TIM BURTON
Een gigantische vis, een weerwolf, een reus en een zingende Siamese tweeling. De bizarre Big Fish-creaturen zijn echo’s van monsters uit de horror- en sciencefictionfilms die de fantasie van de jonge Tim Burton prikkelden.
DAVID LOWERY
De ‘American Independents’ mogen dan vaak tussen twee stoelen – arthouses en multiplexen – vallen, regelmatig duiken er talenten op die alles hebben om de grote cineasten van morgen te worden. Vorig jaar was er Benh Zeitlin (Beasts of the Southern Wild), dit jaar liepen Ryan Coogler (Fruitvale Station) en David Lowery in de kijker. Met het Texaanse sprookje Ain’t Them Bodies Saints, een rustig meanderend intiem verhaal tegen een epische achtergrond, tekent Lowery zelfs voor de revelatie van 2013.
STUCK
“Ik wil dat je als kijker iets voelt,” aldus Stuart Gordon, “woede, angst, frustratie, opwinding, herkenning, plezier. Film moet je het leven laten proeven. En er je even bij laten stilstaan. Wat je als kunstenaar wil is mensen dingen anders laten zien. En daarvoor moet je tot hen doordringen. Soms door taboes te doorbreken, soms door tegen de stroom op te roeien”. Stuck trof het BIFFF-publiek in ‘08 als een mokerslag, won een Zilveren Raaf maar haalde achteraf bij ons de bioscoop niet. Maar in het jaar dat Gordons cultsucces Re-Animator zijn 25ste verjaardag viert, is deze op waargebeurde feiten gebaseerde thriller eindelijk dankzij dvd te bewonderen. Tijd voor een gesprek met de horrormeester.
LISANDRO ALONSO
De Argentijnse cineast Lisandro Alonso is één van de boeiendste stemmen in de hedendaagse Latijns-Amerikaanse cinema. Met vrije films zoals La Libertad, Los Muertos, Fantasma, Liverpool en Jauja bewees hij in staat te zijn platgetreden paden te verlaten en een creatieve ‘vrijheidscinema’ te ontwikkelen. Van 8 t.e.m. 14 november organiseert de Brusselse Cinematek i.s.m. Cinea een retrospectieve én een colloquium gewijd aan zijn oeuvre. Alonso, die aanwezig zal zijn, krijgt ook een carte blanche om zijn favoriete films voor te stellen.
DAVID LYNCH
«Ik hou ervan om binnen te dringen in een donkere zaal en me in de duisternis verloren te voelen. Voor mij is dat cinema en ik hoop dat anderen hetzelfde plezier beleven wanneer ze mijn films gaan bekijken» Dixit David Lynch.
SANKOFA: Een slavernijfilm over mensen
In de Brusselse Cinematek loopt van 8 april tot 11 mei een hommage aan Haile Gerima, een iconisch filmmaker actief in twee werelden: de Ethiopische en de Afro-Amerikaanse cinema. Naast een retrospectieve van zijn werk – met mijlpalen zoals Sankofa, Ashes and Embers en Teza – staat er een ontmoeting met de regisseur op het programma en worden enkele klassiekers van de ‘Derde Cinema’ vertoond die hem inspireerden. Een buitenkans om kennis te maken met, zoals hij zichzelf omschrijft, een’onafhankelijke filmmaker uit de derde wereld’.
KATHRYN BIGELOW
“Ze zullen denken dat Kathryn Bigelow een Oost-Europees pseudoniem voor een man is,” kreeg de cineaste n.a.v. Point Break te horen van haar toenmalige man James Cameron, “want vrouwen filmen actie zo niet. Het zal boeiend zijn om te zien hoe de wereld op jou reageert.” Verdeeld zou blijken.
LE GENOU DE CLAIRE
“Ik film omdat ik niet schilder, omdat ik niet schrijf” antwoordde Éric Rohmer (1920-2010) op de vraag waarom hij filmde. Voor hij cineast werd wou Rohmer schrijver worden. Een ambitie die hij niet kon waarmaken maar zijn passie voor literatuur bleef intact en voedde al zijn films. Dat werden er zo’n 25, in een carrière van 50 jaar. De voormalige filmcriticus en paus van de Franse Nouvelle Vague is eerst en vooral een verhalenverteller, een regisseur gedreven door liefde voor het vertellen van verhalen gevat in reeksen – ‘Contes moraux’, ‘Comédies et proverbes’ en ‘Contes des quatre saisons’ – of in individuele intieme avonturen. Een coherent oeuvre doordrenkt van gevoel voor schoonheid. Verzameld door een spiritueel auteur die zijn streven naar onafhankelijkheid vertaalde in een werkwijze en een stijl. Rohmer laat de Franse cinema verweesd achter, maar gelukkig hebben zijn films het eeuwige leven.
PLAYTIME
“I am difficult to make me laugh” antwoordde Jacques Tati in grappig fout-Engels op de vraag waarom hij eruit zag als “a sad dog”. Simon Carmiggelt kreeg te horen dat films gelukkig moeten maken: “Een verhaal moet iets hebben van… en Tati houdt zijn hoofd schuin en fluit even, als een vogeltje in het bos”. Geluk en verdriet, humor en tragiek waren innig verstrengeld in het leven en in het werk van de volgens Marguerite Duras ‘grootste cineast ter wereld’. Het Filmfestival van Gent zorgt voor een passend eerbetoon met een retrospectieve en een tentoonstelling. “Ik bied u vakantie aan,” stelde Tati, “u brengt haar door zoals u wilt. Als u nadien vertrekt, zonder dat het u is gelukt, wijt het dan aan uzelf. Ik heb het materiaal gegeven”.
FIEN TROCH
“Mijn eerste drie films hadden veel gemeen ook al waren ze heel verschillend van stijl,” zegt Fien Troch (° 1978), “ze hadden allemaal iets hermetisch, iets statisch, iets gesloten. Ik had echter het gevoel dat ik dit hoofdstuk moest afsluiten. Je kan Home zien als ‘een reactie op’ wanneer je weet dat ik telkens vertrek van ‘denken over’. Ik voelde heel erg dat ik dit meer verhalend en krachtiger moest vertellen. Minder afstandelijk ook. Ik wou er heel dicht opzitten en het heel hard tonen.” Met haar vierde langspeelfilm is Fien Troch niet langer de ster van de internationale filmfestivals maar breekt ze ook door bij een ruimer publiek. Toch blijft de Film Fest Gent winnaar trouw aan haar centrale thema, communicatiestoornis tussen generaties, en maakt Troch nog altijd cinema die wringt.