Halina Reijn, Martin Koolhoven en Alex van Warmerdam zijn zowat de bekendste Nederlandse filmmakers de laatste jaren. Met Sven Bresser klopt een jong talent aan de deur. Zijn langspeeldebuut ‘Rietland’ dompelt oer-Hollands natuurschoon onder in de verontrustende sfeer van een somber psychologisch drama. Bresser fileert de morele vertwijfeling van een rietsnijder die een lijk aantreft op zijn perceel. “Alles draait om angst” aldus de regisseur-scenarist.

Film heeft het vermogen om via beeld en fantasie een historische werkelijkheid op verhelderende wijze zichtbaar te maken. Met The Secret Agent en I’m Still Here leggen Kleber Mendonça Filho en Walter Salles een open wonde in de Braziliaanse samenleving bloot: de nazinderende gruwel van de militaire dictatuur van 1964-85.

Het einde van de wereld was al een obsessie lang voor apocalyptisch filmspektakel die angst uitvergrootte. Twee studies schetsen hoe doemgedachten zich blijven vertalen in de verhalen die we vertellen.

“We verdienen het te weten” lezen we op de affiche van Disclosure Day. Een scifi epos getekend Steven Spielberg dat aanleunt bij paranoïde jaren zeventig thrillers. De regisseur van E.T. the Extra-Terrestrial en Close Encounters of the Third Kind mixt samenzweringen, duistere machten en geheimgehouden buitenaardse bezoekers met een zoektocht naar ‘de waarheid’. Als kinetisch spektakel is het vintage Spielberg maar de meester verhalenverteller verkeert wel in een bijzonder donkere stemming.

Voor Anora regisseur Sean Baker is Roberto Minervini een inspiratiebron. De in Italië geboren filmmaker van The Other Side en The Damned maakt karakter gedreven films, humanistische cinema met een focus op mensen in de marge. Daaar herkent Baker zich in. Ook hij focust op wie in de schaduw van de Amerikaanse Droom leeft. Baker geniet (Oscar)erkenning geniet maar voor het grote publiek blijft Minervini onbekend. Gewaardeerd in kunstmiddens, dat wel. Na de Viennale (2018) eert ook Bozar Minervini via een Close-Up retrospectieve. Dat wordt een van de filmevenementen van 2027!

Samen met Sean Baker wordt Roberto Minervini gezien als voortrekker van ‘Amerikaans Realisme’. Zelf spreekt de in Italië geboren filmmaker over humanistische cinema met een focus op mensen in de marge. Minervini voelt zich thuis in België, het land van zijn vaste monteur Marie-Hélène Dozo, en krijgt begin juni een Close-Up eerbetoon van Bozar.

In 1976 uitgebracht onder de slogan “Het meest verwoestende detectiveverhaal van deze eeuw” groeide All the President’s Men uit tot een van markantste Amerikaanse ‘journalistiek’-films en een schoolvoorbeeld van politieke paranoia cinema. Heel erg seventies, maar 50 jaar later blijkt Alan J. Pakula’s klassieker nog altijd relevant én urgent.

‘Scéal Eile’ (spreek uit ‘shkale el-eh), het Irish Film Festival dat naar jaarlijkse traditie in verschillende Belgische steden loopt, geeft zoals de Ierse uitdrukking aangeeft een podium aan ‘andere verhalen’. Ongekende, ongeziene en onconventionele verhalen. Documentaires, fictieverhalen en Iers gesproken films. Blikvanger dit jaar: ‘Blue Road’, het levensverhaal van de in de ban geslagen auteur Edna O’Brien.

Nog tot 13 september loopt in het Gentse S.M.A.K. ‘Unearthed Conversation’. Een tentoonstelling met recent werk van de Chileense onafhankelijke kunstenaars Francisca García en Mario Navarro over de relatie tussen landschap, beeld, cultuur en (politieke) geschiedenis. “Een conversatie en een uitnodiging tot gesprek” aldus kunstenaars die geestverwanten van filmgrootmeester Patricio Guzmán blijken.

Vaak is het anders maar dit jaar ging in Hollywood de Oscar voor Beste Film ook ècht naar de beste Amerikaanse film. Paul Thomas Anderson tekende al voor ‘Magnolia’, ‘There Will Be Blood’ en ‘Inherent Vice’, maar ‘One Battle After Another’ overtreft deze meesterwerken. Een razendknappe Thomas Pynchon-adaptatie mèt politieke dimensie.