Browsing "necrologie"
THE DEER HUNTER
Toen Michael Cimino (1939-2016) tijdens Cannes 2007, tien jaar na zijn laatste film The Sunchaser, zijn comeback leek te maken met de ‘Chacun son cinéma’-bijdrage No Translation Needed reageerde het verzamelde persleger zo respectloos dat Roman Polanski voorstelde de persconferentie meteen af te sluiten en te gaan eten, want “dit is een unieke kans en dan stellen jullie zulke povere vragen?”. De regisseur van The Deer Hunter zou, ondanks talloze projecten, achteraf geen nieuwe langspeelfilm meer afwerken en bleef een even ondergewaardeerd als omstreden filmmaker. Geen ramp, oordeelde hij zelf: “Ik heb nooit nood gehad aan verdediging, ik wist altijd wat ik gedaan had”.
Lees meer »
THE GREAT RACE: BLAKE EDWARDS
Wanneer een vrouw op straat loopt in een bontjas, roept een dierenactivist: “Weet je hoeveel dieren er moesten sterven om aan die jas te komen?”. Haar antwoord: “Weet je hoeveel rijke mannen ik moest neuken om die jas te krijgen?”. De film is Switch, een komedie waar de ‘man in de problemen’ een in het lichaam van een vrouw gereincarneerde mannelijke chauvinist is. De regisseur Blake Edwards (1922-2010), een onderschat filmmaker wiens vaak surrealistische fysieke, verbale en visuele grappen amper een absurde tragiek camoufleren. “God bestaat, hij is een ‘gagman’” zegt de held van Skin Deep net voor chaos zijn wankel bestaan illustreert.
Lees meer »
JACQUES RIVETTE
“Jacques Rivette was een buitenbeentje binnen de Nouvelle Vague,” zegt scenarist Pascal Bonitzer, “maar tegelijk vormde hij er ook de ziel van; Rivette was een van de meest radicale en consequente cineasten”. Na het verdwijnen van Claude Chabrol en Eric Rohmer in 2010 en het wegvallen van Alain Resnais in 2014 betekent de dood van de 87-jarige filmmaker zowat het einde van een generatie die in de jaren zestig aan de wieg stond van het modernisme in de Franse cinema.
Lees meer »
LAURENT CANTET
Met L’Atelier, een film die het midden houdt tussen een documentaire en een thriller, mixt Laurent Cantet sociale en politieke cinema. De Franse cineast, die met het onderwijsdrama Entre les Murs in 2008 nog de Gouden Palm won, snijdt andermaal thema’s aan zoals onderwijs, transmissie, vervreemding en de generatiekloof in een vooral door amateur acteurs gedragen film. Alles draait rond een literaire workshop in het Zuid-Franse kuststadje La Ciotat die jongeren toelaat zich te ontplooien terwijl de spanningen hoog oplopen.
Lees meer »
THE MAN WHO FELL TO EARTH: Pop- en filmster David Bowie
Met het enigmatische The Man Who Fell to Earth realiseert de Britse cineast Nicolas Roeg in 1976, een jaar voor Star Wars, een sciencefiction drama mijlenver verwijderd van de space opera. Rockster David Bowie debuteert als androgene buitenaardse bezoeker in een film die door zijn bizarre structuur en uitdagende ambiguïteit Roegs reputatie van experimenteel cineast versterkt. Veertig jaar later blijft de cultfilm overeind door zijn visuele pracht en emotionele kracht.
Lees meer »
ORSON WELLES
“I regard posterity as vulgair as success,” zei de legendarische Amerikaanse filmmaker Orson Welles (1915-1985) de dag voor zijn dood tegen filmmaker Henry Jaglom, “voor mij is het nageslacht even vulgair als succes. Ik vertrouw het niet. Te veel goede schrijvers zijn spoorloos verdwenen”. Niet zo Orson Welles. “Iedereen zal hem altijd alles verschuldigd zijn” bekende dat andere icoon Jean-Luc Godard. Dertig jaar na zijn dood wordt Welles meer dan ooit beschouwd als een genie, een cinema-gigant die in tegenstelling tot de even mythische Britse ‘master of suspense’ Alfred Hitchcock ook in andere media (radio, toneel) fungeerde als vernieuwer.
Lees meer »
ROGER EBERT
“Pixar is de eerste studio die een superster werd” schreef Rober Ebert (1942-2013). Hetzelfde kon gezegd worden van de man met de beroemde duimen en de begenadigde pen. De met een Pulitzer-prijs bekroonde Amerikaanse filmcriticus was een ster tot ver buiten zijn biotoop Chicago. Ook toen hij letterlijk geen stem meer had sprak hij tot de wereld en zijn duizenden followers via het internet.
Lees meer »
RAUL RUIZ
“Ik probeer me te herinneren dat ongelijkheid bestaat,” zei de Chileens-Franse cineast Raúl Ruiz (1941-2011) toen hij al sukkelde met zijn gezondheid, “dat is een goede manier om me de dood voor de geest te halen. Dan wordt die dood iets totaal anders dan zich neerleggen bij sterven, iets anders dan melancholie. Het wordt integendeel een werkinstrument”.
Lees meer »
FERRIS BUELLER’S DAY OFF
“Het leven gaat snel. Wanneer je niet af en toe stopt en rondkijkt riskeer je het te missen”. John Hughes (1950-2009), de filmdichter van de in de jaren 80 opgegroeide tienergeneratie, volgde de raad van Ferris Bueller en keerde na megasucces Hollywood de rug toe. Toch groeide de man die in komedies de vinger legde op existentiële tienerangst uit tot een mythisch filmmaker.
Lees meer »