Dat producent Lionsgate hoopt een attractiepark te openen met zijn drie grootste franchises (Twilight, Divergent en The Hunger Games) als verschillende ‘werelden’ illustreert hoe sterk cinema terugkeert naar zijn roots als kermisattractie. De films zelf geven dan weer aan hoe ver we verwijderd zijn van de morele cinema van de seventies toen attractieparken in het cult-tweeluik Westworld & Futureworld iets zegden over de samenleving en de rol van entertainment met duidelijk metaforische verhalen.
“The Hunt is een verhaal over eerste indrukken die niet kloppen” zegt producent Jason Blum in de making of. Dat geldt ook voor de controverse die ontstond toen Donald Trump, zonder een beeld gezien te hebben, tweette over een film “gemaakt om op te hitsen en chaos te veroorzaken.”
“Action is character”. Naar het briefje dat schrijver Scott Fitzgerald boven zijn bureau hing verwijst William Friedkin graag. “Je bent wat je doet, niet wat je zegt” verduidelijkt de regisseur. Dat principe paste hij toe op zijn leven en zijn werk. Het leidde tot conflicten, controversen en een outsiderstatus. Maar ook tot diverse comebacks en verschillende stevige actiefilms. Zoals The Hunted.
Zes jaar na K-19 maakte Kathryn Bigelow een opgemerkte comeback met The Hurt Locker. Een omstreden Irakfilm die sommige (Franse) journalisten tijdens het festival van Venetië omschreven als een ‘fascistoïde heldendicht’ terwijl (Italiaanse en Amerikaanse) collega’s een ‘bijna-perfect apolitiek antioorlogsdrama’ zagen. Oplaaiende emoties die de intensiteit van deze door adrenalinejunkies gedreven viscerale actietragedie weerspiegelen.
“Hoe durven jullie” zei de tot tranen bewogen Zweedse klimaatactiviste Greta Thunberg in september 2019 op de klimaattop van de Verenigde Naties in New York, “jullie hebben mijn dromen en mijn jeugd gestolen met holle woorden. Wij staan aan het begin van een massauitroeiing en jullie kunnen enkel maar praten over geld en sprookjes van eeuwige economische groei.” Nathan Grossmans documentaire ‘I Am Greta’ is een intieme film over dit zestienjarig schoolmeisje dat met haar ‘Schoolstaking voor het klimaat’ wereldwijd jongeren inspireerde om politieke leiders aan te sporen meer te doen voor het klimaat. Het portret van iemand die zich ten volle geeft, eigenlijk liever niet geportretteerd wil worden en vaststelt: “Mijn leven lijkt wel een surrealistische film.” Maar de documentaire brengt, zo vertelde Anuna De Wever ons tijdens Film Fest Gent, ook een boodschap: “wereldleiders moeten meer doen voor het klimaat.” En “niet enkel jongeren dragen daarbij een verantwoordelijkheid.”
jan 11, 2019 // by Ivo De Kock // actueel, Algemeen, drama, dvd, film, genre, komedie, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Rungano Nyoni’s I Am Not a Witch: Een satirische kijk op vrouwenonderdrukking
I Am Not a Witch
Wanneer een Zambiaans meisje in een heksenkamp belandt gaan in het grappige en sprookjesachtige I Am Not a Witch de poppen aan het dansen. Mede door het sublieme acteerspel van de jonge Margaret Mulubwa blijft deze impressionistische fabel van de debuterende Brits-Zambiaanse cineaste Rungano Nyoni verwonderen en verrassen.
“Wanneer je je verleden niet kent, kun je je geen toekomst voorstellen” zegt Lumumba-regisseur Raoul Peck. Met zijn intense James Baldwin documentaire I Am Not Your Negro graaft hij in dat verleden naar hoop. Na een lang interview met Haile Gerima (Teza, Sankofa), het uitspitten van de geschiedenis van L.A. Rebellion, Julie Dash’s Daughters of the Dust magie die Beyoncé inspireerde, en de confrontatie met thema’s zoals slavernij (The Birth of a Nation, Free State of Jones) en raciale discriminatie (Loving) fileerden we met plezier Pecks meesterwerk.
Toen Ken Loach (°1936) in 1997 een zelfgeschreven minibiografie leverde voor een website opgezet om Britse cultuur te promoten werd zijn bijdrage door de overheid geweigerd. Niet omwille van de relativerende humor (“begon te werken als waarschijnlijk de slechtste acteur in Groot-Brittannië”). Wèl omwille van de bijtende, provocerende kritiek. “Een terugkerend thema in zijn werk is het onderzoeken van twee vloeken van de arbeidersbeweging, stalinisme en sociale democratie,” lezen we, “het laatste geïllustreerd door het Blairproject dat een kapitalistische politiek van de harde lijn camoufleert met een radicale schijn.”
Toen de Britse geëngageerde filmmaker Ken Loach in Cannes zijn tweede Gouden Palm in de wacht sleepte met het sociale drama I, Daniel Blake toonde hij zich trots op zijn bekroning maar woedend omwille van “de wrede Britse bureaucratie die een draconisch sanctioneringssysteem heeft opgezet om aan armen duidelijk te maken dat het allemaal hun fout is, dat ze geen job hebben omdat ze onbekwaam en nutteloos zijn.” Het tekent de 80-jarige veteraan die het publiek een geweten blijft schoppen met humane aanklachtfilms.
