Kan Hollywood boeken verneuken? Reken maar, en de op serieuze thema’s geilende Stephen Daldry is daarvan het beste bewijs. Zijn kurkdroge literatuurverfilmingen The Hours en The Reader kapseisden onder gepolijst perfectionisme en morele betweterigheid. Samen met het casten van de bordkartonnen has beens Tom Hanks en Sandra Bullock voor de hoofdrollen en de vaak in de karikatuur-val trappende Max von Sydow en John Goodman in bijrollen, voorspelde dat niet veel goeds voor de verfilming van Jonathan Safran Foers in 2005 gepubliceerde hartverscheurende 9/11-roman ‘Extremely Loud & Incredibly Close’.
Alles komt terug. Nucleaire Koude Oorlog-angst verschilt niet zo van het schrikbeeld dat via de huidige pandemie opdoemt. Sidney Lumets sixties klassieker Fail Safe stond altijd in de schaduw van Kubricks Dr. Strangelove maar blijkt nu urgent. En sterke cinema.
De Canadese actrice Charlotte Le Bon maakt haar regiedebuut met het mysterieuze coming of age-drama ‘Falcon Lake’. Een sensuele, spookachtige graphic novel-adaptatie die meer dreiging, diepgang en dubbelzinnigheid bevat dan de doorsneefilm over verwarrende kindertijd. “Adolescentie is fascinerend zolang je niet vervalt in ernst of meligheid”, benadrukt Le Bon.
Lisandro Alonso (Buenos Aires 1975) is één van de boeiendste stemmen in de hedendaagse Latijns-Amerikaanse cinema. Na La Libertad (2001) en Los Muertos (2004) liet hij zich in 2006 in Cannes opmerken met Fantasma. Een aanleiding om met hem te spreken.
Twee cineasten uit Austin, Texas werden ‘Sundance Kids’: Robert Rodriguez en Richard Linklater. Maar de maker van Slacker, het tweeluik Before Sunrise/Before Sunset en A Scanner Darkly bleef het meest een onafhankelijke rebel. Getuige zijn frontale aanval op de Fast Food Nation.
De jaren zeventig waren hoogdagen voor de Amerikaanse cinema dankzij New Hollywood. Jonge Turken bestormden de droomfabriek en oude meesters grepen de nieuwe creatieve vrijheid aan om persoonlijke films te maken. Voor The Maltese Falcon en The African Queen regisseur John Huston was dat Fat City.
dec 18, 2018 // by Ivo De Kock // Algemeen, drama, film, genre, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Yorgos Lanthimos’ The Favourite: Een ongemakkelijk gevoel
Een wilde, wonderlijke wereld. Waar de grens tussen pathos en humor verdwenen is. Daarin blijven de films van de Griekse cineast Yorgos Lanthimos spelen. Want de auteur van Dogtooth, The Lobster en The Killing of a Sacred Deer mag dan wel het scenario van The Favourite niet zelf geschreven hebben, zijn kostuumfilm blijft vreemd én bevreemdend.
Met Fellini Roma tekende de Italiaanse maestro voor een frivole visuele en emotionele orgie in de ban van middelpuntvliedende krachten, tegelijk een liefdevol portret van een monsterlijke stad én een uit herinneringen opgebouwd zelfportret. De samen met Amarcord meest uitbundige en inventieve film van Federico Fellini krijgt van Rimini een gepast eerbetoon via een Blu-ray editie met spectaculair bonusmateriaal.
“Een routinefilm” schreven Franse journalisten over La fille inconnue. Voor het eerst werd in Cannes neerbuigend gedaan over een film van de broers Dardenne, toch tweevoudige Palmwinnaars. Sommigen vonden dat Jean-Pierre en Luc Dardenne ontspoord waren bij het inslaan van een nieuwe weg.
Hoe definieer je ouderschap? Wat als een drama alle zekerheden vernietigt? Welke impact heeft grote politieke turbulentie op kleine levens? Met die vragen worstelt een echtpaar in ‘Un Fils’ (Bik Eneich), het langspeelfilmdebuut van de Tunesische regisseur Mehdi Barsaoui. Zowel een melodrama, politieke film en relatiedrama maar vooral een ijzersterke menselijke film met oog voor maatschappij en tijdsgeest. “Ik definieer de film met één woord: soberheid,” zegt Barsaoui, “ik wou de film verankeren in de realiteit, in iets organisch en visceraal, en kunstmatigheid vermijden.”
