Voor het ontdekken van jong acteertalent moet je bij de Britse levende legende Ken Loach zijn. In diens sociale drama I, Daniel Blake grijpt de 28-jarige Hayley Squires de kans om al haar woeste energie en pure razernij te ballen in een authentiek personage, een alleenstaande moeder die vernederd wordt door een kafkaiaanse bureaucratie. “Loach zegt de dingen zoals ze zijn,” stelt Squires, “dat raakt je en daar word je ook heel kwaad van. Ontdekken hoe hij dat doet was een geweldige leerschool.” Een gesprek over acteren en sterke cinema.
I, Tonya is een heerlijk rommelige en buitenissige mix van faux-documentaire, misdaadtragedie en biopic boordevol Coen-esque criminele stupiditeit en larger than life personages. Allison Janney won de Oscar voor beste bijrolvertolking terwijl Margot Robbie schittert in de rol van de in een schandaal verwikkelde kunstschaatsster Tonya Harding.
Met liefde en blindheid als thema’s had Il Colore Nascosto delle Cose een oerernstig drama kunnen worden of een zeemzoete sentimentele tragedie. In de handen van de Italiaanse cineast Silvio Soldini is het echter een wonderlijke romantische komedie geworden over hoe twee verschillende mensen de kloof tussen twee andere werelden overbruggen.
Twee documentaires die hij draaide over blinden inspireerden de Italiaanse filmmaker Silvio Soldini en dat merk je aan de trefzekere en authentieke wijze waarop hij in de romantische komedie Il Colore Nascosto delle Cose twee mensen en werelden laat botsen.
De Italiaanse filmmaker Bernardo Bertolucci maakte naam met omstreden films zoals Last Tango in Paris, Novecento en The Last Emperor maar zijn absolute meesterwerk is zijn Alberto Moravia-verfilming Il Conformista, een briljante commentaar op fascisme en schoonheid gevat in de poëtische parabel van een conformist wiens twijfel en schuldgevoelens de tijdsgeest weerspiegelen.
Nadat de filmische mokerslag I pugni in tasca in 1965 de toon zette ontwikkelde de Italiaanse scenarist-regisseur Marco Bellocchio zich met politiek geladen films tot een rebelse chroniqueur die uitbundig de heilige huisjes van zijn land sloopt. Zijn waargebeurd misdaadepos annex rechtbankdrama Il Traditore fileert op briljante wijze de Cosa Nostra.
“Laat ‘The Imaginarium of Doctor Parnassus’ uw verbeelding openen!” roept de jonge aankondiger van een reizend theatergezelschap om volk te lokken voor hun ouderwets maar interactief spektakel gedreven door een onsterfelijk medium. Met dat aanbod opent de nieuwste film van Terry Gilliam, meteen ook de laatste film van Heath Ledger. Wat volgt, is een wonderlijk sprookje voor kinderen gericht op volwassenen. “Mijn hersens zijn beschadigd,” zei Gilliam in Cannes om zijn bizarre visuele fantasie te duiden, “als kind was ik zwaar ziek”.
‘Another side of Bob Dylan’. Deze LP-titel uit 64 zou volgens Todd Haynes de titel van èlk Dylan-werk kunnen zijn. De regisseur van Far from Heaven hoopt met I’m Not There “elke vooropgezette notie over Dylan in duizend blinkende stukjes te doen exploderen en hem te (laten) zien als een creatief individu op een bepaalde tijd en plaats én als de ware belichaming van de Amerikaanse meervoudigheid: zijn conflicten, opstanden en tradities”. Het verhaal van Haynes’ Dylan-film-die-geen-Dylan-film-is begon 7 jaar geleden met een inspiratievonk en eindigt met de release van de nu al legendarische anti-biopic. Want het filmevenement van het jaar is een heerlijke brok creatieve, speelse en emotionele cinema. Een visueel en muzikaal meeslepend filmgedicht.
Het 7 jaar durende Dylan-avontuur van Todd Haynes is na de wereldpremière van I’m Not There in Venetië nog niet ten einde. De regisseur trok ‘on the road’ met zijn onconventioneel passieproject. Na het New York Film Festival en voor het London Film Festival stapte Haynes in Gent af. We spraken met de man, wiens favoriete Dylan-album ‘Blonde on Blonde’ is, over de vele gezichten van Bob Dylan en de stilistische, thematische en muzikale rijkdom van I’m Not There.
Kan je van leven veranderen? Van persoonlijkheid? Hoeveel keer? Ja, ja, 6 of 7 maal antwoordt Todd Haynes in zijn virtuoos filmgedicht “geïnspireerd door de muziek en de vele levens van Bob Dylan”. Dichter, profeet, outlaw, oplichter, ster, rock ‘n’ roll martelaar, ‘born-again’ christen. 7 identiteiten verweven in een levensverhaal verbonden met een tijdperk. 6 acteurs krijgen een punt achter hun naam in de generiek en brengen ons in vervoering. Na de transformerende titel I’m he / I’m her / I’m here / I’m there / I’m Not There.
