Acht jaar na zijn langspeelfilmdebuut Lebanon (2009) tekent de Israëlische filmmaker Samuel Maoz (° 1962) opnieuw voor een omstreden maar (in Venetië) bekroonde film. Foxtrot (2017) is een intieme tragedie in drie bedrijven die de absurditeit van oorlog blootlegt. Ex-militair Maoz is een ervaringsdeskundige die de traumatische impact van oorlogsgeweld en de mythe van de Israëlische natie als geen ander in ontluisterende filmverhalen weet aan te kaarten. Tot woede van Israëlische ministers die meer nestbevuiling dan kunst zien.
Het eerste huwelijk tussen Disney en Tim Burton liet op de klippen toen de studio in 1984 de kortfilm Frankenweenie slechts beperkt uitbracht wegens “te intens, te donker en te macaber”. Ook al counterde de filmmaker dat “de hond die centraal staat geen gruwelijk monster is, het is een dier met emoties dat opnieuw tot leven wordt gebracht door een kind dat van zijn hond houdt”.
Samen met de Franse iconische actrice Isabelle Huppert stelde New Yorker en onafhankelijk filmmaker Ira Sachs in Cannes – ver van zijn gehate president Donald Trump – Frankie voor. De reacties waren gemengd maar Sachs genoot van het gebeuren. Sachs was voor het eerst in Cannes in 2002 (“as entourage for my friend Karim Ainouz’s wonderful film Madame Sata“) en noteerde in 2019 op Facebook “I realized that since 2002 and now, over those seventeen years, I’ve made 6 feature films, and somehow managed to eek out a sustainable career making personal cinema. No day is easy, some days are fabulous. It’s good to be back again, carrying with me all that I’ve experienced in the years between.”
In een periode waar racistisch geweld in de Amerikaanse samenleving een heropleving kent, worden slavernij films zoals 12 Years a Slave, Django Unchained en The Birth of a Nation vooral als metaforische verhalen gezien. Waarbij de graad van realisme van de weergegeven brutaliteiten (gore in een historisch jasje) én het delen van het point-of-view van slaven (en hun woede) voor waardering zorgen. Free State of Jones, het waargebeurde verhaal van een blanke Zuiderse deserteur die met zijn rebellie de Afro-Amerikaanse zaak dient, past niet in dit stramien en bleef daardoor ondergewaardeerd.
Freud is, zoals de ‘Freud, le film oublié’ documentaire op deze dvd aangeeft, een vergeten film. Wanneer de Amerikaanse regisseur John Huston ter sprake komt worden The Maltese Falcon, The African Queen en Moby Dick aangehaald. Maar zelden meesterwerken zoals Fat City, Wise Blood of Under the Volcano. En helemaal nooit Freud, een intellectuele biopic uit 1962 die net als Hustons ontluisterende Monroe-film The Misfits het jaar voordien een commerciële flop bleek. Het is nochtans straffe cinema. Een gedurfde film over ideeën met een sterke mise-en-scène.
Billy Wilder wordt vooral herinnerd voor zijn jaren vijftig werk, van Sunset Boulevard tot Some Like it Hot, maar de Oostenrijks-Amerikaanse cineast draaide tijdens de seventies enkele miskende meesterwerken. Het melancholische Avanti!, het tragische Fedora én de eerder door Lewis Milestone en Howard Hawks verfilmde bitterzoete komedie The Front Page.
Hugh Jackman stars in Columbia Pictures’ THE FRONT RUNNER.
Met The Front Runner vertelt Jason Reitman, de Canadees-Amerikaanse regisseur van Juno en Tully, het verhaal van een Amerikaans politiek schandaal: de val van Gary Hart, de Democraat die in 1987 op het punt stond de nominatie als presidentskandidaat van zijn partij in de wacht te slepen toen een vermeend seksschandaal hem onderuit haalde.
FRUITVALE STATION: Vroegtijdig einde van een leven
Toen op het Fruitvale station in de vroege uren van Nieuwjaarsdag 2009 een zwarte jongeman werd doodgeschoten door een blanke metro-agent stond Oakland in vuur en vlam. “Ik was getuige van de rellen en de frustratie maar merkte dat ze zonder effect bleven,” zegt Ryan Coogler, “door met Fruitvale Station 90 minuten aandacht te krijgen bereik ik meer dan door winkels te vernielen”.
Zes jaar na de kernramp in het Japanse Fukushima beleeft de speelfilm ‘Fukushima, Mon Amour’ zijn bioscooppremière. In deze tussen komedie en drama balancerende film van de Duitse cineaste Doris Dörrie komen de milieuproblematiek en de desastreuze gevolgen van dergelijke rampen voor ons ecosysteem aan bod maar dit is evenzeer een zedenstudie die focust op het western narcisme. Een dubbel vrouwenportret met veel liefde voor de Japanse cultuur en een satirische kijk op het Westers narcisme.
Stanley Kubrick (1928-1999) was het prototype van de ’maverick director’: bezeten, eigenzinnig en origineel. Maar zijn gedrevenheid ging verder; hij was een perfectionist, een visionair schrijver met beelden, een eenzaat die vluchtte uit de wereld waarop hij zijn camera richtte.
