MOULIN ROUGE

Het idool van de MTV-generatie, Robbie Williams, is zelf een hevige fan van Moulin Rouge. De film inspireerde hem tot een duet met hoofdrolspeelster Nicole Kidman. Het nummer, ‘Something Stupid’, lag perfect in de lijn van het ‘swing’ project waarmee Williams zijn liefde voor big band muziek had uitgedrukt. Met een CD en een uniek concert, “a dream come true” (1), keerde Robbie Williams terug naar 1959. Een beetje zoals Baz Luhrmann, die na William Shakespeare’s Romeo + Juliet tot regisseur van de MTV-generatie was gebombardeerd, met Moulin Rouge een trip naar 1900 had gemaakt.

Lees meer »

PAUL THOMAS ANDERSON

Na de eigenzinnige studiofilms van de jaren 70 en het Nieuwe Hollywood van Coppola en Scorsese leek de door financiers telegeleide Amerikaanse filmindustrie eind jaren 80 ingedommeld. Tot Hollywood gewekt werd door de ‘Sundance kids’ van de videogeneratie: Steven Soderbergh, Quentin Tarantino, David Fincher, Spike Jonze, David O’ Russell, Todd Haynes, Darren Aronofsky en Paul Thomas Anderson.

Lees meer »

BEYOND THE MOUNTAINS AND HILLS

De Israëlische scenarist-regisseur Eran Kolirin (° 1973) verwierf in 2007, met dank aan het filmfestival van Cannes, internationale roem met zijn langspeelfilmdebuut, de muzikale dramatische komedie The Band’s Visit (Bikur Ha-Tizmoret). Zijn tweede, het drama The Exchange (Hahithalfut), maakte minder indruk en haalde in België zelfs de zalen niet. Gelukkig slaagde Kolirin erin om, opnieuw dankzij Cannes, een succesvolle comeback te maken met het existentiële drama Beyond the Mountains and Hills (Me’ever Laharim Vehagvaot).

Lees meer »

LOLA

“Bij mijn debuut The Masseur volgde ik mijn intuïtie,” zegt Brillante Mendoza, “maar mijn vrienden en zelfs mijn hoofdactrice vonden het vervelende troep. Toch ben ik mijn hart blijven volgen”. Gelukkig want met negen films in de laatste vijf jaar bewijst de Filipijnse cineast dat de bekroning als Beste Regisseur in Cannes voor Kinatay dikverdiend was. Na de première in Bozar van Lola focust Cinematek in november op het oeuvre van deze omstreden maar getalenteerde erfgenaam van het neorealisme.

Lees meer »

NERUDA

De Chileense cineast Pablo Larrain (° 1976) is een nog jonge filmmaker, hij rondde net de kaap van de 40, die met zeven langspeelfilms een beperkt maar gediversifieerd en fascinerend oeuvre opbouwde en de status van auteur verwierf. In 2016 liep hij in de kijker met twee heel verschillende films, twee portretten van nationale iconen. De Amerikaanse presidentsvrouw Jacqueline Kennedy in Jackie en de Chileense communistische dichter Pablo Neruda in Neruda. Geen klassieke biopics en evenmin heldendichten (“We bouwen geen monumenten” benadrukt Larrain) maar eigenzinnige, brutale, persoonlijke en sterk uitvergrote portretten van individuen die opgejaagd worden door hun samenleving. Plastische en viscerale cinema met zorg geboetseerd door de uitzonderlijke stilist en auteur die Pablo Larrain is.

Lees meer »

HAILE GERIMA

Een veelfilmer is de in Ethiopië geboren en tijdens de sixties naar de V.S. geëmigreerde onafhankelijke cineast Haile Gerima niet. Maar de regisseur van Sankofa en Teza heeft boeiende dingen te vertellen over blanke mainstream cinema, zwarte filmmakers, problematische filmrestauraties, dekolonisering van de geest, de Afrikaanse diaspora, de nood aan verzet en de verheerlijking van ‘zijn’ filmcollectief L.A. Rebellion.

Lees meer »

PLANET TERROR

“De films van Quentin Tarantino zijn films met een jaren 70-geest,” zegt Desperado en Machete-regisseur Robert Rodriguez over zijn kompaan van de vampierenmisdaadactiefilm From Dusk Till Dawn en de B-film hommage Grindhouse, “die van mij zijn doordrongen van de jaren 80”.

Lees meer »

ALAIN RESNAIS

“Ik maak films als een knutselaar die met betekenissen en beelden bezig is zonder aan vorige films te denken,” zei Alain Resnais tijdens het jongste Festival van Cannes, “ik tracht nooit in herhaling te vallen, dus wanneer ik had gezien dat er iets in Vous n’avez encore rien vu zat dat een testament kon lijken dan had ik de film nooit gemaakt”. De ondertussen 90-jarige Franse cineast wil niet alleen van geen ophouden weten (na zijn door de media als afscheidsfilm voorgestelde nieuwste werk sleutelt hij aan het scenario van de komedie Aimer, boire et chanter, vanzelfsprekend “iets compleet anders”), hij weigert ook om zich te laten opsluiten in een ‘verklarend’ vakje.

Lees meer »

JONATHAN DEMME

Woensdag overleed de Amerikaanse filmmaker Jonathan Demme aan de gevolgen van slokdarmkanker en hartproblemen. Zijn familie vroeg fans om geen bloemen te geven maar te doneren aan ‘Americans for immigrant justice’, een organisatie die immigranten beschermt tegen de heksenjacht van Donald Trump. Het typeert de progressieve cineast die Demme was, een man die met twee voeten in de realiteit stond en iemand voor wie de menselijke maat cruciaal was. Vandaar zijn keuze voor films op het ritme van muziek en het leven. Echt, emotioneel en empathisch.

Lees meer »

THE WARRIORS

“Jij ziet die titels in mijn filmografie als films, ik herinner ze als sociale ervaringen” stelt Walter Hill. De erfgenaam van Raoul Walsh, John Ford en Howard Hawks houdt van dialogen die veel zeggen met weinig woorden en van personages die zich fel ontwikkelen via sterke actie. Voor de meest klassieke onder de moderne cineasten schuilt in elk verhaal een metafoor en in elke film een western. Wij praatten n.a.v. de western Broken Trail met een ‘storyteller’ die de wereld als een belaagde huifkar ziet.

Lees meer »