CAROLINE STRUBBE
Gedreven door de nood om via eigenzinnige verhalen persoonlijke demonen uit te drijven maakt de Vlaamse cineaste Caroline Strubbe kwetsbare films over mysterieuze mensen. Als auteur richt ze zich op een cinefiel publiek zonder bewust publieksonvriendelijk te willen zijn. Wat zij maakt is ‘slow cinema’, contemplatieve films die op een rustige maar gestileerde wijze schoonheid en persoonlijke nastreven.
FIEN TROCH
“Wel intens om zo de hele tijd in de kijker te staan” blogde Fien Troch (°1978) aan het einde van de promotiecampagne voor Unspoken, haar tweede langspeelfilm. In tegenstelling tot nogal wat collega-filmmakers valt Troch niet op door haar grote mond en dito ego. Ook al oogst ze lof en prijzen voor haar (met ook Een ander zijn geluk en Kid) ondertussen al drie films. Dat succes dankt ze niet aan grootspraak maar aan koppigheid, doorzettingsvermogen en eigenzinnigheid. Aan de verbetenheid waarmee ze aandacht vraagt, niet voor zichzelf maar voor haar films.
FIEN TROCH
Met Kid maakte Fien Troch haar mooiste maar ook moeilijkste film. “Niet elke filmervaring moet vlot zijn,” stelt ze, “een film mag wringen”. Het bioscooppubliek volgde niet maar gelukkig is er nog altijd dvd. Een gesprek met een eigenzinnige cineaste.
THE BIG RED ONE
Met de release van de onuitgegeven roman ‘Brainquake’, van Gerald Peary’s reader ‘Interviews’ en van Park Row, Pickup on South Street, Forty Guns en White Dog in de ‘Masters of Cinema’ serie is Samuel Fuller (1912-1997) weer ‘hot’. De als ‘Rousseau van de cinema’ bekend staande Amerikaan is het prototype van de cultregisseur, een door A-regisseurs bewonderde B-filmer. “Wanneer je niet van Fullers films houdt dan hou je gewoon niet van cinema” wist Martin Scorsese. Fuller draaide 23 films tussen 1949 en 1989, werd op handen gedragen door zowel Godard als Truffaut en gold voor vele critici als ‘auteur’. Toch verwierf hij pas na de postume reconstructie van de autobiografische oorlogsprent The Big Red One zijn plaats in het Hollywood pantheon.
SAM FULLER: Film is emotie
“Toon het! Twee korte woorden. Beter dan een 500 woorden lange discussie” liet Samuel Fuller (1912-1997) geregeld optekenen. De Amerikaanse scenarist-regisseur was een man van sterke beelden maar ondanks deze uitspraak toonde hij zich ook erg taalvaardig. Dat blijkt uit zijn rake film- en romandialogen én uit de manier waarop hij interviews veranderde in monologen. Cultcineast Fuller was immers 24/24u een verhalenverteller, een man met een boodschap op zoek naar een hongerig publiek. Een spraakwaterval wiens enthousiasme en energie erg aanstekelijk werkten.
ORSON WELLES
“Ik wil niet blijven horen dat Charles Dickens een klootzak was,” zegt Orson Welles (1915-1985) in MY LUNCHES WITH ORSON, “ik ben niet geïnteresseerd in de artiest maar in zijn werk”. Honderd jaar na zijn geboorte blijft Welles’ werk indruk maken. Parels zoals Citizen Kane, The Magnificent Ambersons, The Lady from Shanghai, Mr. Arkadin, Touch of Evil, Chimes at Midnight en F for Fake boeien nog altijd. Maar de legendarische Amerikaanse filmmaker blijft ook als mens fascineren. Daarom is het door Peter Biskind geredigeerde MY LUNCHES WITH ORSON interessant. Het beeld dat deze ‘gesprekken van Henry Jaglom en Orson Welles’ ophangen van de theater- en filmmaker situeert zich tussen dat van de oplichter gecreëerd in kritische biografieën en dat van genie zoals zijn fans hem portretteren.
MILDRED PIERCE: De emotionele empathie van Todd Haynes
Toen I’m not there-regisseur Todd Haynes aankondigde dat hij Mildred Pierce voor de Amerikaanse betaalzender HBO ging omtoveren in een miniserie dacht iedereen aan een remake van Michael Curtizs Hollywood film noir uit 1945. Maar de Sirk-fan koos voor een trouwe adaptatie van de roman geschreven door James M. Cain en een reanimatie van een vaak uitgespuwd genre: het melodrama. “Het idee was om oude films, genres en onderwerpen te gebruiken om mensen te doen nadenken over hier en nu” stelt Haynes. Televisie blijkt geknipt voor de adapatie van “een door vrouwen gedreven verhaal” dat onze verbeelding prikkelt.
L’ECUME DES JOURS: Michel Gondry transformeert het boek
L’écume des jours, de zevende speelfilm van de Franse regisseur-auteur-bricoleur Michel Gondry (Eternal Sunshine of the Spotless Mind, La Science des rêves, Be Kind Rewind, The Green Hornet, The We and the I) is een ode aan artisanale cinema via een surrealistisch getint tragisch liefdesverhaal. Maar het is vooral ook een inventieve adaptatie van de onverfilmbaar geachte cultroman die Boris Vian schreef in 1947. Een eigenzinnige, poëtische en emotionele interpretatie die begint als een lichtvoetige komedie maar eindigt als een apocalyptische dystopie. Met donkere melancholie als leidraad en de dood die verankerd is in liefde.
FRENZY
Afred Hitchcock is dood. Al een tijdje: de Britse filmregisseur stierf in 1980. Zijn films blijken wel onsterfelijk. Via eerst televisie, later dvd en nu Blu-ray ontdekken steeds nieuwe generaties filmliefhebbers de sublieme suspensevoering, de donkere humor en het technisch meesterschap van Hitchcock. Tegelijk is ook de waardering voor Hitchcock toegenomen. Het predicaat vakman werd ingeruild voor het aureool van kunstenaar. “Met Hitchcock omgaan is zoals omspringen met Bach,” zegt zijn grootste fan Brian DePalma, “Hitchcock dacht praktisch elk cinematografisch idee uit dat ooit werd toegepast”.
VERTIGO
Eerst was hij een vakman. Dan werd hij een auteur en een merk. Om na zijn fysieke verdwijnen te blijven leven als een begrip. De naam ‘Hitchcock’ en de term ‘Hitchcockiaans’ staan nog steeds voor hoogstaande ‘pure’ cinema, passie voor film en respect voor de kijker. Speciale dvd-edities van Rear Window, Vertigo en The Birds gunnen ons een blik achter de schermen. Maar de magie van de meester blijft.