Browsing "necrologie"
DOROTHY MALONE: WRITTEN ON THE WIND
“Ze is een eersteklas hoer,” zei Dorothy Malone (1924-2018) over haar personage in Douglas Sirks Written on the Wind (1956), “een wervelwind van een vrouw, Marylee is iemand over wie gesproken wordt en dat wil je als actrice.” De enkele dagen voor haar 94ste verjaardag gestorven iconische Amerikaanse actrice won een Oscar dankzij bad girl Marylee en doorstond enkele persoonlijke tornado’s. Twee zussen stierven jong, meerdere huwelijken liepen op de klippen, met Hollywood en de televisiewereld botste ze omwille van haar ‘moeilijk karakter’. Heel toepasselijk haalde Paul Verhoeven Malone uit de vergetelheid met de rol van de lesbische killer Hazel in Basic Instinct (1992). Opnieuw een ambigue, perverse bad girl en een perfect afscheid van de 7de kunst.
Lees meer »
THE SPY WHO LOVED ME
“De doorsnee held heeft een super ego, een gevoel van onoverwinnelijkheid en een doodswens. Hij is lichtjes gestoord, niet?” Roger Moore (1927-2017) is niet meer. De acteur die eigenlijk een komisch genie was maar vooral bekend werd als romantisch held relativeerde alles, inclusief zichzelf. Het is geen toeval dat de man die 7 maal 007 speelde van Ian Flemings James Bond een tongue in cheek held maakte. Met charme en een stevige knipoog. Roger Moore speelde, zeker als Bond, tegelijk een personage en een commentaar op dat personage. Hij was ook een man zonder kapsones, zoals we mochten vaststellen toen we hem in 1985 interviewden in Deauville voor zijn laatste Bond-optreden, A View to a Kill.
Lees meer »
JONATHAN DEMME
Woensdag overleed de Amerikaanse filmmaker Jonathan Demme aan de gevolgen van slokdarmkanker en hartproblemen. Zijn familie vroeg fans om geen bloemen te geven maar te doneren aan ‘Americans for immigrant justice’, een organisatie die immigranten beschermt tegen de heksenjacht van Donald Trump. Het typeert de progressieve cineast die Demme was, een man die met twee voeten in de realiteit stond en iemand voor wie de menselijke maat cruciaal was. Vandaar zijn keuze voor films op het ritme van muziek en het leven. Echt, emotioneel en empathisch.
Lees meer »
CLEOPATRA
“Dat meisje bezit authentieke glamour,” zei Richard Burton nog voor hij een eerste keer met Elizabeth Taylor huwde, “wanneer ik morgen stop met acteren ben ík binnen vijf jaar vergeten maar zij zal altijd blijven leven in de herinnering”. De op 79-jarige leeftijd overleden legendarische filmster nestelde zich in de geest van het publiek toen ze 11 was en bleef er tot vele jaren na haar laatste succesfilm. De klassieke Amerikaanse media schonken weinig aandacht aan het overlijden van de glamourkoningin met een privéleven dat even woelig was als de drama’s die ze vertolkte. Maar via blogs en sociale netwerksites verbonden fans Taylors sterrenstatus met haar présence in films zoals A Place in the Sun, Cat on a hot tin roof, Butterfield 8, Cleopatra en Who’s afraid of Virginia Woolf?.
Lees meer »
ARTHUR PENN
Arthur Penn (1922-2010) miste de cinefiele passie van Scorsese, de visionaire gedrevenheid van Coppola, de drang naar stilering van De Palma en het gevoel voor lyriek van Cimino maar meer dan deze collega’s was hij in de jaren 60 de pionier van het New Hollywood dat voor een breuk zorgde met de klassieke Amerikaanse cinema die samen met het studiosysteem in een crisis was gesukkeld. Met de tijdgeest uitademende films zoals Bonnie and Clyde en Little Big Man zorgde hij voor een frisse wind.
Lees meer »
HUIZE CHAPLIN IN VEVEY, LAC LEMAN ZWITSERLAND
“Epictetus, I think, said not to be concerned with death, because life is the presence of feeling and emotion and awareness, and death is the absence of all of that, which means you won’t have any awareness. So why worry about it ?”233 tekens die woordkunstenaar Richard Schickel produceerde in ‘Conversations with Scorsese’, het boek dat hij publiceerde in 2011, kort voor zijn testamentwerk Keepers: The Greatest Films – and Personal Favorites – of a Moviegoing Lifetime (2015). Een gepaste intro voor een 1800 tekens tellende necrologie die afsluit met Scorsese. Toegegeven, het had wat meer mogen zijn. En voor Richard Schickel had het wat langer mogen duren.
Lees meer »
KEN RUSSELL: THE DEVILS
“Zoals de meeste kunstenaars sublimeerde Tsjaikovski zijn persoonlijke problemen in zijn kunst,” zei Ken Russell , “ik doe dit zelf ook”. Alhoewel de Britse beeldenstormer met meer dan 70 titels een kwantitatief indrukwekkend oeuvre naliet, drukte hij zijn stempel maar op één decennium. Maar tijdens die periode, de jaren 70, liet hij zich wèl fel opmerken met films die flirtten met schandalen en slechte smaak. Barokke cinema gedreven door persoonlijke demonen.
Lees meer »
TOP GUN
“Geen Tony Scott films meer. Dit is een tragische dag” twitterde cineast Ron Howard als reactie op het verrassende nieuws van de zelfmoord van zijn Britse collega. “Met Tony Scott werd een genie het zwijgen opgelegd,” schreef zanger Marc Anthony in zijn tweet, “ik ben verbijsterd, waarom toch?” Even later stonden de kranten er vol van: “De regisseur van Top Gun is zondag in Los Angeles van een brug gesprongen”. De city of angels, een actie-tafereel, een mysterieus afscheidsbriefje en zelfmoord; het leek wel popcorn cinema. Geheel naar het beeld van de populaire, maar kritisch ondergewaardeerde, filmmaker. Een man die even energiek was als zijn films.
Lees meer »
ALAIN CORNEAU
“Nous avons tous deux vies : la vraie, celle dont nous avons rêvé enfant et que nous continuons de vivre de façon souterraine, et la fausse, celle que nous vivons tous les jours et qui nous mène au cercueil.” Aldus Alain Corneau (1943-2010). Bij zijn overlijden eerde Claude Chabrol “een man met een groot talent die van cinema hield”; om even later zelf het tijdelijke voor het eeuwige te ruilen. De Franse cinema verliest op enkele weken tijd twee monumenten. Corneau’s liefde voor de ‘polar’ was gekend maar de enthousiaste outsider trok meer dan een register open. Van het koloniaal drama Fort Saganne via het exotisch reisavontuur Nocturne Indien, muzikale biopic Tous les Matins du Monde en het intimistisch drama Les Mots Blues tot de net voor zijn dood uitgebrachte bedrijfsmisdaadfilm Crime d’Amour.
Lees meer »
SUNCHASER
De bittere en cynische toon van de Amerikaanse cinema in de seventies weerspiegelde de morele crisis van het land en werd aangekondigd door de Easy Rider tagline “A man went looking for America and couldn’t find it anywhere”. Vijf jaar na Dennis Hoppers roadmovie uit 1969 startte Michael Cimino met Thunderbolt and Lightfoot zijn zoektocht naar Amerika. Hij vond het land overal; in pijnlijke verhalen, adembenemende landschappen en traumatische ervaringen. Een magische tocht afgesloten met de helende roadtrip Sunchaser.
Lees meer »