In 2016 maakt Tarzan zijn comeback op het witte scherm. Met dank aan regisseur David Yates en acteur Alexander Skarsgård die de held van heroic fantasy auteur Edgar Rice Burroughs (en tal van Hollywood-verfilmingen) opnieuw tot leven brengen in The Legend of Tarzan. Tijd om even terug te blikken op een van de sterkste en meest onderschatte Tarzanfilms ooit, het uit 1984 daterende Greystoke: The Legend of Tarzan, Lord of the Apes van de Britse regisseur Hugh Hudson. Een cineast die vooral bekend werd met de Oscarbekroonde atletenfilm Chariots of Fire.
Met ‘gevonden beeldmateriaal’ maakte Werner Herzog een dramatische documentaire over een geestesverwant van Brian Sweeney Fitzgerald, de man die in Fitzcarraldo (1982) een opera in de jungle wil bouwen. ‘Grizzly Man’ Timothy Treadwell is een Amerikaans natuuractivist met een overzadigbare passie voor wilde beren die tijdens zijn 13de zomer in Alaska door eentje van hen werd opgepeuzeld.
“We zijn iemand vergeten te nomineren: Harold Ramis voor Cadyshack, Ghostbusters en Groundhog Day” zei Bill Murray tijdens de laatste Oscaruitreiking. Een eerbetoon aan zijn overleden vriend, de scenarist van de cultfilm Groundhog Day. Een kleine, Capra-achtige romantische komedie die uitgroeide tot de lijffilm van een heterogene groep mensen. “Geen enkele film waaraan ik heb gewerkt kreeg dit soort aandacht uit zoveel verschillende richtingen,” aldus Ramis, “mensen keren er tijdens verschillende levensfases naar terug om er andere dingen in te ontdekken”.
“Een jongeman van nergens die nergens heenging”, zo typeert Dito Montiel zichzelf in A Guide to Recognizing Your Saints. De zoon van
een Nicaraguaanse immigrant en een Ierse moeder schreef in zijn autobiografische roman over een bewogen jeugd op straat in zijn geboortewijk Queens.
Joel en Ethan Coen kunnen als geen ander de draak steken met dingen en mensen waar ze dol op zijn. Hun nieuwste komedie, Hail, Caesar!, is tegelijk een ode aan Hollywood en een kritisch portret van de droomfabriek. De broers houden van de gekke, wereldvreemde personages die ze opvoeren en de filmgenres die ze parodiëren.
In mei brengt Cannes, met de uitreiking van de Carrosse d’Or door de Quinzaine, hulde aan John Carpenter, de regisseur die bewees dat ‘gewone’ horrorfilms buitengewone cinema kunnen zijn. Dat gebeurt 41 jaar na Halloween, de kleine ‘slasher’ die een grote invloed had op generaties fans en filmers. Net nu David Gordon Green een leuke variant serveert.
Na zijn geweld- en wraaktrilogie Oldboy, Sympathy for Mr. Vengeance en Lady Vengeance bleef de voormalige Zuid-Koreaanse filmcriticus Park Chan-Wook zich met Thirst profileren als een begenadigd genrefilmer. Met de duistere erotische psychologische puzzelthriller The Handmaiden schuift hij meer op richting romantisch melodrama. Maar Park Chan-Wook is nog altijd gespecialiseerd in visueel sensationele, zintuigelijke cinema. Allesbehalve mainstream.
“Ik herkende de soldaten die ik in Vietnam zag toen ik er een documentaire draaide,” zegt regisseur John Irvin in een bonusdoc, “de personages van Jim Carabatsos’ script waren driedimensionaal en het verhaal toonde hoe jonge mannen zich in een gevechtszone ècht gedragen”. Hamburger Hill stond bij zijn release eind jaren 80 in de schaduw van Platoon en Full Metal Jacket. Ten onrechte
want dit hyperrealistisch menselijk oorlogsdrama is een emotionele mokerslag.
Een masterclass in subtiel acteren, zo zou je het zich in België afspelende Hannah kunnen noemen. Lesgeefster is de onlangs ook al in Red Sparrow sublieme Charlotte Rampling. Regisseur is Andrea Pallaoro, de Italiaanse maker van de studie van wanhoop en vervreemding Medeas, die andermaal een donkere film aflevert waarin minimalisme en miserabilisme verstrengelen.
De eigen ruiten ingooien lijkt een specialiteit van Robert Schwentke. De Duitse regisseur van Tattoo, die na dertien jaar Hollywood (Flightplan, Divergent) terugkeert naar eigen land, verknoeide de actiefilm RED door een ridicuul ‘grappig’ slot en ook Der Hauptmann haalt hij onderuit met een epiloog die de illusie vernietigt en het oorlogsdrama herleidt tot een soort verborgen camera grap. Een didactische grap want de verwijzing naar de experimenten die Stanley Milgram voerde naar de relatie tussen macht en gehoorzaamheid is overduidelijk bedoeld om een parallel te trekken tussen historische bloeddorstigheid en hedendaagse apathie. Maar humor en theatraliteit houden daarbij de realiteit – zowel het tijdsgewricht als de maatschappelijke machtsstructuren – uit beeld.