In 2001 ontwikkelde Robbe De Hert (1942-2020) voor de Antwerpse regionale TV-zender ATV de serie Hollywood aan de Schelde, achteraf gebundeld in een documentaire. In 2004 kwam er nog een tweede deel maar het was wachten tot 2018 op een heuse ‘definitieve’ versie.
2017/11/01, Antwerpen, Belgium. Boekenbeurs 2017. Samen met assistente Joke Sluydts en producer Willem Thijssen maakt Robbe De Hert enkele interviews voor zijn documentaire Hollywood aan de Schelde.
De sociale erfenis van Robbe De Hert (1942-2020) blijft liggen. Dat geraakte wat ondergesneeuwd door de lawine lofzangen bij het overlijden van de tijdens zijn leven en filmcarrière vaak uitgespuwde Antwerpse cineast. Zijn liefde, nee: passie, voor cinema stond wel in de spotlight. Met dank aan zijn mooie testamentdocumentaire Hollywood aan de Schelde.
Home is nog altijd maar de vierde langspeelfilm van Fien Troch (°1978) en toch heeft de Vlaamse en in Brussel wonende cineaste al een hele evolutie doorgemaakt. Terwijl haar eerste drie films vooral in het filmfestival circuit hoge ogen gooiden, breekt ze met haar nieuwste ook door bij een ruimer publiek. Ook al blijft ze met de Film Fest Gent winnaar trouw aan haar centrale thema, communicatiestoornis tussen generaties, en maakt ze nog altijd cinema die wringt.
Met haar vierde langspeelfilm Home scoort Fien Troch niet enkel op filmfestivals maar breekt ze ook door bij een ruimer publiek. Ook al blijft ze met de Film Fest Gent winnaar trouw aan haar centrale thema, communicatiestoornis tussen generaties, en maakt ze nog altijd cinema die wringt. Home focust op de randleeftijd der jongvolwassenheid en serveert ons een complex drama zonder helden of happy end. In een energieke, documentaire filmstijl die even heftig is als de emoties van de protagonisten.
Met haar vierde langspeelfilm Home blijft Fien Troch focussen op communicatiestoornissen. Maar ditmaal is haar documentaire filmstijl even heftig als de emoties van de protagonisten.
Wat volgens de eerste persreacties tijdens het filmfestival van Cannes een striemende aanklacht tegen de patriarchale verhoudingen in het oude westen had moeten zijn blijkt helaas een al te vertrouwde macho-fantasie. Tommy Lee Jones heeft met ‘The Homesman’ niet de verhoopte feministische western gemaakt. De acteur-regisseur schiet zich zelfs behoorlijk in de voet.
Pretentieus, voyeuristisch, banaal, platvoers. Het regende verwijten in de Franse pers. Christophe Honoré’s “poëtische ode aan homoseksueel verlangen” Homme au Bain is echter een fraai – zonder middelen maar mèt pornoster François Sagat gemaakt – staaltje van minimalistische cinema. Uitgepuurd maar krachtig.
De visueel wondermooie Macedonische documentaire ‘Honeyland’ volgt een afgelegen wonende vrouwelijke imker in haar dagelijkse overlevingsstrijd. Een indringend en poëtisch portret dat aangeeft hoezeer tradities onder druk staan en hoe fragiel het evenwicht tussen mens en natuur is. Vooruitgang gaat immers gepaard met de drang hulpbronnen te plunderen voor snelle winst waardoor het bestaan van geduldige mensen die op langere termijn willen profiteren van de rijkdommen bedreigd wordt.
“Ik heb een zwak voor Hope and Glory (1987) omdat die film gaat over mijn eigen familie,” herhaalt de Britse regisseur John Boorman (Point Blank, Deliverance) in interviews. Terecht want deze semi-autobiografische film die door de ogen van een verbaasde zevenjarige jongen kijkt naar een door bommen geteisterd Londen tijdens WO II is intrigerend en wondermooi.
“Volg je inwendig maanlicht, verberg de waanzin niet” schreef Allen Ginsberg (1926-1997). Het prettig gestoorde Howl duikt in de geest van de Beat dichter en brengt via het gelijknamige gedicht een tijdperk en een generatie tot leven. Maar ook mythische figuren en een conservatieve, repressieve samenleving.