Deauville et le rêve Américain. Met die documentaire van Daphné Baiwir blikt het Deauville American Film Festival (in de documentaire sectie) terug op een al 45 jaar durend eerbetoon aan Amerikaanse cinema op de plages en de planches van de Normandische badstad. Maar met haar 46^ste editie, die loopt van 4 tot 13 september, kijkt het festival vooral ook naar de toekomst van de filmwereld. De COVID-19 crisis zette het festival aan om, naast de obligate veiligheidsmaatregelen, getroffen Franse festivals als Cannes en Annecy welkom te heten en de traditionele Amerikaanse focus te verruimen. “We delen met (festivaldirecteur) Bruno Barde een openheid naar de wereld” liet Cannes opperhoofd Thierry Frémaux optekenen.

De Corona-crisis treft naast de bioscopen ook filmfestivals. Het grote Cannes weigert het voorlopig openlijk toe te geven, maar publieksfestivals met massa’s toeschouwers in volgepakte filmzalen zijn momenteel geen goed idee. Het Vlaamse Wereldfilmfestival MOOOV reageert creatief door tijdens de festivalperiode, van 21 april tot 4 mei, digitaal te gaan met een geselecteerd kwalitatief programma. Waardoor MOOOV 2020 2.0 naar jaarlijkse traditie een overzicht kan blijven bieden van de trends en ontwikkelingen op het vlak van wereldcinema.

Zondagavond 3 mei sloot het wereldfilmfestival MOOOV haar editie 2020 af met de bekendmaking van het palmares. Grote winnaar van het eerste Belgische filmfestival dat volledig digitaal liep was This is not a burrial, it’s a resurrection, een film van Lemohang Jeremiah Mosese uit Lesotho. De Sembène Award voor beste wereldfilm te zien in België het afgelopen jaar ging naar het Chinese An Elephant Sitting Still van Hu Bo. Volgens de organisatoren was dit online festival een succes maar voor 2021 plant men opnieuw een ‘fysieke’ editie. In de zalen. Op verschillende locaties.

Van zijn agent kreeg de Israëlische schrijver (Pizzeria Kamikaze, Superlijm, Zeven vette jaren) en filmmaker (Camera d’or winnaar Jellyfish) Etgar Keret (° 1967) de raad rond te bazuinen dat hij als gepest jongetje in zijn fantasie vluchtte. Het cliché dat een ongelukkige jeugd een goudmijn is voor een schrijver gaat er nu eenmaal in als zoete koek. Maar aan auteur George Saunders bekende hij dat er ”a different sad story” in het spel was. “Mijn ouders zijn Holocaust overlevers,” aldus Keret, “mijn moeder zag haar moeder en jongere broer vermoord worden voor haar ogen. Als kind kon ik voelen dat ze erg geleden hadden en ik dacht dat mijn rol op aarde was hen gelukkig te maken. Ik huilde nooit en trachtte altijd mijn ouders, en later iedereen, gelukkig te maken.”

“Een leugen is als een duw,” vertelde de Israëlische schrijver (Pizzeria Kamikaze, Superlijm, Zeven vette jaren) en filmmaker (Camera d’or winnaar Jellyfish) Etgar Keret aan documentairemaker Stephane Kaas, “je kunt er iemand mee aanvallen, maar je kunt er ook iemand mee redden als er een trein op ze af dendert.” Zelf heeft hij vooral oog voor die trein en zoekt hij zijn heil in creatieve leugens. Lees: surrealistische verhalen vol humor en menselijkheid. Zoals Mijn konijn van vaderskant, een bundel kortverhalen met een hoek af.

“De spanning resulteert in een beklijvend verhaal en slaat over op de lezer, die afwisselend wordt aangetrokken en afgestoten” lezen we in het juryrapport van de Bronzen Uil. De Nederlandse forensische psychologe Inge Schilperoord (° 1973) won in 2015 met haar debuut ‘Muidhond’ die prestigieuze literaire prijs voor een heuse krachttoer: een spannende en empathische trip door een met zelfhaat worstelende pedofiel. Het wonder herhaalt zich in 2020 want de Vlaamse cineaste Patrice Toye (° 1967) tovert de introspectieve tragedie heel respectvol om in contemplatieve, visuele cinema. Dat werd gesmaakt want de even integere als betoverende Muidhond won de publieksprijs tijdens het recente Film Fest Gent.

Met hun spraakmakende artikelen reeks over het seksueel wangedrag van Harvey Weinstein die startte op 5 oktober 2017 in The New York Times brachten de Amerikaanse onderzoeksjournalisten Jodi Kantor en Megan Twohey niet enkel de van seksueel wangedrag beschuldigde Hollywood producer ten val maar groeiden ze ook uit tot katalysator van de wereldwijde #MeToo beweging. In hun boek ‘Zij zei’ gaan ze dieper in op het onderzoek en zijn impact.

“Er wordt veel over film gepubliceerd maar er wordt amper over geschreven.” Nagels met koppen sloeg misdaadauteur Bavo Dhooge toen hij tijdens het Film Fest Gent ‘Schrijvers op het scherm’ voorstelde. Een non-fictie werk dat zijn twee passies – cinema en literatuur – samenbrengt door stijl en inhoud te verzoenen.

“Learn from yesterday, live for today, hope for tomorrow” was het devies van Albert Einstein. Vooruitblikken is belangrijker dan achteruit kijken maar af en toe stilstaan bij wat voorbij is helpt om wat komt beter te waarderen. In het besef dat onze kijk verandert. “Every single year, we’re a different person. I don’t think we’re the same person all of our lives” liet Steven Spielberg zich ontvallen. Onze top 10 van de jaren 2010 is dan ook een momentopname. Al gaat het om films die al een tijd een plekje vonden in ons filmgeheugen.

Meestal spannen we ons in om geen film te vergeten wanneer het gaat om de jaarlijkse Best Ten. Maar toen De Filmkrant naar de beste vijf titels voor de periode 2010-2019 vroeg, leek het leuk om te gaan voor films die spontaan in ons opkwamen. Films die we graag zouden terugzien. Hoe we nu terugkijken op de lijstjes van de voorbije jaren is een andere, interessante vraag. Eerst even de spontane herinnering wel.