Dossier Horror Revival, deel 1: The Horror! Bloedige tekens aan de wand
Een nieuwe golf horrorfilms ruilt humor in voor gruwel. Een teken van de tijd. De nieuwe gezichten van de angst weerspiegelen een diepgewortelde angstcultuur.
Een nieuwe golf horrorfilms ruilt humor in voor gruwel. Een teken van de tijd. De nieuwe gezichten van de angst weerspiegelen een diepgewortelde angstcultuur.
De horrorfilm werkt als een nachtmerrie die met monsters en metaforen inspeelt op onze angstreflexen. Anatomie van griezelig plezier.
“Eli Roth is waar horror op wachtte”, aldus Quentin Tarantino, “geen videoclipcineast die zijn eerste film maakt en dan iets anders gaat doen of een oude regisseur die baalt omdat hij nog altijd maar horror draait. Eli wil horrorfilms maken”. Zoals Hostel.
De toekomst van horror? “Het is een hele eer wanneer je idool Quentin Tarantino je zo noemt,” zei Eli Roth (°1972) toen we de regisseur van Hostel in Rome belden, “maar zelf zie ik me zoals Rob Zombie, Alexandre Aja, Park Chan-wook en Neil Marshall, mensen die de films willen maken waarmee ze opgroeiden”.
Het Britse trio achter sitcom Spaced en horrorkomedie Shaun of the Dead – regisseur-scenarist Edgar Wright, acteur-scenarist Simon Pegg en acteur Nick Frost – verrast met een grappige en liefdevolle hommage aan de Amerikaanse actiefilm. “Hot Fuzz is géén parodie,” benadrukt Wright, “maar een eerbetoon aan dat soort cinema”.

“Ik leef en adem om films te maken,” zegt Rob Zombie, regisseur van House of 1000 corpses en The Devil’s Rejects, “ik misprijs muziek niet maar ik ben mijn leven lang al door cinema geobsedeerd. Alleen liet de verwezenlijking van die droom lang op zich wachten”.
Lees meer »
Meester provocateur Lars von Trier daalt film na film af in de duistere diepten van de menselijke geest. Na zijn ‘vrouwelijke’ apocalyptische trilogie (Antichrist, Melancholia, Nymphomaniac) voert hij ons in zijn ‘mannelijk’ portret van een psychopaat The House that Jack Built zelfs letterlijk mee op een helletocht. Andermaal sneuvelen heilige huisjes.
Lees meer »“Kunst trekt ons aan door wat het onthult over ons geheime leven” merkte Jean-Luc Godard op. Wie de functionering van mannelijke kameraadschap wil onderzoeken, wordt op weg gezet door de in Sundance, Cannes en Deauville (Revelatieprijs) enthousiast onthaalde zedenkomedie Humpday. “Ik wou geen farce maken, wel een authentieke, menselijke film” zegt Lynn Shelton, die haar statuut van onafhankelijk filmmaker koestert “omdat het mijn ziel voedt”.
Dat producent Lionsgate hoopt een attractiepark te openen met zijn drie grootste franchises (Twilight, Divergent en The Hunger Games) als verschillende ‘werelden’ illustreert hoe sterk cinema terugkeert naar zijn roots als kermisattractie. De films zelf geven dan weer aan hoe ver we verwijderd zijn van de morele cinema van de seventies toen attractieparken in het cult-tweeluik Westworld & Futureworld iets zegden over de samenleving en de rol van entertainment met duidelijk metaforische verhalen.

“The Hunt is een verhaal over eerste indrukken die niet kloppen” zegt producent Jason Blum in de making of. Dat geldt ook voor de controverse die ontstond toen Donald Trump, zonder een beeld gezien te hebben, tweette over een film “gemaakt om op te hitsen en chaos te veroorzaken.”
Lees meer »