ervaart”. Wanneer Hollywood 170 miljoen dollar uittrekt voor een zomerblockbuster verwacht je superhelden, vervolgverhalen of pretparkactie maar nooit een hersenknedende thriller gebaseerd op een origineel idee. Zeker niet wanneer die doolhofrit surrealistisch oogt en de kijker als een intelligent individu behandelt. Maar sinds The Dark Knight, een commerciële hit en tegelijk ook de beste superheldenfilm ooit, weten we dat de Britse cineast zowel een groot publiek als fijnproevers kan betoveren. Zijn Inception is andermaal de enige zomerkraker het etiket meesterwerk waardig.
“Inception is een project waar ik zo’n tien jaar geleden aan begon,” zegt Christopher Nolan, “het leek me interessant om een film over dromen te maken, over hoe ons wakkere leven zich tot ons droomleven verhoudt”. Enkele kaskrakers later werd het een gestileerde en vrij ingewikkelde thriller die net zoals Finchers The Social Network in de traditie van Alfred Hitchcock de brug slaat tussen het mainstream- en arthouse-publiek.
nov 28, 2018 // by Ivo De Kock // Algemeen, documentaire, film, genre, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Ellen Vermeulens Inclusief: Kijken en luisteren naar kinderen
INCLUSIEF
Na 9999 pakt Ellen Vermeulen uit met een andermaal beklijvende documentaire. Inclusief is een observerende documentaire die doet wat in het debat omtrent inclusief onderwijs vaak vergeten wordt: luisteren en kijken naar de kinderen. We volgen vier kinderen, elk met een verschillende problematiek, thuis en op school waardoor duidelijk wordt hoe inclusief onderwijs bij hen werkt. De beelden zeggen meer dan de wereldvreemde slogantaal die al te vaak gehanteerd wordt. Vanaf 4 december in de zalen te zien via het Docpoppies circuit.
James Franco is niet enkel alomtegenwoordig als acteur (Spider-Man, Milk, 127 Hours), zijn filmografie als regisseur oogt ondertussen best indrukwekkend. Franco’s passie voor Amerikaanse Zuiderse literatuur resulteerde al in verfilmingen van William Faulkner (As I Lay Dying, The Sound and the Fury), William Gay (The Long Home) en Cormac McCarthy (Child of God). Daar komt nu een uitstekende, door woede gedreven, adaptatie van John Steinbeck bij: In Dubious Battle.
De eenzame held die de waarheid zoekt in een oneerlijke wereld vol zelfbedrog vormt zowat de rode draad doorheen Steven Soderberghs oeuvre. Maar de maker van Erin Brockovich, Traffic, Ocean’s Eleven en Che is even eclectisch als tegendraads. Hij is een auteur zonder signatuur die vooral wil verrassen. Zo had The Informant! een paranoïde thriller over een klokkenluider kunnen worden. Maar zoals het uitroepteken in de titel en de baseline ‘based on a tattle-tale’ (verhaal van een kletskous en/of klikspaan) verraden, gaf Soderbergh een andere draai aan het waargebeurde verhaal. Het werd een farce, een absurde komedie gedrenkt in tragiek.
“Vroeger zat de filmindustrie vol reuzen, nu zijn er nog slechts dwergen en concerns,” stelde Otto Preminger (1906-1986) vast aan het einde van zijn rijkgevulde carrière. En “Films maken in Hollywood is werken als voorman in een worstenfabriek.” Preminger was een onafhankelijk filmmaker en een auteur, maar geen narcist. “De ideale film is die waar je de regisseur niet opmerkt” beseft de maker van o.a. de a-typische oorlogsfilms In Harm’s Way.
